ภายในถ้ำมืดสลัว หลังเดินวนไปวนมาจนกลับมาที่เดิมอีกครั้ง ความอดทนหยดสุดท้ายของซังเนี่ยนก็หมดลง นางเอ่ยกับหกหกว่า:
“ข้าเปิดระบบนำทางแล้วนะ”
หกหกจำต้องยอมแพ้ “เอาเถอะ”
เสียงติ๊งดังขึ้นจากระบบ แจ้งว่าเริ่มนำทางแล้ว
ซังเนี่ยนดึงแขนเสื้อของเซี่ยเฉินโจว “ข้าหาทางเจอแล้ว ตามข้ามา”
แววตาของเซี่ยเฉินโจววูบไหว เขาไม่พูดอะไร เพียงเดินตามนางไปอย่างเงียบงัน
ไม่นานนัก เบื้องหน้าของทั้งสองก็ปรากฏแสงสว่างริบหรี่
ซังเนี่ยนเร่งฝีเท้า เมื่อเข้าใกล้ แสงนั้นก็ยิ่งสว่างขึ้น จนค่อย ๆ เผยให้เห็นช่องถ้ำแคบ ๆ เหนือศีรษะ
นางลองปีนขึ้นไป แต่ผนังหินเรียบโล่ง ไม่มีจุดให้เหยียบเกาะเลย
นางจึงหันไปมองเซี่ยเฉินโจว พลางปรึกษาว่า:
“ไม่อย่างนั้นเจ้าขึ้นไปโดยเหยียบไหล่ข้าก่อน แล้วค่อยหาทางเอาเชือกมาช่วยข้าดีหรือไม่?”
เซี่ยเฉินโจวเหลือบมองแผ่นหลังบอบบางของนาง มุมปากกระตุกเล็กน้อย ก่อนจะย่อตัวลงตรงหน้านาง
“ขึ้นมา”
ซังเนี่ยนไม่พูดพล่าม นางประคองผนังหินแล้วค่อย ๆ เหยียบขึ้นบนไหล่เขาอย่างระมัดระวัง
เขาลุกขึ้นยืนอย่างมั่นคง
ความสูงพอดีให้นางเอื้อมถึงปากถ้ำ นางออกแรงใช้สองแขนยันขอบถ้ำ แล้วรวบรวมกำลังปีนขึ้นไป
เมื่อขึ้นไปได้สำเร็จ นางย้ำอีกครั้งว่า:
“ข้าจะกลับมาเดี๋ยวเดียว เจ้าต้องรอข้านะ”
พูดจบ นางก็รีบวิ่งจากไป
เซี่ยเฉินโจวเงยหน้ามองผืนฟ้าแคบ ๆ เบื้องบนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเดินไปนั่งพิงกำแพงตรงมุมถ้ำ งอนิ้วกดหว่างคิ้ว
เขาควรฆ่านางเสีย
เขาคิดเช่นนั้น
หรือจะกล่าวให้ถูก เขาควรฆ่านางไปตั้งนานแล้ว
นี่เป็นโอกาสอันดี
เซี่ยเฉินโจวมองมือขวาซีดขาวของตน แววตาหม่นมืด นิ้วมือค่อย ๆ กำเข้าหากันทีละนิ้ว ปลายนิ้วจิกแน่นลงกลางฝ่ามือ