หนิงไฉ่เฉินมีสีหน้าทั้งน้อยใจและร้อนใจ “พี่เยี่ยน ข้ามาขอให้ท่านช่วย ข้าเองก็ไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้ แต่เห็นนางอยู่ตัวคนเดียวแล้ว ในใจก็รู้สึกไม่สบายใจจริง ๆ”
เยี่ยนชื่อเสียฟังเขาพูดจบ ก็ปักกิ่งไม้ที่เสียบเนื้อกระต่ายไว้ลงกับพื้นข้างตัว ลุกขึ้นแล้วเอ่ยว่า
“เรื่องของนาง ข้ายุ่งไม่ได้ เถ้ากระดูกก็คืนให้นางแล้ว งานฝังก็จัดการเรียบร้อยแล้ว จะได้ไปเกิดใหม่หรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับวาสนาของนาง ข้าไม่มีเวลาว่างไปจัดการเรื่องของใครต่อใครทีละคน”
หนิงไฉ่เฉินชะงักไป เขาไม่คิดว่าจะได้ยินคำตอบเช่นนี้ กว่าจะเค้นคำพูดออกมาได้ก็ผ่านไปครู่ใหญ่ “แต่พี่เยี่ยน ท่านช่วยคุณหนูซูได้ เหตุใดถึงไม่ช่วยคุณหนูนี่บ้างเล่า?”
พูดจบ เขาก็เริ่มเสียใจขึ้นมาอีก รู้ตัวว่าพูดจาไม่น่าฟัง จึงก้มหน้าลงอย่างกระอักกระอ่วน