“ช่านช่าน พี่สาวมาหาแล้วนะ” ซือหร่านค่อย ๆ เปิดผ้าห่มออก “ไม่ต้องกลัว”
เซี่ยช่านตัวน้อยนั่งตัวตรงอยู่บนเตียง “พี่หร่าน ว่ามาได้เลย ผมฟังอยู่”
“ช่านช่าน เธอสัมผัสได้ถึงความผิดปกติในป่า ส่วนคนที่นี่เข้าไปในป่าไม่ได้”
“เธอก็เห็นสายฟ้าของฉันแล้ว พวกเราเรียกสิ่งนั้นว่าพลังพิเศษ และเธอกับฉันไม่ได้มาจากที่นี่”
เซี่ยช่านตกตะลึง “ไม่ได้มาจากที่นี่เหรอ?”
“ใช่ พวกเรามาจากอนาคต พูดให้ถูกคืออีก 12 ปีข้างหน้า ตัวเธอในอนาคตอายุเท่าฉัน ที่พวกเรามาที่นี่ก็เพราะ...เพราะอุบัติเหตุบางอย่าง ถ้าไม่รีบออกไป ป่าจะกลืนกินเมือง แล้วพวกเราทุกคนก็จะตาย”
“พี่หร่าน...พี่พูดอะไรน่ะ? พี่ไม่ใช่เพื่อนของพ่อกับแม่เหรอ?” เซี่ยช่านตัวน้อยยังยอมรับไม่ได้ เรื่องนี้พลิกความเข้าใจของเขาไปหมด
“ขอโทษนะช่านช่าน พี่ต้องพาเธอออกไป เลยจำเป็นต้องโกหก พี่ไม่อยากหลอกเธอ แต่...พวกเราอยู่ที่นี่ต่อไม่ได้แล้ว”
“งั้น...จริง ๆ แล้วพ่อกับแม่ไม่ได้ห่วงผมเลยใช่ไหม...” ตอนนี้เซี่ยช่านรู้สึกสับสน ไม่รู้ว่าควรเสียใจหรือตกใจดี
“ช่านช่าน ฟังพี่นะ ตัวเธอในอนาคตเป็นผู้มีพลังพิเศษสายฟ้าที่เก่งมาก คอยปกป้องผู้คนมากมาย เป็นขวัญใจของใครหลายคน แต่ทั้งหมดนั้นเป็นเรื่องในอดีตไปแล้ว ถ้าเธออยากรู้อะไร ตัวเธอในอนาคตจะให้คำตอบเอง”
เซี่ยช่านมองออกไปนอกหน้าต่าง คืนนี้อากาศเลวร้ายมาก ฝนตกหนัก เสียงฟ้าร้องดังสนั่น ราวกับกำลังจะมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น
เซี่ยช่านตัวน้อยถอนหายใจ ดูเหมือนเขาจะเชื่อซือหร่านอย่างไม่มีเงื่อนไขจริง ๆ แม้ความจริงจะยากเกินกว่าจะยอมรับ เพราะเขาไม่มีทางเลือกอื่น