พ่อกับแม่เจียงก็นั่งอยู่บนโซฟา กินผลไม้หลังอาหารไปพลาง มองทั้งสองคนด้วยรอยยิ้มไปพลาง
เจียงเหิงเป็นผู้ใหญ่และสุขุม ทั้งยังมีบารมีของผู้บัญชาการ พ่อพูดอะไรแทบไม่เคยฟัง ส่วนคำพูดของคุณปู่เจียงก็ฟังบ้างเป็นครั้งคราว มีเพียงเวินเหยียนเท่านั้นที่เอาเขาอยู่
แม้จะเข้าสู่วันสิ้นโลกแล้ว เจียงเหิงก็ยังไม่ได้อยู่ที่ตระกูลเจียง แต่พักอยู่ในเขตทหาร เวินเหยียนก็ยังอยู่กับเขาเหมือนเดิม คนตระกูลเจียงจึงชินเสียแล้ว
แต่วันนี้ทั้งคู่ก็ถูกคนในบ้านบังคับให้กลับมาพักที่บ้านเหมือนโจวหนั่วเฉินกับกู้หมิง
เจียงเทา ผู้เป็นพ่อของเจียงเหิง รับผิดชอบเรื่องเสบียงของฐานที่มั่นในตอนนี้ ก่อนวันสิ้นโลกเขาก็เคยเป็นผู้บัญชาการระดับสูงในกองทัพ
แต่เพราะงานหนักและภารกิจอันตราย เดิมทีเขารับปากภรรยาไว้ว่าจะเกษียณตั้งแต่เนิ่น ๆ ทว่าฐานที่มั่นกำลังต้องการคนพอดี เขาจึงเปลี่ยนมารับผิดชอบเรื่องเสบียงที่ค่อนข้างปลอดภัยแทน
เถาฉิน ผู้เป็นแม่ของเจียงเหิง อ่อนโยนมาก «พ่อคะ อย่าทำให้เสี่ยวเหยียนตกใจสิคะ»
คุณปู่เจียงมองเวินเหยียนที่ยืนอยู่ตรงนั้นอย่างว่าง่าย แววตาอ่อนโยนลงไม่น้อย «เสี่ยวเหยียน มานั่งนี่สิ»
เวินเหยียนเพิ่งขยับ เจียงเหิงที่ยืนอยู่ข้างหลังก็คว้าคอเสื้อเธอไว้ «เด็กน้อย จะเล่นงานฉันแบบนี้ไม่ได้นะ»
พูดจบก็พาดแขนบนไหล่หญิงสาวอย่างเป็นธรรมชาติ เวินเหยียนเลยหยุดขยับ แล้วขยับเข้าไปใกล้เขาอย่างหงอ ๆ
ท่าทางของทั้งคู่สนิทสนมจนคนตระกูลเจียงชินกันแล้ว อีกทั้งเวินเหยียนก็เชื่อฟังเจียงเหิงมาโดยตลอด
«ไอ้เด็กนี่ เอาแต่รังแกเสี่ยวเหยียน»
«ดูโจวหนั่วเฉินกับกู้หมิงสิ อายุเยอะกว่าเวินเหยียนแค่ปีเดียว ยังมีแฟนกันแล้ว»