“คุณหลิน ถ้าคราวหน้าหัวหน้าฐานหลินมีธุระจะคุยกับผม ก็ไปที่เขตชางอวิ๋นเลยนะ แค่มาที่นี่รอบเดียว ผมก็อึดอัดไปตั้งหลายวัน แฟนผมต้องคอยง้อจนเหนื่อย”
หลินอวี่เหยียนได้ยินเขาพูดถึงแฟนไม่หยุด ทำท่าราวกับอยากเก็บซือหร่านใส่กระเป๋าไว้ข้างตัว ใจก็ยิ่งรู้สึกซับซ้อน
เธอคิดว่าคนหยิ่งทระนงอย่างโจวหนั่วเฉินคงชอบคนที่คอยคล้อยตามและเอาใจเขาทุกอย่าง ต่อให้คบกัน เขาก็คงยังสง่างามเย็นชา ไม่ใช่สภาพที่ขาดใครแล้วอยู่ไม่ได้แบบตอนนี้
เห็นโจวหนั่วเฉินตั้งใจจะไปจริง ๆ หลินอวี่เหยียนจึงเลิกอ้อมค้อม เข้าประเด็นทันที
“หัวหน้าโจว ฉันมาเจรจาเรื่องสิทธิ์ครอบครองฐานแทนพ่อค่ะ”
คำพูดนั้นทำให้โจวหนั่วเฉินหยุดเดิน หลินเฟิงคิดจะก่อเรื่องอะไรอีกแล้ว?
เขาหันกลับมา แต่ไม่ได้เข้าไปในห้องรับรอง เพียงยืนอยู่หน้าประตูที่เปิดค้างไว้ “ยังไง เขาคิดได้แล้วหรือ?”
หลินอวี่เหยียนพูดต่อ “เฉิน...หัวหน้าโจว ตอนนี้พวกคุณมีเสบียงไม่พอ พ่อฉันก็ไม่ยอมปล่อยมือไปง่าย ๆ สุดท้ายมีแต่จะเจ็บหนักกันทั้งสองฝ่าย”
“คุณยังต้องกลับเมืองหลวง ทีมจิงอวิ๋นกำลังรอคุณอยู่ คุณปู่โจวก็รอคุณอยู่ จะเอาเวลามาเสียกับเรื่องนี้...”
“แล้วไง?”
โจวหนั่วเฉินขัดเธอขึ้นมา ความอดทนแทบไม่เหลือ
มิน่าล่ะที่รักของเขาถึงรำคาญเธอนัก ชาติที่แล้วเป็นลาหรือไง พูดวกไปวนมาเหมือนเดินโม่แป้งอยู่ได้
“พูดประเด็นสำคัญมา”
หลินอวี่เหยียนสะดุ้งจนริมฝีปากสั่นเล็กน้อย “ถ้าคุณยอม ฉันจะกลับเมืองหลวงไปกับคุณ...พ่อฉันจะยกสิทธิ์ครอบครองฐานให้คุณทันที ฐานชางซงจะเป็นกำลังสนับสนุนที่แข็งแกร่งที่สุดของคุณ”