ซือหร่านชะงักไป พระเอกเป็นคนใจดีขนาดนี้เลยเหรอ?
ดูท่านิยายจะเชื่อทั้งหมดไม่ได้สินะ เธอมองหมายเลขในมือแวบหนึ่ง
...นี่มัน
เลขบัญชีธนาคาร!?
ซือหร่าน: ...ฉันควรทบทวนตัวเองวันละสามหนสินะ ฉันสุภาพเกินไปหรือเปล่า ฉันให้ท้ายเขามากไปไหม ฉันควรลงมือหรือยัง
นึกว่าเขาเปลี่ยนนิสัยแล้วเสียอีก ก็แค่รับรถของเขามา เกือบถอดกางเกงเขา แล้วก็...บีบให้เขารู้สึกผิดทางศีลธรรมนิดหน่อยเองนี่นา...
แค่ก ๆ...ฉันก็มีมิติส่วนตัวเหมือนกันนะ ทำอย่างกับมีแต่เขาที่เสียเปรียบอย่างนั้นแหละ
สมกับเป็นพระเอกจริง ๆ เกลียดคนแปลกหน้าทุกคนอย่างเท่าเทียม สรุปไว้ในนิยายได้แม่นยำจริง ๆ
เพราะพลังพิเศษด้านมิติส่วนตัวตื่นขึ้นมา แผนของซือหร่านกับเย่ซูเหยาในสัปดาห์ถัดไปจึงเปลี่ยนไปบ้าง
ทั้งคู่ยังมีเงินอยู่ 1,000,000 หยวน วันถัดมาเย่ซูเหยาไปหาพ่อ อ้างว่าต้องเตรียมตัวแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ จึงได้เงินมา 500,000 หยวน แถมยังหยิบเงินค่าครองชีพเดือนหน้าไปอีก 100,000 หยวน
จากนั้นเธอก็แอบอ้างฐานะคุณหนูตระกูลเย่ เอาเงิน 500,000 หยวนไปซื้อยาสำหรับเอาชีวิตรอดกลางแจ้งจากโรงงานเล็ก ๆ หลายแห่ง โดยกรอกที่อยู่เป็นคลังสินค้าในเขตพัฒนาใหม่ของตระกูลเย่ที่ยังสร้างไม่เสร็จ
โรงงานเล็ก ๆ พวกนั้นไม่ตรวจสอบหรอก ขอแค่จ่ายเงินครบ พูดอะไรก็เชื่อ ยิ่งไปกว่านั้นเย่ซูเหยาก็ดูเหมือนคุณหนูผู้เอาแต่ใจอยู่แล้ว
ช่วงวันสิ้นโลก โรงพยาบาลเข้าไปได้ไม่ง่ายเลย...
ซือหร่านรู้ว่าหลังซอมบี้ระบาดก็แย่งอาหารได้ จึงไม่ได้ซื้อไว้มากนัก อีกอย่างก่อนหน้านี้ก็ซื้อไปแล้วรอบหนึ่ง
เธอใช้เงินเกือบ 300,000 หยวนซื้อของจากร้านค้าต่าง ๆ ทั้งขนมที่เธอกับเหยาเหยาชอบ อาหารสำเร็จรูป ข้าว แป้ง น้ำมัน และธัญพืช รวมถึงของใช้จำเป็นในชีวิตประจำวันของทั้งคู่กับน้ำดื่มบริสุทธิ์จำนวนมาก