หลินอวี่เหยียนมองเซี่ยช่านกับซือหร่านที่อยู่ตรงหน้า รวมถึงฝูงซอมบี้ที่พุ่งเข้าใส่พวกเขาไม่หยุด
เธอหันกลับไปมองโจวหนั่วเฉินที่คอยระวังด้านหลังอีกครั้ง
ซือหร่าน เธอบีบฉันเอง ถ้ามีเธออยู่ เขาก็ไม่มีวันมองเห็นฉัน
ทั้งที่เธอเฝ้ารอเขาและรักเขามาตลอด ทำไมสายตาของเขาถึงเอาแต่ตามซือหร่าน มองเธอด้วยแววตาเร่าร้อนราวกับมีดวงดาวพร่างพราวอยู่เต็มไปหมด
เขาเป็นคนเย่อหยิ่งถึงเพียงนั้น ไม่เคยใส่ใจเรื่องใด แต่กลับมอบความรู้สึกทั้งหมดให้ซือหร่าน
เธออยากเข้าไปถามซือหร่านว่า ชอบโจวหนั่วเฉินหรือเปล่า
แต่โจวหนั่วเฉินเห็นกับตาว่าซือหร่านกับเซี่ยช่านนัดพบกันกลางดึกแท้ ๆ กลับแค่ดึงเธอกลับไป ท่าทางสนิทสนมกันเหลือเกิน
ตอนนั้นเองเธอถึงได้รู้ว่า คำตอบสำคัญหรือไม่
ขอแค่ซือหร่านต้องการ โจวหนั่วเฉินก็จะไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว
หลินอวี่เหยียนยอมรับไม่ได้ ผู้ชายที่เธอยึดมั่นและเฝ้ามองมาตั้งแต่เด็ก ในใจกลับมีคนอื่นแล้ว
ครั้งนี้เธอจะเอาแต่ใจสักครั้ง เธอดีขนาดนี้ ถ้าซือหร่านหายไป โจวหนั่วเฉินก็จะมองเห็นเธอเอง...
หลินอวี่เหยียนค่อย ๆ เร่งฝีเท้า เข้าใกล้ซือหร่านขึ้นเรื่อย ๆ...
ซือหร่านระแวงว่าเซี่ยช่านจะเล่นงานเธออยู่แล้ว จึงคอยระวังคนรอบข้างอย่างเต็มที่
เมื่อรู้สึกว่าหลินอวี่เหยียนกำลังเข้ามาจากด้านหลัง เธอก็เอียงหน้ามอง สายตาของทั้งคู่สบกัน หลินอวี่เหยียนถึงกับเก็บแววตาเจ้าเล่ห์ไม่ทัน
“อยู่ห่าง ๆ ไว้” ตอนนี้ยังต้องรับมือกับฝูงซอมบี้ ซือหร่านไม่มีเวลามาคิดถึงสายตาของหลินอวี่เหยียน แต่เธอสังเกตเห็นแล้วว่าหลินอวี่เหยียนไม่ได้คิดกับเธอแค่ผิวเผิน