ทั้งสี่คนนี้ ถ้าจะพูดให้ถูก พวกเขาไม่ใช่คนธรรมดา แต่เป็นทาสของผู้มีพลังพิเศษเสียมากกว่า
ร่างกายเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและรอยแส้ ดวงตาไร้แวว ราวกับสัตว์ที่ถูกขังไว้ในคณะละครสัตว์จนด้านชา
ภาพตรงหน้าทำให้ทุกคนนึกถึงตระกูลไป๋ที่มีแนวคิดขัดแย้งกับพวกเขาขึ้นมา
ตระกูลนั้นสนับสนุนให้คนธรรมดากลายเป็นบริวารของผู้มีพลังพิเศษ จนสูญเสียสิทธิมนุษยชน
แต่สิ่งที่ทุกคนเห็นอยู่ตอนนี้ กลับยิ่งกว่าการเป็นบริวารเสียอีก พวกเขาแทบไม่ต่างจากของเล่น
โจวหนั่วเฉินรู้ดีว่าตอนนี้ตระกูลไป๋ยังไม่แข็งแกร่งพอจะปิดบังเมืองใต้ดินขนาดใหญ่เช่นนี้จากส่วนกลางได้ การบริหารเมืองใต้ดินแห่งนี้กลับสอดคล้องกับแนวคิดของตระกูลไป๋อย่างน่าประหลาด
เมื่อเห็นซือหร่านกลับมายืนข้างเขา โจวหนั่วเฉินก็ยื่นกระดาษเช็ดหน้าให้ “เช็ดมือสิ คราวหน้าฉันจัดการเอง”
พอได้เผชิญเรื่องแบบนี้เข้าจริง ๆ สมาชิกในทีมจึงรู้ว่าการตัดสินใจของพวกเขาถูกต้องแค่ไหน
ความสูงส่งที่เหยียบย่ำสิทธิมนุษยชนเช่นนี้ คือจุดเริ่มต้นของการสูญสิ้นความเป็นมนุษย์
ทุกคนไม่พูดอะไรต่อ เตรียมเปิดประตูออกไป
ฉินไห่เต๋อเป็นคนพูดน้อย เขาช่วยพยุงฟางเฉวียนขึ้นมา แล้วให้คนธรรมดาทั้งสี่ตามไป ท่าทีของเขาดีกว่าฟางเฉวียนมาก
ซอมบี้ในห้างเงียบผิดปกติ พวกมันค่อย ๆ ลากร่างเคลื่อนไปมา
“ทุกคนระวัง เราถูกจับตาอยู่” กู้หมิงกวาดตามองรอบตัวอย่างระแวดระวัง
ทุกคนเร่งฝีเท้าออกไปให้เร็วที่สุดเท่าที่ทำได้ พยายามจัดการซอมบี้ที่ขวางทางโดยไม่ให้เกิดเสียงดัง
“อ๊าก!”
จู่ ๆ ก็มีเสียงร้องดังขึ้น คนคนหนึ่งถูกกระชากล้มลงกับพื้น แผ่นหลังมีรอยกรงเล็บลึกจนเห็นกระดูก