ดวงตะวันเคลื่อนจากทิศตะวันออกไปยังทิศตะวันตก ก่อนจะลับลงไปอีกครั้ง ยามพลบค่ำคืบคลานมา โคมไฟก็ถูกจุดขึ้นภายในวิหารใหญ่ของอารามฉานหลินเจิ้นไห่
ยามค่ำคืน ซุนหงอคงแปลงกายเป็นเณรน้อยรูปงาม เขาสวมจีวรสีขาวนวล แต้มชาดไว้กลางหว่างคิ้ว ทำให้ใบหน้าดูสงบปราศจากกลิ่นอายทางโลกยิ่งขึ้น
เขานั่งขัดสมาธิอยู่บนเบาะรองนั่งในวิหารใหญ่ ตรงหน้ามีปลาไม้ใบหนึ่งวางอยู่ เขาหลุบตาลง ริมฝีปากขยับแผ่วเบา ราวกับกำลังสวดพระสูตรอย่างจริงจัง
ลมกลางคืนลอดผ่านรอยแยกของประตูเข้ามา เปลวเทียนสองแถวบนโต๊ะบูชาพลันเอนเอียงไปด้านหนึ่งพร้อมกัน ก่อนจะแกว่งกลับมาตรงอีกครั้ง
พระพุทธรูปทอดสายตามองลงมายังภายในวิหาร ใบหน้าเปี่ยมเมตตา ประทับนั่งอยู่บนฐานดอกบัว ราวกับมองไม่เห็นเณรน้อยที่แสร้งทำตัวเคร่งศาสนาอยู่เบื้องล่าง