หญิงสาวทั้งสองเดินเข้าไปหยุดข้างรถของพวกเขา
“ว้าว ทำไมคุณถึงใช้ไฟได้ล่ะ เก่งจังเลย! ขอบคุณพวกคุณมากนะ แต่พวกเราก็ไม่ได้เตรียมอะไรมาเลย อย่างไรก็ตามไม่ต้องห่วง! บุญคุณครั้งนี้ ฉันจะจำไว้ให้ได้ก่อนจะลืมแน่นอน”
ซือหร่านประจบประแจงได้ทันทีที่อ้าปาก แสร้งทำเป็นประหลาดใจในพลังพิเศษ เพื่อให้ตัวเองดูเหมือนคนปกติ แล้วก็กล่าวขอบคุณอย่างขอไปที
“ไม่ต้องหรอก ขอบคุณฉันตอนนี้เลยก็ได้”
โจวหนั่วเฉินพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา ราวกับคนที่เพิ่งบอกว่าเธอตกใจจนสมองตื้อไม่ใช่เขาอย่างนั้นแหละ
เย่ซูเหยารีบดึงซือหร่านมาอยู่ข้างตัว “งั้นพวกเราขอบคุณอีกครั้งนะ พวกเราขอตัวก่อน”
“หึ” กู้หมิงหัวเราะเบา ๆ พลางเงยหน้ามองหญิงสาวหน้าตาสะสวยตรงหน้า
สวี่จื่อโม่รีบพูดขึ้น “เอ่อ สาวสวยทั้งสองครับ หัวหน้าทีมผมแค่มีเรื่องอยากถามนิดหน่อย ไม่มีเจตนาอื่นหรอกครับ”
เย่ซูเหยาชะงักไปชั่วขณะ รู้สึกกระอักกระอ่วน เธอโดนหัวเราะเยาะหรือไง?
“พวกคุณมาจากเมืองอวี้หนิงหรือเปล่า? สถานการณ์แบบวันนี้เคยเกิดขึ้นในเมืองไหม?” โจวหนั่วเฉินถาม ส่วนกู้หมิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็เหลือบตามองหญิงสาวทั้งสอง
สมองของซือหร่านหมุนเร็วจี๋ พระเอกนี่เหมือนในนิยายไม่มีผิด รอบคอบระมัดระวัง สิ่งที่ถามออกมากับสิ่งที่อยากรู้จริง ๆ ในใจไม่ใช่เรื่องเดียวกันเลย
เขาน่าจะอยากรู้ว่าสถาบันวิจัยคังเฉวียนในเมืองมีความผิดปกติอะไรหรือเปล่า
ถ้าไม่ได้เจอกลุ่มตัวเอกเข้า ซือหร่านคงนึกไม่ออกเลยว่าตอนแรกพวกเขาออกไปทำภารกิจที่มณฑล Y แถมเธอยังบังเอิญมาเจอพวกเขาได้อีก