“ไม่เป็นไร รีบเข้าไปกันเถอะ” เซี่ยช่านยิ้มออกมาอย่างเห็นได้ชัด
“ช่านช่าน ตอนเลิกเรียนพี่จะมารับนะ” ซือหร่านมองเขาจากไป ก่อนจะขี่รถคันเล็กออกไป
ตรงหัวมุม เซี่ยช่านมองตามแผ่นหลังของซือหร่านที่ค่อย ๆ ลับตา
วันนี้เขามีความสุขมาก เป็นวันที่มีความสุขที่สุดนับตั้งแต่พ่อแม่จากไป
ทำไมกันนะ? เซี่ยช่านตัวน้อยเองก็ไม่รู้
อาจเป็นเพราะเสียงของพี่สาวไพเราะมาก
ยิ่งตอนเรียกเขาว่า ‘ช่านช่าน’...ยิ่งเพราะเข้าไปใหญ่
แม้จะอยู่ในความฝันเดียวกัน แต่ความสุขและความทุกข์ของแต่ละคนกลับแตกต่างกัน
ทางหนึ่งเซี่ยช่านตัวน้อยกำลังมีความสุขสุด ๆ แต่อีกทาง ซือหร่านที่เพิ่งเข้าไปในป่ากลับรู้สึกเหมือนฟ้าถล่มลงมาตรงหน้า
“บ้าเอ๊ย นี่ยังไม่ถึงส่วนลึกเลยนะ” เธอมองสัตว์กลายพันธุ์ฝูงหนึ่งที่คำรามใส่และพุ่งเข้าโจมตี
“เยอะขนาดนี้เลยเหรอ!? แกล้งกันหรือไง!”
สมกับเป็นซอมบี้ระดับ 3 จริง ๆ ดูเผิน ๆ เหมือนต่างกันแค่ระดับเดียว แต่ช่องว่างระหว่างกันไม่ได้ห่างกันแค่นิดเดียว หากซือหร่านคิดจะพาเซี่ยช่านออกไปให้ได้ ก็แทบไม่ต่างจากการปีนหนีออกมาจากนรก
พอออกไปได้ เธอต้องหาผู้เชี่ยวชาญมาดูให้รู้แล้วว่าชีวิตเธอเป็นแบบนี้เพราะโดนใครสาปไว้หรือเปล่า
ซือหร่านยังพบด้วยว่า คนในภาพลวงตามองไม่เห็นสิ่งเหล่านี้ ดูเหมือนจะมีแค่เธอกับเซี่ยช่านเท่านั้นที่เห็น
ป่าแห่งนี้แผ่กลิ่นอายประหลาดไปทั่ว เดี๋ยวแดดออกเดี๋ยวฝนตก เดี๋ยวสว่างเดี๋ยวมืด เสียงใบไม้ใบหญ้าสั่นไหวดังบ้างเบาบ้าง
“ที่แบบนี้ ต่อให้เซี่ยช่านเชื่อว่าตัวเองเป็นจิ๋นซีฮ่องเต้ ก็คงไม่เชื่อว่าพ่อแม่เขาอยู่ที่นี่หรอกมั้ง?”
ยังดีที่ไม่ได้พาเขามาโดยไม่คิดหน้าคิดหลัง ไม่อย่างนั้นคงต้องบอกความจริงกับเขาแล้วว่า ความสามารถของฉันมีแค่นี้จริง ๆ