เห็นโจวหนั่วเฉินเงียบไป ซางเหมียนก็เริ่มร้อนใจ อยากอธิบายสักหน่อย «คือเรื่องก่อนหน้านี้ของพวกเรา...»
«เดี๋ยวก่อน»
ร่างแยกของโจวหนั่วเฉินยังยืนอยู่ที่เดิม ส่วนร่างจริงปรากฏขึ้นทันที ก่อนจะเคลื่อนย้ายไปยังชั้นสามแล้วเคาะประตูห้องของซือหร่าน «ซือหร่าน มีคนมาหาเธอข้างนอก»
ตลอดกระบวนการใช้เวลาไม่ถึงสามวินาที ทำเอาเพื่อนร่วมทีมจื่อชีที่รออยู่หน้าประตูตะลึงจนแยกไม่ออกว่าคนไหนเป็นตัวจริง
«ใครเหรอ?» น้ำเสียงของเด็กสาวนุ่มนวล เนือย ๆ และหวานหยดย้อย
ซือหร่านเปิดประตู เพิ่งตื่นจากงีบกลางวัน สีหน้างัวเงีย ดวงตายังลืมไม่เต็มที่
โจวหนั่วเฉินเดินเข้าไปหา ยื่นมือขยี้ศีรษะเธอ น้ำเสียงอ่อนโยนลงโดยไม่รู้ตัว «กำลังนอนอยู่เหรอ? งั้นนอนต่อเถอะ เดี๋ยวฉันบอกให้พวกเธอกลับไป»
ซือหร่านตอบสนองช้าไปครึ่งจังหวะ สมองยังไม่ปลอดโปร่ง «ไม่เป็นไร ฉันตื่นแล้ว ขอเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนแล้วจะลงไป»
จุ๊ ๆ ว่าง่ายจริง ๆ
โจวหนั่วเฉินไม่รั้งรอ รีบกลับไปยังร่างแยกทันที «พวกคุณเข้ามารอข้างในได้»
จากนั้นเขาก็กลับห้องตัวเอง ปล่อยพื้นที่ทั้งหมดให้ซือหร่าน
พวกเธอนำสิ่งของมาขอโทษมาด้วย รู้ว่าพวกเขาคงไม่ขาดอาหาร จึงเป็นของใช้ในชีวิตประจำวันแทน ดูจริงใจไม่น้อย
พวกเธอเดินเข้าไปในห้องรับแขกอย่างเก้ ๆ กัง ๆ จนไม่รู้ว่าตัวเองถูกเกลียดหรือได้รับการต้อนรับกันแน่
ซือหร่านเดาได้ว่าพวกเธอคือทีมจื่อชีที่ขับรถปาดหน้าเธอ เพราะในนิยายเซี่ยช่านก็สนิทกับพวกเธอมากที่สุด
ซือหร่านยังจำทีมจื่อชีได้ค่อนข้างดี สมาชิกทุกคนเป็นผู้หญิง ยกเว้นเจียงเจ๋ออัน พวกเธอใช้ความสามารถและสติปัญญาจนได้เป็นหนึ่งในทีมผู้มีพลังพิเศษระดับสูง