“หลอกกันหรือเปล่า? ถ้าตระกูลหยุนเก่งกาจขนาดนั้นจริง แล้วทำไมถึงตกต่ำได้ล่ะ? บางทีอาจเป็นพวกต้มตุ๋น แล้วโดนคนอื่นแก้แค้นก็ได้”
“จริงหรือไม่จริง กลับถึงเมืองหลวงแล้วถามดูก็รู้” โจวหนั่วเฉินเก็บกระดาษแผ่นนั้น
“ไม่รู้ว่ากระดาษแผ่นนั้นจริงหรือเปล่า แต่ตระกูลหยุนมีอยู่จริงแน่นอน อย่าลืมสิ รอบตัวเราก็มีคนแซ่หยุนอยู่” เจียงเหิงมีสีหน้าเรียบเฉย
“ใช่ คนที่พวกคุณคิดนั่นแหละ อวิ๋นเจิงมาจากตระกูลหยุน”
ไป๋จื้อเหิงมีลูกชาย แต่เมื่อ 20 ปีก่อนเขาพาเด็กชายวัย 6 ขวบกลับมาคนหนึ่ง พวกเขาจึงคิดแค่ว่าเขาอยากรับเด็กจากตระกูลหยุนที่ตกต่ำมาเลี้ยง
ข้อมูลมีน้อยเกินไป ต่อให้ดึกดื่นแค่ไหน พวกเขาหลายคนก็คิดอะไรไม่ออก
แต่ไม่ว่าอย่างไร ข่าวที่จริงบ้างเท็จบ้างนี้ก็ได้หว่านเมล็ดพันธุ์ลงในใจทุกคนแล้ว
“งั้นอักษรที่อ่านไม่ออกชุดนั้นก็คือที่อยู่ของตระกูลหยุนที่ถูกเข้ารหัสไว้หรือเปล่า แล้วผู้ชายคนนี้จะทำยังไง?” ซือหร่านเหลือบมองชายที่หมดสติอยู่บนพื้น
“พาไปด้วย”
ในเมื่อรู้ข่าวที่จริงบ้างเท็จบ้างนี้แล้ว ก็ต้องเก็บผู้ชายคนนี้ไว้ หากเรื่องนี้เป็นจริง ที่อยู่บนกระดาษอาจมีแค่เขาคนเดียวที่ถอดรหัสได้
เจียงเหิงกับเวินเหยียนผลัดเวรเฝ้ายามแทนเฉินอี้และซ่างกวนเยว่
ก่อนเข้าไปในเต็นท์ ซ่างกวนเยว่เหลือบมองชายที่ถูกมัดนอนอยู่บนพื้น แล้วเอื้อมมือไปห่มผ้าให้เขา
เจียงเหิงกับเวินเหยียนนั่งอยู่ข้างกันนอกเต็นท์ จู่ ๆ เขาก็นึกถึงกล่องกลไกขึ้นมา จึงหันไปหาเวินเหยียนแล้วถามเสียงเบา
“ตำราเรียนปรับปรุงทุกปี ตอนที่พี่เรียน ยังไม่ได้สอนกล่องกลไกรุ่นนี้ใช่ไหม?”