เจียงไหลถูกเซิ่งเหยียนโจวจ้องมองจนรู้สึกผิดขึ้นมา
สายตาของเขาหยุดอยู่บนใบหน้าของเธอไม่กี่วินาที ก่อนจะขยับไปที่กล่องยาในมือเธอ
“หายามาแล้วเหรอ?” เขาถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
เจียงไหลเงยหน้าขึ้น ยิ้มบางๆ “ฉันกำลังจะเอาไปให้หัวหน้าแผนก ปรึกษาเรื่องวิธีการรักษาต่อไป”
“ฉันไปด้วย” เซิ่งเหยียนโจวพูด
ระหว่างทางไปห้องทำงานหัวหน้าแผนก เจียงไหลถาม “พี่เหยียนโจว ทำไมมาอยู่โรงพยาบาลล่ะ?”
“เพื่อนคนหนึ่งออกจากโรงพยาบาลวันนี้ เลยมาช่วยจัดการเรื่องเอกสารให้ แล้วก็แวะมาดูลุงของเธอด้วย”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง
“เมื่อกี้ฉันเหมือนได้ยินว่า สามีของเธอจะยกโลงและแบกศพให้พ่อของเสิ่นซีเยว่?”
เจียงไหลชะงักไปเล็กน้อย ฝืนยิ้มมุมปาก “อืม ใช่ พวกเขาเป็นครอบครัวที่คบหากันมาหลายชั่วอายุคน คุณลุงเสิ่นไม่มีลูกชาย เลยต้องหาผู้ชายมาประกอบพิธี”
ที่จริงเธอไม่รู้เรื่องนี้มาก่อนเลย แค่พูดมั่วตามที่เฉิงซวินพูด
“ไม่รู้ว่าฉันไปต่างประเทศนานเกินไป จนลืมธรรมเนียมที่นี่ไปหรือเปล่า” เซิ่งเหยียนโจวพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูอยากรู้อยากเห็นจริงๆ “บ้านที่ไม่มีผู้ชาย การยกโลงและแบกศพแบบนี้ น่าจะเป็นหน้าที่ของลูกเขยไม่ใช่เหรอ?”
หัวใจของเจียงไหลจมลง
เธอกำมือแน่น เงยหน้าขึ้นยิ้มให้เขา
“ก็ไม่มีทางเลือกอื่นนี่นา พี่เสิ่นยังไม่แต่งงาน จิ้นอวี่เลยต้องทำในฐานะญาติรุ่นน้อง”
เซิ่งเหยียนโจวยิ้มบางๆ “สามีเธอใจดีจริงๆ นะ”
ลิฟต์มาแล้ว เจียงไหลโล่งอก รีบก้าวเข้าไปก่อน แต่ก็ได้ยินเขาพูดข้างหลังว่า
“ลุงของเธอป่วยหนักขนาดนี้ ท่านประธานเฮ่อมาเยี่ยมบ้างไหม?”