เซิ่งเอี๊ยนเอี๊ยนส่งรอยยิ้มเยาะเย้ยให้จินชู ก่อนจะก้มลงเก็บเศษชิ้นส่วนบนพื้น ขณะที่สาวใช้ข้างกายรีบวิ่งออกไปก่อนหน้านี้แล้ว ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าออกไปส่งข่าวแล้ว
ไม่นาน จ้าวซื่อก็เดินทางมา
"ท่านแม่ ลูกสาวทราบว่าคุณหนูรองไม่สบาย จึงมาเยี่ยมเป็นพิเศษ ใครจะรู้ว่าคุณหนูรองแย่งเครื่องรางหยกนกยูงไปทุบลงบนพื้น" เซิ่งเอี๊ยนเอี๊ยนพุ่งตัวเข้าไปในอ้อมแขนของจ้าวซื่อ ร้องไห้อย่างน้อยใจ
จ้าวซื่อรีบปลอบเซิ่งเอี๊ยนเอี๊ยน ก่อนจะหันมาฟาดฝ่ามือเข้าที่ใบหน้าของจินชู แต่เฟยเอี๊ยนรีบพุ่งเข้ามาขวาง ใช้ใบหน้ารับฝ่ามือนั้นแทน
ผัวะ!
เสียงดังชัดเจน
รอยฝ่ามือห้านิ้วเด่นชัดบนใบหน้า
เฟยเอี๊ยนเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้น "ขอท่านหญิงอภัยด้วยเจ้าค่ะ..."
จ้าวซื่อยกมือขึ้นจะตีอีกครั้ง จินชูจ้องเขม็งด้วยสายตาเย็นเยียบ "ข้ายอมถอยทุกทางแล้ว เหตุใดท่านแม่ยังไม่ยอมปล่อยข้าไป หรือจะให้แตกหักกันจริง ๆ ใครก็อย่าหวังว่าอยู่ดี ๆ กันเลยหรือ?"
"ชาติไหน เจ้ากล้าข่มขู่ข้า?" จ้าวซื่อจ้องตากลอกตา
จินชูกลับหัวเราะเย้ยเย็น "ท่านแม่แน่ใจหรือว่าจะปิดปากชาวบ้านด้านนอกได้?"
งานชมดอกไม้วันนี้ล้วนเป็นตระกูลมีหน้ามีตา จ้าวซื่อก่อเรื่องเพื่อเซิ่งเอี๊ยนเอี๊ยนครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่ว่าด้วยเหตุใด ตระกูลจ้าวฝั่งบิดาก็ไม่พอใจ
โดยเฉพาะจ้าวซื่อถูกจ้าวไทเหยาตักเตือนหลายครั้งแล้ว
จ้าวซื่อเก็บมืออย่างจนใจ "คนเข้ามา จับตาคุณหนูรองไว้ให้ดี หากไม่มีคำสั่งข้า ห้ามนางไปไหนทั้งสิ้น"
นอกเรือนมีแม่ทัพเรือนนับสิบคนเฝ้าอยู่
จินชูหัวเราะเย้ย เพื่อเซิ่งเอี๊ยนเอี๊ยน จ้าวซื่อช่างทุ่มเทจริง ๆ
คืนนั้นขโมยไม่สำเร็จ จ้าวซื่อจึงเปลี่ยนวิธี ทุบเครื่องรางหยกนกยูงให้แตกแล้วโยนความผิดให้จินชู พยายามเอาตัวรอด
นางเดาว่าแผนเดิมของจ้าวซื่อวันนี้ คงจะจัดฉากในงานเลี้ยง ให้นางทำเครื่องรางหยกนกยูงปลอมแตก กลั่นแกล้งใส่ร้าย ทำให้นางไม่มีทางแก้ตัว