“นี่ก็ผ่านมาตั้ง 2 ชั่วโมงแล้ว”
เย่ซูเหยาเอ่ยเสียงสั่น ทุกวินาทีที่รอซือหร่านช่างแสนทรมาน
ทุกคนต่างอดคิดถึงสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดไม่ได้
“กู้หมิง ตอนกลางคืนที่นี่ไม่ปลอดภัย พอใกล้มืด นายพาทุกคนออกไป” โจวหนั่วเฉินพูดเสียงแหบพร่า สีหน้าอ่านไม่ออกว่ากำลังรู้สึกอย่างไร
“หนั่วเฉิน...”
“หัวหน้า...”
โจวหนั่วเฉินรอซือหร่านอยู่ที่โรงพยาบาลคนเดียว แบบนี้ต่างอะไรกับฆ่าตัวตาย?
หลินอวี่เหยียนนั่งไม่ติดอีกต่อไป “พี่เฉิน! คุณจะตายนะ เธอ... เธออาจจะ...”
“หลินอวี่เหยียน!” แววตาโจวหนั่วเฉินเย็นเยียบ “หุบปากไว้ให้ดี ฉันไม่รับประกันว่าจะไม่พาลโมโหใส่เธอ”
ถ้าหลินอวี่เหยียนไม่ขวางเขาไว้ บางทีเขาอาจคว้าตัวเธอได้ และไม่ปล่อยให้เธอต้องเผชิญทุกอย่างตามลำพัง
แต่สุดท้ายเขาก็ช้าไป โจวหนั่วเฉินไม่คิดปัดความรับผิดชอบ เป็นเขาเองที่ปกป้องเธอไว้ไม่ได้
“พวกเราจะไม่ทิ้งนายไว้คนเดียว ไปด้วยกัน” กู้หมิงพูดสั้น ๆ ตรงประเด็น
“ฉันก็ไม่ไป ต่อให้ต้องเจอกับสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด โล่ของฉันก็ยังพาพวกนายออกไปได้”
เฉินอี้เองก็ยืนกรานไม่ต่างกัน ก่อนออกเดินทางซือหร่านบอกเขาแล้วว่าครั้งนี้อันตราย ให้ระวังตัวให้มาก
ถ้าไม่ใช่เพราะปกป้องเขา ซือหร่านก็คงไม่สลับที่กับเขา ตอนนี้คนที่ไม่รู้ว่าจะเป็นหรือตายควรเป็นเขาต่างหาก
เขาจะรอ ต่อให้ใช้พลังพิเศษจนหมดแล้วตายอยู่ที่นี่ อย่างน้อยชีวิตของเขาคนเดียวก็แลกกับความปลอดภัยของทุกคนได้
คนอื่น ๆ ก็ไม่มีใครยอมไป หลินอวี่เหยียนเริ่มกลัวขึ้นมาแล้ว
คนพวกนี้บ้าไปแล้ว อยู่ที่นี่ต่อก็ไม่ต่างจากรนหาที่ตาย ตอนกลางคืนซอมบี้จะไวต่อสิ่งรอบตัวมากขึ้น พวกมันต้องกรูกันมาหาพวกเขาแน่ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงถ้าศพมายาตัวนั้นโผล่มาอีก ก็จะมีคนถูกมันกินอีก