ภายในถ้ำหินอันกว้างโล่ง เซี่ยเฉินโจวลืมตาขึ้น หัวใจในอกยังคงเต้นกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง
เขาจ้องเพดานหินเหนือศีรษะอย่างเหม่อลอยอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะขยับคอที่แข็งเกร็ง แล้วหันมองไปรอบ ๆ
จากนั้นก็ชะงักงัน
ข้างกาย เด็กสาวที่ยังไม่ฟื้นขดตัวเป็นก้อนเล็ก ๆ
แสงอ่อนนุ่มจากแร่ที่ไม่รู้จักส่องลงบนกระหม่อมของนาง เผยให้เห็นขวัญผมเล็ก ๆ
เมื่อมองเห็นใบหน้าของนางชัดเจน แววตาพร่ามัวของเซี่ยเฉินโจวก็พลันกระจ่างใส ความเย็นชาแผ่ซ่านอยู่ในดวงตา
【ติ๊ง~ ค่าความรู้สึกดีของเซี่ยเฉินโจวในขณะนี้ -100000】
【การประเมินภารกิจไม่สำเร็จ ขอให้เจ้าภาพพยายามต่อไป】
บนเตียง เซี่ยเฉินโจวกำลังจะพลิกตัวลุกขึ้นนั่ง จู่ ๆ ก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง
—ภายใต้ชายอาภรณ์สีหยกกว้างใหญ่และนุ่มนิ่ม มือเรียวบางสองข้างกำลังจับปลายนิ้วของเขาไว้แน่น ฝ่ามืออุ่นและแห้ง
ลมหายใจของเซี่ยเฉินโจวชะงักไปชั่วขณะ
ครู่ต่อมา ขนตาของซังเนี่ยนขยับไหว นางกำลังจะตื่น
เขาได้สติ รีบดึงมือกลับอย่างแรง แล้วพลิกตัวลุกขึ้นนั่ง
การเคลื่อนไหวของเขาทำให้เครื่องรางคุ้มกายที่ซังเนี่ยนวางไว้ในอ้อมแขนก่อนหน้านี้ร่วงกราวลงมา กระจายเต็มเตียงที่ปูด้วยพรมหนังสัตว์นุ่มฟู เปล่งแสงระยิบระยับ
เซี่ยเฉินโจวชะงักงัน
“ในที่สุดเจ้าก็ตื่นแล้ว!”
ซังเนี่ยนผุดลุกขึ้นนั่ง ครั้นเห็นว่าเขาดูเหมือนไม่เป็นอะไรแล้ว ดวงตาทั้งสองก็สว่างวาบ นางโน้มตัวเข้าไปมองเขาแล้วถามเสียงใสว่า
“ยังรู้สึกไม่สบายตรงไหนอีกหรือไม่?”
ทั้งสองอยู่ใกล้กันมาก เซี่ยเฉินโจวมองเห็นแม้กระทั่งไฝเม็ดเล็กระหว่างคิ้วของนาง
ริบบิ้นสีแดงเส้นยาวห้อยระอยู่ข้างแก้มเด็กสาว นางเงยหน้ามองเขาพร้อมส่งยิ้มให้ ดวงตาโค้งเป็นเสี้ยวจันทร์
รูปลักษณ์เหมือนกับคนในความฝันทุกประการ
ปลายนิ้วของเด็กหนุ่มขยับเล็กน้อย เขาเผลอจิกหนังสัตว์นุ่มนิ่มใต้ร่างเบา ๆ
【ติ๊ง~ ค่าความรู้สึกดีของเซี่ยเฉินโจว +100】
ซังเนี่ยนเอียงศีรษะ เหลือบเห็นเครื่องรางคุ้มกายสีสันฉูดฉาดเหล่านั้น แล้วพลันเข้าใจขึ้นมา
“เจ้าไม่ต้องซาบซึ้งข้าถึงเพียงนั้นหรอก อย่างไรเสียเจ้าก็นับเป็นคนของจวนเจ้าเมืองครึ่งหนึ่ง การปกป้องเจ้าก็เป็นสิ่งที่ว่าที่เจ้าเมืองอย่างข้าสมควรทำ”