ทั้งสามคนบนหลังคายังคงรับมือกับฟ่านอวิ๋น
“ไม่ได้การ ถ้าสู้แบบนี้ เราโจมตีไม่โดนมัน” ซือหร่านคิดหาทางรับมืออย่างรวดเร็ว
“โล่น้ำแข็งของมันเร็วเกินไป ถ้าเอาแต่โจมตีอย่างเดียวก็ไม่มีประโยชน์เลย” เจียงเหิงจับตาดูฟ่านอวิ๋น
ซือหร่านนึกอะไรขึ้นได้ฉับพลัน “ใช่แล้ว เรากดดันมัน มันก็เอาแต่ป้องกัน ถ้าเราแสร้งทำเป็นอ่อนแอ บางทีอาจเห็นจุดอ่อนของมันก็ได้”
“จะแสร้งทำเป็นอ่อนแอยังไง?” โจวหนั่วเฉินถาม
“ฉันมีวิธี นายสร้างร่างแยกได้อีกกี่ร่าง?”
“ได้สิ ตามที่เธอบอกเลย” โจวหนั่วเฉินไม่ลังเลแม้แต่น้อย ก่อนแยกร่างออกมา 5 ร่าง
เจียงเหิงตกตะลึง นี่มันผีหลอกชัด ๆ โจวหนั่วเฉินเชื่อฟังขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน?
แถมยังทำตามคำสั่งเด็กสาวคนหนึ่งทุกอย่าง จอมมารผู้ก่อความวุ่นวายคนนี้เปลี่ยนไปแล้วหรือไง?
“ทำตามฉันก็พอ!” ซือหร่านกระโดดเบา ๆ แล้วเคลื่อนย้ายผ่านมิติไปปรากฏตัวข้างฟ่านอวิ๋น แต่กลับไม่ได้ใช้สายฟ้า
เจียงเหิง โจวหนั่วเฉิน และร่างแยกต่างพุ่งตามเธอไปทันที ล้อมฟ่านอวิ๋นจากทุกทิศทาง
ฟ่านอวิ๋นสะบัดหนามไม้กับหอกน้ำแข็งออกมาทันที พวกซือหร่านทำเพียงปัดป้อง ไม่โจมตีกลับ แถมยังได้รับบาดเจ็บ กลิ่นคาวเลือดยิ่งกระตุ้นให้ฟ่านอวิ๋นกระหายเลือดมากขึ้น
เมื่อเห็นว่าตนไม่ถูกโจมตี อีกทั้งยังอยากฆ่าคนเต็มที ฟ่านอวิ๋นจึงสะบัดเถาวัลย์มัดทุกคนที่อยู่รอบตัว แล้วยกขึ้นสูง ตั้งใจจะบีบพวกเขาให้แหลกในคราวเดียว
มองจากด้านล่าง เห็นเพียงซือหร่าน โจวหนั่วเฉิน เจียงเหิง และร่างแยกทั้ง 5 ร่างถูกเถาวัลย์ของฟ่านอวิ๋นรัดไว้และยกสูงขึ้น สถานการณ์เลวร้ายอย่างยิ่ง