ตอนที่ 4 ใครบอกว่าฉันจะหย่า
เจียงไหลกลับมาที่บ้านตระกูลเฮ่อ คุณแม่สามีเฟิงหย่าเจินกำลังจัดดอกไม้อยู่ในห้องนั่งเล่น
เจียงไหลยืนอยู่ตรงหน้าประตู เปลี่ยนรองเท้า เอ่ยเรียกเสียงเบาว่า “คุณแม่”
“อ้าว แขกไม่ได้รับเชิญนี่” เฟิงหย่าเจินไม่ยอมเงยหน้า “วันนี้ว่างกลับมาที่บ้านใหญ่ได้ยังไง ปกติไม่ใช่ยุ่งแต่เรื่องบ้านแม่ตัวเองหรอกเหรอ”
“จิ้นอวี่ให้หนูกลับมาเอาของน่ะค่ะ” เจียงไหลอดทนตอบ
เฟิงหย่าเจินเงยหน้าขึ้นในที่สุด กวาดตามองตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตาจากชุดกระโปรงยาวสีซีดเพราะผ่านการซักมานับครั้งไม่ถ้วน ไปยังใบหน้าไร้เครื่องสำอางของเธอ แล้วกระตุกยิ้มมุมปาก “จิ้นอวี่ให้แกมายืมของสินะ”
เฟิงหย่าเจินดูถูกตัวเอง เจียงไหลรู้มาตลอด เธอมาจากครอบครัวเล็ก ๆ ไม่คู่ควรกับเฮ่อจิ้นอวี่ ไม่คู่ควรกับตระกูลเฮ่อ
“เครื่องเพชรอยู่ในตู้เซฟ ตามฉันมา” เฟิงหย่าเจินวางกรรไกร เช็ดมือด้วยผ้าเช็ดหน้า แล้วค่อย ๆ ยืนขึ้น เดินขึ้นชั้นบน
เจียงไหลเดินตามข้างหลัง
ห้องหนังสือบนชั้นสอง ตู้เซฟฝังอยู่ในกำแพง เฟิงหย่าเจินกดรหัส ประตูตู้เปิดออกเสียง “คลิก” หนึ่งที ด้านในวางกล่องเครื่องประดับเรียงเป็นแถว
ประกายมุกดาแพรวพราว แสบตาจนพร่าเลือน
เฟิงหย่าเจินหยิบกล่องผ้ากำมะหยี่สีเขียวเข้มออกมา เปิดออก ด้านในเป็นชุดเครื่องประดับหยกเขียวทั้งชุด สร้อยคอ ต่างหู กำไล น้ำงาม มูลค่ามหาศาล
“จิ้นอวี่บอกฉันแล้ว งานเลี้ยงคืนนี้ หยกชุดนี้เหมาะที่สุด” เธอยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้ “เซ็นชื่อด้วย”
เจียงไหลนิ่งงัน รับกระดาษมา บนนั้นเขียนอักษรตัวใหญ่สองตัวว่า “สัญญายืม”
【ขอยืมชุดเครื่องประดับหยกเขียวตระกูลเฮ่อทั้งชุด มูลค่าสามสิบล้านบาท หากชำรุดเสียหายหรือสูญหาย จะชดใช้ตามราคา ผู้ยืมลงชื่อ: ________】
เจียงไหลเงยหน้ามองเฟิงหย่าเจิน “คุณแม่…”
เฟิงหย่าเจินเลิกคิ้ว “ทำไม ไม่เซ็นเหรอ ไม่เซ็นก็ไม่กล้าให้แกเอาไปหรอก ของสามสิบล้าน ถ้าเกิดแกลองทำหาย จะไปเรียกค่าเสียหายจากใคร”
เจียงไหลดันกล่องกลับ
“ไม่ต้องดีกว่าค่ะ” เธอพูด “ขอบคุณคุณแม่”
เธอหันหลังเดินลงบันได
ด้านหลังดังเสียงเฟิงหย่าเจิน “ไม่มีมารยาทเอาซะเลย ไม่รู้ว่าครอบครัวอะไรเลี้ยงมา”
ชั้นล่าง เฮ่ออิ๋งฟูนั่งอ่านหนังสือพิมพ์บนโซฟา ไม่ยอมเงยหน้า
“ไปแล้วเหรอ”
“ไปแล้ว” เฟิงหย่าเจินเดินลงบันได “นางทำบึ้งตึงอะไร หยกสามสิบล้าน นางนึกว่าเป็นของแผงลอยรึไง ให้เซ็นสัญญายืมผิดตรงไหน ถ้าทำเสียหายจริง ก็ไม่ได้หวังให้นางชดใช้หรอก ขายทั้งบ้านนางก็ใช้ไม่พอ”
เฮ่ออิ๋งฟู่พลิกหน้าหนังสือพิมพ์ “ครอบครัวเล็ก ๆ ก็แบบนี้แหละ อย่าไปถือสานางเลย”
“คุณย่าตื่นแล้วค่ะ” คนใช้เดินมาจากข้างหลัง เสียงเบาว่า
เฟิงหย่าเจินสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย
จีฮุ่ยหรูถูกประคองเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น เห็นตรงประตูว่างเปล่า ขมวดคิ้ว
“ไหลไหลล่ะ บอกว่ากลับมาแล้วไม่ใช่หรือ”
เฟิงหย่าเจินฝืนยิ้ม “คุณแม่ ไหลไหลเพิ่งไปค่ะ”
“ไปแล้ว” จีฮุ่ยหรูจ้องนาง “นางไปเพราะแกใช่ไหม”
“คุณแม่ ฉันแค่ให้นางเซ็น….”
“เซ็นอะไร” เสียงจีฮุ่ยหรูดังขึ้นฉับพลัน “แกลองให้นางเซ็นสัญญายืมนั้นอีกแล้วใช่ไหม”
เฟิงหย่าเจินถอยหลังหนึ่งก้าว
จีฮุ่ยหรูยันไม้เท้าเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ชี้หน้าคนตรงหน้า “ฉันจะบอกแกรู้ไว้ เครื่องเพชรพวกนั้นเป็นของฉัน ยายเฒ่าจี ไม่ใช่ของตระกูลเฮ่อพวกแก หลานสะใภ้ฉันอยากใส่เมื่อไหร่ก็มาเอา ไม่ต้องให้แกมาทำท่าวางฟอร์ม”
“คุณแม่ อย่าโกรธเลยค่ะ”
“แกต้องไปรังแกไหลไหลอีกแล้วแน่” จีฮุ่ยหรูขัดนาง ไม้เท้ากระแทกพื้นดัง “แกคิดว่าฉันดูไม่ออกรึไง”
เฮ่ออิ๋งฟู่วางหนังสือพิมพ์ ลุกขึ้นยืน “คุณแม่ ท่านใจเย็น ๆ เถอะครับ”
“พวกแก…” จีฮุ่ยหรูชี้ลูกชาย แล้วชี้ลูกสะใภ้ “พวกแกจำใส่กะโหลกไว้ให้ดี ตระกูลเฮ่อมีวันนี้ได้ ไม่ใช่เพราะเล่ห์เหลี่ยมกระจอก ๆ ของพวกแก”
***
งานเลี้ยงจัดขึ้นที่คลับส่วนตัวใจกลางเมือง
เจียงไหลเดินเข้าไปคนเดียว เสียงในงานเงียบลงไปชั่วขณะ
บนร่างเธอสวมชุดราตรีกำมะหยี่สีดำเรียบง่าย เข้ารูปขับเน้นรูปร่างบอบบาง หน้าตาหวานละมุน ผมมวยต่ำ แต่งหน้าบาง ๆ อ่อนโยน งดงามยิ่งกว่าดาราหนังเสียอีก
แต่ลำคอและข้อมือของเธอกลับว่างเปล่า มีเพียงต่างหูมุกเล็ก ๆ คู่หนึ่ง ในกลุ่มสตรีที่เต็มไปด้วยเพชรพลอยแพรวพราว ยิ่งทำให้เธอดูลอยเด่นผิดที่ผิดทาง
เฮ่อจิ้นอวี่เห็นเธอเดินเข้ามา ขมวดคิ้ว
“เครื่องเพชรล่ะ”
“ไม่มีค่ะ”
เฮ่อจิ้นอวี่ขมวดคิ้วลึกกว่าเดิม นี่เป็นงานเลี้ยงระดับสูง ผู้หญิงคือของประดับบารมีชาย เธอแต่งตัวซอมซ่อขนาดนี้ ก็คือตบหน้าเขา
“เกิดอะไรขึ้น”
“คุณแม่ให้หนูเซ็นสัญญายืม” เจียงไหลพูด “หยกสามสิบล้าน หนูกลัวทำหายแล้วใช้ไม่พอ”
ในแววตาเฮ่อจิ้นอวี่วาบผ่านความตะลึง คิดขึ้นได้ถึงท่าทางของแม่เลี้ยงเฟิงหย่าเจิน ในใจก็พลุ่งพล่านไปด้วยโทสะ แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาเอาเรื่อง
“เดี๋ยวผมจะไปคุยกับแม่” เขาพูด
เจียงไหลไม่ตอบ
ทางเข้าเกิดความวุ่นวายขึ้น
เสิ่นซีเยว่คล้องแขนชายคนหนึ่งเดินเข้ามา เธอสวมชุดยาวสีแชมเปญ สวมสร้อยเพชรรอบคอ เป็นประกายระยิบระยับใต้แสงไฟ
ชายข้างกายนั้น เจียงไหลรู้จัก เป็นเพื่อนร่วมชั้นมัธยมและมหาวิทยาลัยของเฮ่อจิ้นอวี่ เจียงเทียน ทายาทเศรษฐี ครอบครัวร่ำรวย นับว่าเป็นเพื่อนกินเพื่อนเที่ยวของเฮ่อจิ้นอวี่
เฮ่อจิ้นอวี่เดินตรงเข้าไป เปลี่ยนน้ำเสียงเป็นคนละคน เอ่ยถามอย่างอ่อนโยน “ซีเยว่ คุณมาได้ยังไง ร่างกายดีขึ้นแล้วหรือ”
เสิ่นซีเยว่ยิ้มบางเบา สายตามองผ่านเจียงไหล ยิ้มน้อย ๆ ทักทาย “ในที่สุดก็ได้เจอภรรยาท่านประธานเฮ่อตัวจริงสักที สมกับคำร่ำลือว่ามีเสน่ห์น่าทะนุถนอม”
มุมปากเธอโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มที่พอเหมาะพอดี “ฉันชื่อเสิ่นซีเยว่ เป็นเพื่อนเก่าของจิ้นอวี่”
“รุ่นพี่เสิ่น ได้ยินชื่อเสียงมานานแล้ว” เจียงไหลพยักหน้าเบา ๆ
คำว่า “ได้ยินชื่อเสียงมานาน” นี้ เหมือนตีเข้าไปในใจของเฮ่อจิ้นอวี่
เขามองภรรยาตัวน้อย “คุณรู้จักซีเยว่ด้วย”
เจียงไหลตะลึงนิดหน่อย “รู้จักสิคะ ตอนเรียน หนูเคยไปหาพี่ชายที่แผนกมัธยม เจอคุณ แล้วก็เจอรุ่นพี่ด้วย”
เฮ่อจิ้นอวี่ “…”
เหมือนเธอกำลังบอกใบ้อะไรบางอย่าง แต่เขาก็ไม่อยากคิดให้ลึกซึ้ง
“ซีเยว่ เมื่อวานคุณยังนอนโรงพยาบาลอยู่เลย วันนี้ออกมาได้ยังไง” เฮ่อจิ้นอวี่ถาม
“ฉันเป็นพิธีกรคืนนี้ เลี่ยงไม่ได้ แล้วก็รู้สึกดีขึ้นมากแล้วนะ จิ้นอวี่ ขอบคุณที่เมื่อคืนคุณดูแล”
เจียงเทียนแซว “ท่านประธานเฮ่อผู้พันล้าน ดูแลถึงข้างเตียงให้คุณหนูเสิ่นได้ขนาดนี้ หน้าคุณหนูเสิ่นนี่ใหญ่จริง เห็นแล้วจะอิจฉาตาร้อน”
เจียงไหลยืนอยู่ข้าง ๆ เหมือนไม่มีตัวตน เฮ่อจิ้นอวี่ถลึงตาใส่เจียงเทียน แล้วกวาดตามองเจียงไหล
สีหน้าเธอไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย เหมือนตุ๊กตาไม้ ไม่เข้าใจบทสนทนาของพวกเขาแม้แต่น้อย
เจียงเทียนกวาดตามองเจียงไหล จากลำคอมเปล่าไปยังนิ้วที่กำแน่น กระตุกยิ้มที่มุมปาก เหน็บแนมจนไม่แม้แต่จะทักทาย
เจียงไหล “หนูไปเอาเครื่องดื่มนะคะ” พูดจบ เธอหันหลังเดินจากไปเบา ๆ
เจียงเทียนมองแผ่นหลังของเธอ กดเสียงต่ำ กระซิบข้างหูเฮ่อจิ้นอวี่ “จิ้นอวี่ แกจะหย่ากับนางเมื่อไหร่ ดูนางสิ แต่งตัวซอมซ่อ ยืนข้างแก มีแต่ทำให้เสื่อมเสียชื่อคุณชายใหญ่เฮ่อเปล่า ๆ”
แววตาเฮ่อจิ้นอวี่วาบเย็นเฉียบ “ฉันพูดตอนไหนว่าฉันจะหย่า”
“แกทำกับนางขนาดนี้แล้ว ยังไม่หย่าอีก” เจียงเทียนยักคางไปทางเสิ่นซีเยว่ “อีกอย่าง แกกับเสี่ยวเยว่แต่เดิมควรจะกลับมาดีกันได้แล้วนะ ถ้าไม่ใช่เรื่องในตอนนั้น พวกแกคงแต่งงานกันไปนานแล้ว เสี่ยวเยว่ต่างหากคือผู้หญิงที่คู่ควรกับแก”
เฮ่อจิ้นอวี่มองไปที่เสิ่นซีเยว่
นางหลบสายตา หลุบตาลง เหมือนอยากเลี่ยงหัวข้อนี้
เฮ่อจิ้นอวี่ขมวดคิ้ว
ชีวิตแต่งงานของเขา เมื่อไหร่ถึงจะถึงคราวที่ไอ้เจียงเทียนพวกนี้มานินทา
น้ำเสียงเฮ่อจิ้นอวี่เย็นลง “ผมกับซีเยว่เป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน ขอโทษ ผมขอไปดูภรรยาผมก่อน”
พูดจบ เขาหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้เจียงเทียนยืนนิ่งงันอยู่ตรงนั้น กับเสิ่นซีเยว่ที่มีสีหน้าเครียดเล็กน้อย
“ซีเยว่ อย่าใส่ใจเลย เขาก็แค่ถือดี ใจจริงต้องรักคุณแน่” เจียงเทียนรีบปลอบ “ฉันว่าเขาใกล้จะหย่ากับผู้หญิงโง่นั่นแล้ว”
เสิ่นซีเยว่ถอนหายใจเงียบ ๆ ยิ้มน้อย ๆ รักษามารยาทอันสงบและสง่างาม “อาเทียน อย่าพูดอย่างนั้น ฉันกลับมา ไม่ใช่เพื่อทำลายครอบครัวของคนอื่น ฉันแค่ถือว่าจิ้นอวี่เป็นเพื่อน”