“?!!!”
“สัตว์ทะเลตัวเล็กนั่น ถูกอาหลงฟันตายด้วยดาบเดียวเหรอ?!!!”
“อาหลงแข็งแกร่งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน!”
“...”
ชาวบ้านทุกคนต่างตะลึงตาค้าง วิกฤตเป็นตายที่จู่ ๆ ก็เกิดขึ้นนี้เริ่มต้นอย่างกะทันหัน และจบลงอย่างรวดเร็วจนเหนือความคาดหมายยิ่งกว่า
แค่มองรูปร่าง สัตว์ทะเลก็ได้เปรียบอย่างท่วมท้นแล้ว
ร่างยาวกว่าสิบเมตร ลำตัวใหญ่กว่าคน ฟันแหลมคมราวกับมีดสั้น เรียกได้ว่าเป็นสัตว์ร้ายโดยแท้
ส่วนตู้หลงแม้จะสูงถึง 185 เซนติเมตร แต่ก็ไม่ได้มีกล้ามเนื้อใหญ่โตจนดูเกินจริง
ปกติก็แค่จับปลาเท่านั้น
ไม่นึกเลยว่าจะมีพละกำลังขนาดนี้
“เฮ้อ ไอ้เด็กเวร ทำได้ดีนี่”
เบลเมลหยุดวิ่งพลางด่าเขา
แต่ทุกคนรอบข้างฟังออกถึงความภูมิใจในน้ำเสียงนั้น
“ฮ่า! รอดแล้ว คราวนี้ขอบใจนะ อาหลง”
อาเค็นถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ก่อนนอนแผ่อยู่บนผิวน้ำอย่างหมดแรง
“เรื่องเล็กน้อย!”
ตู้หลงสะบัดดาบ เก็บเข้าฝักอย่างคล่องแคล่ว สีหน้ากระปรี้กระเปร่า
ตอนนี้เขายังไม่แข็งแกร่งเท่าพวกสัตว์ประหลาดในต้นฉบับ แต่ก็ไม่ได้อ่อนแอจนเกินไป
อารอง รอฉันไปหาคุณสมบัติระดับสูงมาได้ก่อนเถอะ แล้วจะสับแกไปเป็นอาหารปลา!
“เรื่องนี้ฝากอาเค็นซังจัดการทีนะ ช่วยเอาไปขายให้หน่อย ฉันจะออกเดินทางต่อแล้ว”
ตู้หลงหันหัวเรือแล้วรีบหนีไปทันที
ตอนนี้ถ้ากลับไป รับรองว่าเบลเมลต้องเข้ามาห่วงใยเขาอีกรอบแน่ ถ้ารอจนสองคนนามิตื่น วันนี้คงออกทะเลไม่ได้แล้ว
วินาทีต่อมา
“ไอ้เด็กเวร!” เสียงเบลเมลด่ามาจากไกล ๆ
ตู้หลงไม่หันกลับไป เพียงโบกมือให้
...
หนึ่งเดือนครึ่งต่อมา
ณ น่านน้ำแห่งหนึ่งที่ไม่รู้จัก
“แย่แล้ว หลบวนลมที่รวมตัวกันมาตลอด ดูเหมือนจะออกนอกเส้นทางไปนิดหน่อย วิชาการเดินเรือระดับเริ่มต้นนี่เชื่อถือไม่ได้จริง ๆ”
ตู้หลงมองแผนที่เดินเรือด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก
ตามบันทึกเส้นทาง เขาน่าจะใกล้ถึงหมู่เกาะแสงจันทร์ บ้านเกิดของอุซปแล้ว
แต่ที่นี่มันที่ไหนกันวะเนี่ย
รอบด้านโล่งเตียน ไม่มีอะไรให้ใช้เป็นจุดสังเกตเลยสักอย่าง
เดี๋ยวนะ มีคนอยู่ด้วยเหรอ?
ตู้หลงมองไปทางซ้ายด้านหน้า เห็นแนวหินโสโครกขนาดใหญ่รูปร่างคล้ายเห็ดตั้งโดดเดี่ยวอยู่กลางทะเล
มองไปไกลแค่ไหนก็ไม่เห็นสัตว์ ไม่ต้องพูดถึงพืชเลย
เดี๋ยวนะ มีคนอยู่ด้วยเหรอ?
ไม่กี่นาทีก่อน
บนแนวหินโสโครกขนาดใหญ่
เด็กชายผมบลอนด์ยุ่งเหยิง รูปร่างซูบผอมราวกับซากศพ ใช้ก้อนหินขีดเส้นแนวนอนลงไปอย่างเหม่อลอย ปลายนิ้วสั่นเทาจากการออกแรง
“วันที่ 65 แล้ว”
ซันจินับวันอยู่ในใจ พร้อมกับประหยัดเรี่ยวแรง
อาหารหมดตั้งแต่เดือนก่อนแล้ว
ขนมปังขึ้นราก้อนสุดท้ายก็ยังตกทะเลไปอีก
เดือนนี้เขาประทังชีวิตด้วยน้ำฝนมาตลอด
เขาจะรอจนมีเรือลำต่อไปแล่นผ่านได้ไหมนะ?
ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป แม้แต่เสียงร้องขอความช่วยเหลือก็คงเปล่งออกมาไม่ไหว
“ฉันหิวขนาดนี้ ไอ้หมอนั่นก็คงไม่ต่างกันเท่าไร ที่ฝั่งมันยังมีอาหารเหลืออยู่หรือเปล่า?” ความคิดบ้าบิ่นแวบขึ้นมาในหัวซันจิ
ทันใดนั้น จุดดำเล็ก ๆ ที่อยู่ไกลออกไปในสายตาก็ค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้น
“เฮ้ย ๆ ช่วยฉันด้วย!!!”
ซันจิตะโกนสุดแรงเกิด ก่อนจะฟุบหน้าลงกับพื้น
ครู่ต่อมา
ตู้หลงผูกสมอเรือไว้กับแนวหินใต้เกาะร้าง จากนั้นใช้ตะขอเกี่ยวปีนพลิกตัวขึ้นเกาะ เขามองไปรอบ ๆ ด้วยความสงสัยเล็กน้อย “เอ๊ะ เมื่อกี้มีคนอยู่ไม่ใช่เหรอ? หรือฉันตาฝาดไปเอง? ภาพหลอนหรือไง?”
ชั่วพริบตาถัดมา
ตัวอักษรสีชาดแถวหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้า
——————
【เป้าหมาย: วินสโมค ซันจิ】
【คุณสมบัติ】:
【ดัดแปลงพันธุกรรม】 (ทอง) (ยังไม่ตื่น); สถานะ: ดาวน์โหลดได้; ขนาด: 50M
จมูกแห่งพระเจ้า (ทอง), สถานะ: ดาวน์โหลดได้; ขนาด: 100M
...
【ทักษะ: การทำอาหาร...】
———————
“ซันจิ???”
ข้อมูลสุดหรูหรานี้ทำให้ตู้หลงตื่นตัวขึ้นมาทันที
ยังหาพระนิกะไม่เจอ แต่ดันเจ้าแกะอ้วนตัวนี้ก่อนงั้นเหรอ?
แถมพรสวรรค์สีทอง【ดัดแปลงพันธุกรรม】ที่ยังไม่ตื่นก็มีขนาดแค่ 50M รอบนี้กำไรเน้น ๆ เลย!!!
การดัดแปลงพันธุกรรมของซันจิมันหมายความว่ายังไงน่ะหรือ
อย่างแรกคือโครงกระดูกภายนอก ร่างกายจะแข็งแกร่งทนทานอย่างยิ่ง ทั้งยังฟื้นตัวได้เหนือมนุษย์ ต่อให้ซันจิบาดเจ็บหรือกระดูกหัก ร่างกายก็ยังฟื้นคืนสภาพได้อย่างรวดเร็ว แถมยังเพิ่มความแข็งแกร่งของร่างกายจนถึงขั้นฟันแทงไม่เข้า แม้แต่เลเซอร์ก็ยังต้านทานได้
อย่างที่สองคือความเร็วสูงสุด เมื่อใช้คู่กับชุดต่อสู้ ก็ถึงขั้นล่องหนได้
สุดท้ายคือความทนทานต่อเปลวไฟและความสามารถในการควบคุมเปลวไฟแบบเดียวกับเผ่าลูนาเรีย
ก็อย่างที่บอกนั่นแหละ ผลปีศาจไฟใครจะกินลง
เดี๋ยวก่อน แล้วซันจิอยู่ไหนล่ะ?
ตู้หลงก้มลงมอง ก่อนจะหน้าถอดสี
ซันจิที่หมดสติอยู่ถูกเขาเหยียบหน้าท้องไว้ ใบหน้าแดงก่ำ
“อย่าเพิ่งตายนะ!!!”
ตู้หลงรีบยกขาออก แล้วหันกลับไปที่ดาดฟ้าเพื่อหยิบอาหาร
ขนาด 50M ด้วยความเร็วปัจจุบัน ต้องใช้เวลาดาวน์โหลดอย่างน้อยประมาณ 7 นาที
ถ้ายังดาวน์โหลดไม่เสร็จ แต่เจ้าตัวดันตายไปก่อนก็คงตลกน่าดู
แม้จะอัปเกรดความเร็วในการดาวน์โหลดได้ แต่ตอนนี้พลังต้นกำเนิดมีค่ามาก ตู้หลงยอมให้ช้าหน่อยดีกว่าเสียเปล่า
“หยด...”
ของเหลวสีเหลืองไหลผ่านริมฝีปากแห้งผากเข้าไปในปาก
รสเปรี้ยวอมหวานทำให้ซันจิเผลอเลียริมฝีปาก จากนั้นก็มีของเหลวไหลตามเข้ามาอีก
“น้ำส้ม... แล้วก็กลิ่นปลาย่าง นี่คือความฝันเหรอ?”
เมื่อได้รับพลังงานเติมเต็ม สติของซันจิก็ค่อย ๆ ฟื้นคืนมา
เขานึกถึงเรือที่เห็นก่อนหมดสติ เลยสงสัยว่ารสหวานที่สัมผัสได้ตอนนี้เป็นเพียงความฝันหรือเปล่า
“น่าจะไม่ใช่ความฝันนะ ฝีมือย่างปลาของฉันคงสู้ของนายไม่ได้ ดูจากชุดที่ใส่แล้ว นายเป็นพ่อครัวใช่ไหม?”
พอเห็นแบบนั้น ตู้หลงก็โล่งใจอย่างสิ้นเชิง
สมกับเป็นมนุษย์ดัดแปลงพันธุกรรม น่ากลัวจริง ๆ!
หิวโซมานานจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก
พอป้อนน้ำส้มให้หน่อยก็ฟื้นขึ้นมาทันที
“พรึ่บ!”
ซันจิลืมตาขึ้น เมื่อแน่ใจว่าชายตรงหน้าไม่ใช่ภาพหลอน และปลาย่างที่จมูกได้กลิ่นก็ไม่ใช่ของปลอม รอยยิ้มแข็งทื่อปรากฏบนใบหน้าซูบตอบ “ใช่ ขอบคุณนะ ผู้มีพระคุณ!!! ในที่สุด... ในที่สุดฉันก็รอดแล้ว!!!”
“ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอก ฉันชื่อตู้หลง กินส้มก่อนสิ” ตู้หลงยื่นส้มที่ปอกแล้วให้ลูกหนึ่ง
“ขอบคุณนะ พี่ตู้หลง!!” ซันจิเอ่ยขอบคุณอย่างจริงใจ น้ำตาคลออยู่ในดวงตา
นอกจากเรจูแล้ว ผู้ใหญ่บนเรือก็มีแค่พี่ชายตรงหน้าที่ดีกับเขาที่สุด
“ไม่เป็นไรหรอก มา กินอะไรก่อน” ตู้หลงหยิบปลาย่างที่วางอยู่ข้าง ๆ ขึ้นมา
เขาข่มใจไม่ให้ดาวน์โหลดพรสวรรค์ของซันจิทันที
เพราะชื่อเสียงที่ได้จากการฆ่าสัตว์ทะเล
ในช่วงครึ่งเดือนแรกหลังเริ่มออกเรือ ชาวบ้านแถบโคโคยาชิก็มอบพลังต้นกำเนิดให้เขาถึง 66 แต้ม
น่าเสียดายที่คนเรามักถูกลืมได้เสมอ
เมื่อเวลาผ่านไป พลังต้นกำเนิดที่ได้ก็ยิ่งน้อยลง ครึ่งเดือนนี้เขาได้มาแค่ 25 แต้มเท่านั้น
ตอนนี้ยอดคงเหลือของพลังต้นกำเนิดอยู่ที่ 146 แต้ม
คุณสมบัติดัดแปลงพันธุกรรมของซันจินั้นดีมากก็จริง แต่ยังอยู่ในสถานะที่ไม่ตื่น
ส่วนบนเกาะยังมีโจรสลัดใหญ่แห่งแกรนด์ไลน์อยู่อีกคน คุณสมบัติต้องแข็งแกร่งแน่นอน!
ลองตรวจดูสักหน่อย แล้วค่อยตัดสินใจว่าจะดาวน์โหลดพรสวรรค์ไหนก่อน!
“ขอบคุณนะพี่อาหลง”
ซันจิกัดกินปลาย่างที่เมื่อก่อนเขาไม่เคยเห็นค่าอย่างตะกละตะกลาม ราวกับสัตว์ป่า
“ซันจิ นายอยู่ที่นี่มานานแค่ไหนแล้ว?”
“เคี้ยว ๆ... 65 วันแล้ว เคี้ยว ๆ...”
“จึ๊” ตู้หลงเดาะลิ้น
คนบนโลกนี้ไม่ใช่คนปกติจริง ๆ ด้วย
ถ้าจำไม่ผิด
ซันจิยังได้อาหารจากเซฟมาแบ่งให้กินด้วย
ส่วนเซฟอดอาหารล้วน ๆ มาหกสิบกว่าวัน
สองคนนั้นอดอยู่นานแค่ไหนกว่าจะมีคนมาช่วยนะ?
80 วัน หรือเกือบ 3 เดือน?
เวลาผ่านมานานเกินไป ตู้หลงจำไม่ค่อยได้แล้ว