เขตชางอวิ๋นจัดการได้ดีแค่ไหน บรรยากาศในฐานชางซงก็ยิ่งตึงเครียดมากเท่านั้น
ตั้งแต่ศาสตราจารย์หลูถูกโจวหนั่วเฉินดึงตัวไปเขตชางอวิ๋น หลินเฟิงก็แทบกินอะไรไม่ลงติดต่อกันมาหลายวันแล้ว
เรื่องมันกลายเป็นแบบนี้ได้ยังไงกัน?
แม้เขากับโจวหนั่วเฉินจะยังรักษาความปรองดองไว้แค่ภายนอก แต่ตอนนี้ก็เริ่มแบ่งเป็นสองฝ่ายอย่างเห็นได้ชัด
ถ้ารู้แต่แรกว่าการยกที่ดินให้จะทำให้สถานการณ์เป็นแบบนี้ เขาคงไม่รับปากโจวหนั่วเฉินตั้งแต่แรก
เด็กนี่อายุยังน้อย แต่กลับเจ้าเล่ห์ลึกล้ำเหลือเกิน
เมื่อมองหลินอวี่เยี่ยนที่อยู่ข้างกาย หลินเฟิงก็อดแค้นที่เธอไม่ได้เรื่องไม่ได้ ถ้าเธอคว้าโจวหนั่วเฉินมาได้ ตอนนี้เขาก็คงไม่ต้องลำบากใจขนาดนี้
หลินอวี่เยี่ยนเองก็ไม่ยอมแพ้ หากซือหร่านไม่มีมิติส่วนตัวเหมือนกัน โจวหนั่วเฉินก็คงเลือกเธอแน่
ก๊อก ๆ กู่เซียวเคาะประตูแล้วเดินเข้ามา ช่วงหลายวันนี้เขาถูกส่งไปสอดส่องความเคลื่อนไหวของเขตชางอวิ๋น
“หัวหน้าฐาน เขตชางอวิ๋นยังไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรเป็นพิเศษ แต่ช่วงนี้ภารกิจออกไปหาเสบียงมีมากขึ้นครับ”
เรื่องนี้เป็นไปตามที่หลินเฟิงคาดไว้ เขาจงใจลดการจัดสรรเสบียง เดิมทีหวังให้โจวหนั่วเฉินต้องมาพึ่งพาเขา แต่ไม่คิดว่าพวกนั้นจะอดทนกันได้ขนาดนี้
“หึ แถวนี้พวกเรากวาดค้นกันจนทั่วตั้งนานแล้ว ปากตั้งมากมายรอกินอยู่ ฉันอยากเห็นเหมือนกันว่าเขาจะจัดการยังไง”
หลินอวี่เยี่ยนที่อยู่ข้าง ๆ เริ่มนั่งไม่ติด “พ่อ...ไม่งั้นหนูไปคุยกับพี่เฉินดีไหมคะ ถ้าพ่อเผชิญหน้ากับเขาแบบนี้ สุดท้ายพ่อมีแต่จะเสียเปรียบ”
“ถ้าแกไม่ไร้ความสามารถ ฉันต้องทำแบบนี้ไหม? แกคิดว่าเขาเป็นคนดีนักหรือไง ถ้าฉันยกฐานให้เขา คนแรกที่เขาจะไล่ออกไปก็คือพวกเรา”