“อะไรนะ? โดรนไลฟ์สดเหรอ?”
เสียงของอาจารย์เฉินดังสูงขึ้นทันที แววตาพลันเคร่งขรึม
“จะเอาไอ้นั่นไปทำอะไร?”
“เธอเป็นนักเรียนมัธยมปลายสายยุทธ์ กำลังอยู่ในช่วงสำคัญของการวางรากฐานวิถียุทธ์ แทนที่จะตั้งใจคิดว่าจะเพิ่มพลังปราณและเลือด ฝึกวิชายุทธ์อย่างไร กลับไปยุ่งกับเรื่องไร้สาระบนอินเทอร์เน็ตทำไม?”
ในสายตาของผู้ฝึกยุทธ์รุ่นเก่าอย่างอาจารย์เฉิน การไลฟ์สดก็คือการไม่เอาการเอางานและเรียกร้องความสนใจ
“ไม่ได้! ไม่มีทาง!”
อาจารย์เฉินปฏิเสธอย่างเด็ดขาด “เปลี่ยนเป็นอย่างอื่น ไอ้ของไร้สาระแบบนี้ครูไม่ยอมแน่!”
เมื่อเห็นว่าอาจารย์เฉินยืนกรานหนักแน่น
หลินหยวนไม่ได้โกรธเลย กลับถอนหายใจเบา ๆ สีหน้าเผยความผิดหวัง
“เฮ้อ...อาจารย์เฉิน เมื่อกี้อาจารย์พูดเองแท้ ๆ ว่าถ้าทำได้ก็จะช่วยผมแน่นอน”
หลินหยวนส่ายหน้า น้ำเสียงแฝงความน้อยใจ
“ผมนึกว่าความไว้วางใจขั้นพื้นฐานระหว่างครูกับลูกศิษย์เรายังมีให้กันเสียอีก ไม่นึกเลยว่า...”
พูดถึงตรงนี้ หลินหยวนก็หยุดไปครู่หนึ่ง พลางทำท่าราวกับเข้าอกเข้าใจ
“ช่างเถอะครับ ถ้าอาจารย์เฉินไม่สะดวก หรือเสียดายเงิน ผมก็เข้าใจได้”
“เดี๋ยวผมไปทำงานพิเศษเพิ่มอีกสักสองสามที่ เก็บเงินซื้อเองก็ได้ครับ”
พอได้ยินหลินหยวนพูดเช่นนี้ หัวใจอาจารย์เฉินก็สะดุดวูบ มุมปากกระตุกยิก ๆ อย่างห้ามไม่อยู่
ไอ้เด็กนี่ ปากบอกว่าเข้าใจ แต่ทุกคำกำลังขุดหลุมดักฉันชัด ๆ!