โรงงานยาในเดลีเก่า
ถนนแคบ รถกับคนปะปนกัน วุ่นวายไปด้วยเสียงแตร
นี่คือความหวังสุดท้าย แต่เจียงไหลไม่กล้าคาดหวังมากเกินไป
ธุรกิจยาสามัญนั้นลึกเกินคาด บางโรงงานไม่มีแม้แต่ใบอนุญาตผลิต หากเที่ยวนี้กลับมือเปล่า ลุงก็คงไม่ทันเวลาแล้วจริง ๆ
เซิ่งเหยียนโจวนั่งอยู่ข้าง ๆ เธอ สายตาจับจ้องเอกสารในมืออย่างนิ่งเฉย
ไม่นาน รถก็จอดหน้าตึกที่ไม่สะดุดตาเลยสักนิด หน้าประตูมีเพียงป้ายเหล็กแผ่นหนึ่ง
คนที่ออกมาต้อนรับคือผู้อำนวยการฝ่ายเทคนิค ชายชราชาวอินเดียวัยผมหงอก พูดจาด้วยสำเนียงหนาหนัก
เจียงไหลขอตรวจห้องแล็บก่อน ชายชราครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนพาพวกเขาเข้าไป
ห้องแล็บไม่ใหญ่ แต่อุปกรณ์ทันสมัยเกินคาด เจียงไหลตรวจดูเครื่องมือทุกชิ้นอย่างละเอียด แล้วถามถึงขั้นตอนการผลิตอีกหลายข้อ
คำตอบของชายชราฟังดูเป็นมืออาชีพ ข้อมูลครบถ้วน ไม่มีทีท่าอำพรางใด ๆ
เธอเปิดรายงานการตรวจสอบในมือ พลิกทีละหน้า
การควบคุมสิ่งเจือปน ข้อมูลความเสถียร ความสม่ำเสมอของแต่ละล็อต ดีเกินที่เธอคาดไว้ทั้งหมด
ชาวอินเดียด้านธุรกิจยาสามัญ สมแล้วที่เป็นมือหนึ่งจริง ๆ
เธอเพิ่งจะถอนหายใจโล่งอก ท่าทีของชายชราก็เปลี่ยนไป
“กระบวนการเลียนแบบยา พี ซับซ้อนมาก กำลังการผลิตเรามีจำกัด คงส่งออกให้ภายนอกไม่ได้” ชายชราเก็บรายงาน น้ำเสียงสุภาพแต่หนักแน่น
หัวใจเจียงไหลจมดิ่งลงเล็กน้อย
“ขอแค่ท่าน supply มาให้ได้ ราคาเท่าไรว่ามาได้หมด” เจียงไหลเอ่ย
“ไม่ใช่ปัญหาเรื่องเงิน” ชายชราขัดขึ้น “ยาตัวนี้ ขายให้ชาวอินเดียเท่านั้น”