【กดรับของขวัญเป็นนิ้วทองแบบเดียวกันได้ทันที】
【ขอบคุณที่อ่านนะ พ่อบุญธรรมทุกท่าน เพิ่มให้คนละ 10 เซนติเมตรได้ตามสะดวก】
เดือนมกราคม ปีที่ 1511 แห่งปฏิทินทะเล
นอกชายฝั่งหมู่บ้านโคโคยาชิ
ดวงอาทิตย์ลอยเด่นอยู่เหนือศีรษะ
ผิวน้ำระยิบระยับเป็นประกาย
เรือลำเล็กแล่นลอยอยู่กลางทะเล
“แปลกแล้ว! ทิศทางลมไม่ถูกต้อง ฝนกำลังจะตกแล้ว พี่ตู้หลง!”
ที่หัวเรือ นามิยกมือบังแสงเหนือดวงตา พลางมองไปยังท้องฟ้าเบื้องหน้าและสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของสภาพอากาศ
“ทั้งที่เห็นแดดจ้าอยู่แท้ ๆ ฝนจะตกอีกแล้วเหรอ?”
โนจิโกะที่อยู่ข้าง ๆ มองฟ้าด้วยความผิดหวัง
ถ้าฝนตก เรือเล็ก ๆ ของพวกเธอก็ออกไปจับปลาในทะเลไม่ได้
นามิและโนจิโกะในวัยเด็ก
“ใกล้แล้ว!!!”
ตู้หลงออกแรงเกร็งแขนทั้งสองข้าง กระชากคันเบ็ดขึ้นอย่างแรง
ปลาสีทองตัวใหญ่ที่มีความยาวตั้งแต่หัวจรดหางเกิน 2 เมตร ถูกดึงขึ้นจากน้ำแล้วฟาดลงบนดาดฟ้าอย่างหนัก มันดิ้นกระตุกอย่างอ่อนแรง หนวดยาวสีทองสองเส้นตรงหัวห้อยแนบลงข้างลำตัว
“โอ้! ปลาหนวดมังกรทอง!!!”
เด็กสาวผมฟ้าร่างโตกว่าตะโกนด้วยความดีใจ ดวงตาเป็นประกาย เธอคว้าไม้พายขึ้นมาฟาดหัวปลาอย่างแรงจนมันสลบ ป้องกันไม่ให้ปลาที่จับได้หนีกลับลงทะเล
แม้หมู่บ้านโคโคยาชิจะอยู่ติดทะเลและมีทรัพยากรประมงอุดมสมบูรณ์ แต่ปลาส่วนใหญ่ก็ขายได้ราคาไม่สูงนัก
ทว่าปลาหนวดมังกรทองเป็นปลาหายากเป็นพิเศษ เนื้อแน่น รสชาติอร่อย
เธอจำได้ว่าครั้งก่อนมีปลาความยาวไม่ถึง 1 เมตรขายได้ถึง 5,000 เบรี ราคาสูงลิ่วเลยทีเดียว
“รวยแล้ว รวยแล้ว!!” นามิที่เพิ่งหยิบไม้พายขึ้นมาก็อดตะโกนด้วยความดีใจไม่ได้ “แต่ว่าฝนกำลังจะมาแล้ว เรือดูหลง ออกตัว!!!”
“ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเอง”
ตู้หลงยิ้มพลางรับไม้พายมา หางตาเหลือบมองท้องฟ้า
เพียงชั่วครู่ ท้องฟ้าก็มืดครึ้มลงแล้ว
ทะเลตะวันออกมีสภาพอากาศบ้าบอแบบนี้ แล้วแกรนด์ไลน์จะเลวร้ายขนาดไหนกันนะ
ยังดีที่พรสวรรค์ด้านการพยากรณ์อากาศของนามิก็อยู่ในระดับสุดยอดจริง ๆ
ตู้หลงไม่คิดมากอีก เขากดมือทั้งสองข้างลง จ้วงไม้พายลงผิวน้ำอย่างแรง ก่อนเหวี่ยงไปด้านหลังเต็มกำลัง
เรือพุ่งออกไปทันทีราวกับลูกธนูหลุดจากสาย
ไม่นาน สวนส้มที่คุ้นตาก็ปรากฏขึ้นตรงชายฝั่ง
เรือเทียบท่า
นามิกับโนจิโกะช่วยกันขนปลาที่จับได้ขึ้นรถเข็นเล็กริมฝั่ง ก่อนจะพลิกตัวนั่งบนดาดฟ้า
ตู้หลงเริ่มออกเดิน ผลักรถเข็นไปข้างหน้า
แม้จะมีปลาหนักหลายร้อยชั่งกับน้องสาวอีกสองคนอยู่บนรถเข็น เด็กหนุ่มก็ยังหายใจสม่ำเสมอและเดินฉับไว
เมื่อเข้าไปในสวนส้ม ตู้หลงก็เห็นบ้านที่คุ้นเคยหลังเดิม ซึ่งเขาอาศัยอยู่มาหลายปี
ควันจากปล่องครัวลอยเอื่อยขึ้นสู่ท้องฟ้า
มองตามปล่องควันลงมา ก็เห็นร่างเพรียวบางร่างหนึ่งกำลังง่วนอยู่ในครัว
กลิ่นหอมชวนให้ใจสงบลอยตามมาไม่นาน
“เบลเมลกำลังเคี่ยวแยมส้มอยู่!”
นามิกับโนจิโกะได้กลิ่นอาหารเช้าของวันนี้แล้ว จึงพูดขึ้นพร้อมกันว่า
“อกเป็ดราดซอสส้มกับเนื้อตุ๋น”
ทั้งหมดเป็นเมนูเด็ดของเบลเมล
“งั้นพวกเธอต้องกินเยอะ ๆ นะ” ตู้หลงวางรถเข็นลง แล้วถอดสายคล้องที่คอออก
ใกล้เข้าฤดูหนาวแล้ว อากาศตอนเช้าหนาวมาก ปลาที่จับมาได้คงยังไม่เสียในเร็ว ๆ นี้
กินข้าวก่อนดีกว่า
“ปัง!”
ประตูบ้านเด้งไปมาเมื่อถูกนามิกับโนจิโกะช่วยกันผลัก
“เบลเมล พวกเรากลับมาแล้ว!!”
นามิกับโนจิโกะยืนเคียงข้างกัน เท้าเอวประกาศเสียงดัง
ตู้หลงแทรกตัวผ่านสองสาวเข้าไปในบ้านที่อบอุ่น ก่อนทิ้งตัวลงบนเสื่อไม้ไผ่หน้าเตาผิงอย่างเกียจคร้าน เขาเพลิดเพลินกับไอร้อนจากเปลวไฟไปพลาง มองไปทางห้องครัวอย่างสะใจไปพลาง
วินาทีถัดมา
“นามิ โนจิโกะ!!! นี่มันประตูบานใหม่ที่เพิ่งเปลี่ยนเมื่อไม่นานมานี้เองนะ!!!”
หญิงสาววัยรุ่นที่สวมผ้ากันเปื้อนถือทัพพีชี้ไปทางนามิกับโนจิโกะด้วยความโมโห “ไม่ใช่ว่าบอกว่าจะไปช่วยตู้หลงหรอกเหรอ ทำไมยังมีแรงขนาดนี้ หรือว่าได้นั่งบนรถเข็นแล้วให้ตู้หลงเข็นกลับมาอีกแล้ว?”
“เอ่อ...” นามิกับโนจิโกะสบตากัน ต่างรู้สึกได้ว่าท่าไม่ดีแล้ว
แย่แล้ว โดนจับได้จนได้
ทั้งสองหันไปมองตู้หลงเพื่อขอความช่วยเหลือ
“ฮึ ๆ” ตู้หลงกลั้นยิ้มแล้วแทรกขึ้นมา “อย่าว่าพวกเธอเลย เบลเมล ถ้าไม่มีพวกเธอช่วย ฉันคงจับปลาได้ไม่เยอะขนาดนี้ แถมอาจเปียกโชกไปทั้งตัวก็ได้”
“ตอนจับปลาเราออกแรงกันมากเกินไป ฉันเลยต้องเข็นพวกเธอกลับมา เมื่อกี้พวกเธอก็ตื่นเต้นเกินไป อยากมาเล่าข่าวดีให้เธอฟังน่ะ”
นามิกับโนจิโกะมีความมั่นใจขึ้นมาทันที ทั้งสองเชิดอกยืดหลังแล้วพูดอย่างภาคภูมิใจว่า “ใช่ ๆ วันนี้พวกเราจับปลาหนวดมังกรทองยาว 2 เมตรได้ด้วยนะ!”
“ฮ่า! พวกเธอสองคน! เอาความดีความชอบของพี่ชายมาเป็นของตัวเองอีกแล้วนะ”
เบลเมลหัวเราะทั้งที่โมโห
แรงของปลาในน้ำมีมากกว่าเดิมหลายเท่า
ปลาหนวดมังกรทองยาว 2 เมตรน่ะหรือ ด้วยร่างเล็กจ้อยของเด็กสองคนนี้ อย่าว่าแต่จับเลย แค่พริบตาเดียวก็คงถูกลากลงทะเลไปแล้ว
เธอยกกำปั้นขึ้นขยี้ศีรษะของทั้งคู่ แต่ก็ไม่กล้าลงมือแรง เพียงใช้สันหมัดขยี้จนผมยุ่งเหยิง “คราวหน้าอย่าทำแบบนี้อีกนะ ตู้หลงก็เหนื่อยทุกวันเหมือนกัน”
เย้! นามิกับโนจิโกะแอบชูนิ้วโป้งให้ตู้หลงอย่างตื่นเต้น ก่อนวิ่งปรู๊ดไปยังโต๊ะอาหาร
ตู้หลงแอบชูนิ้วโป้งตอบกลับไป
“ฮ่า เดาไม่ผิดจริง ๆ ด้วย อกเป็ดราดซอสส้มกับเนื้อตุ๋น”
“ยังมีไข่ดาวด้วย ว้าว! ไข่แดงเยิ้มเลย!”
“พวกเธอสองคน กินกันเองโดยไม่รอตู้หลงแล้วเหรอ?”
“หนูแค่ช่วยพี่ชายชิมว่ารสชาติอร่อยหรือเปล่า”
“ใช่ ๆ”
“นี่พวกเธอกำลังสงสัยฝีมือทำอาหารของฉันอยู่เหรอ?! หา!!”
“...”
ได้ยินเสียงอึกทึกจากในครัว ตู้หลงก็เผลอยิ้มออกมา
สองปีมานี้เขากลายเป็นชาวประมง ก็เพื่อสิ่งนี้ไม่ใช่หรือไง?
เมื่อนึกถึงความทรงจำก่อนหน้านี้ที่ธุรกิจส้มไม่ดี เบลเมลทำอาหารให้พวกเขากิน ส่วนตัวเองกินส้มประทังชีวิต แล้วยังบอกว่าเป็นการบำรุงผิว ตู้หลงก็มีแววหม่นหมองวูบผ่านดวงตา
ชาตินี้เขาจะไม่ยอมให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นอีกเด็ดขาด!
ตอนนั้นเอง เสื้อผ้าชุดสะอาดก็ยื่นมาตรงหน้า
“เหนื่อยหน่อยนะ อาหลง ไปอาบน้ำแล้วค่อยออกมากินข้าว”
ตู้หลงเงยหน้าขึ้นสบกับใบหน้าอ่อนโยนของเบลเมล ความอบอุ่นแผ่ซ่านในใจ
การได้เกิดใหม่อีกครั้งและมีครอบครัวแบบนี้ ช่างดีจริง ๆ
ชาติที่แล้วเริ่มต้นจากการเป็นเด็กกำพร้า เขาฝันอยากได้รับความห่วงใยจากครอบครัวแบบนี้แทบทุกวัน
เขาพยายามทำงานหนักมาสิบกว่าปี แต่สุดท้ายกลับแพ้ให้กับห้องเช่าห่วย ๆ ที่สร้างแบ่งเช่ามั่วซั่ว
ยังไม่ทันได้สร้างครอบครัว ตัวเองก็เป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาวตายเสียก่อน
ชาตินี้ถึงจะเริ่มต้นได้ไม่เลว แต่ภายหลังครอบครัวก็แตกสลายเพราะโจรสลัด เขาต้องลอยคออยู่กลางทะเล จนเบลเมลเก็บเขาได้จากชายหาด ถึงได้มีบ้านขึ้นมา
“เป็นอะไรไป? ต้องให้ฉันช่วยไหม?” เบลเมลยิ้มอย่างมีเลศนัย
นับตั้งแต่เด็กคนนี้เริ่มรู้ความมากขึ้นเรื่อย ๆ
แม้จะรู้สึกเอ็นดู แต่เธอก็อดรู้สึกว่าตัวเองไม่มีความสำเร็จในฐานะแม่ไม่ได้
“เอ่อ ไม่ต้องหรอก! ขอบคุณนะ”
ตู้หลงทำหน้าเก้อเขิน
ตอนเด็ก ๆ ความทรงจำยังเลือนราง เบลเมลเก็บเขามาแล้วช่วยอาบน้ำให้ก็พอเข้าใจได้
แต่ตอนนี้ความทรงจำทั้งหมดของเขาฟื้นคืนมาแล้ว
จิตใจของผู้ใหญ่ แต่กลับให้แม่บุญธรรมที่ยังอยู่ในวัยสาวมาอาบน้ำให้ตัวเอง
มันน่าอึดอัดเกินไปแล้ว
อายุจริง ๆ ของเขาก็พอ ๆ กับอีกฝ่ายด้วย
“จะเกรงใจฉันทำไมกัน ฉันต่างหากที่ควรขอบคุณอาหลง” เบลเมลตบไหล่ตู้หลง ทำท่ากลุ้มใจ
“ทั้งเหมางานสกปรกงานหนักในสวนส้ม แล้วยังออกทะเลไปจับปลา ช่วยให้ชีวิตพวกเราดีขึ้นอีก ทำเอาแม่อย่างฉันดูไร้ประโยชน์ไปเลยนะ!”
“ไม่รู้เลยว่าพ่อแม่ของเธอเป็นใคร ทั้งที่ยังเป็นเด็กอยู่แท้ ๆ แต่ตัวสูงเกือบเท่าฉันแล้ว แถมยังแข็งแรงเว่อร์อีก หรือว่าเธอจะมีสายเลือดพิเศษ? พอถึงวัยก็เลยโตพรวดพราดแบบสุดยอด?”
พูดจบ เบลเมลก็เปรียบเทียบส่วนสูงของทั้งคู่
เธอสูงเกือบ 1.9 เมตร แถมยังใส่รองเท้าส้นสูง ถึงอย่างนั้นก็ยังสูงกว่าเขาเพียงนิดเดียวเท่านั้น
“เป็นไปได้ยังไง ฉันเป็นคนทะเลตะวันออกโดยกำเนิดนะ”
ตู้หลงกระตุกมุมปาก ปฏิเสธไปพลางเดินไปทางห้องอาบน้ำ
สายเลือดงั้นเหรอ?
จู่ ๆ ก็ปลุกพลังขึ้นมา? คิดว่าฉันเป็นเทพนิกะหรือราชันผู้หนีทหารหรือไง
เขาจำได้ชัดเจนว่าตัวเองมาเกิดใหม่ในโลกนี้
พ่อแม่ในชาตินี้เป็นเพียงพ่อค้าธรรมดาในทะเลตะวันออก และตายเพราะถูกโจรสลัดดักปล้น
ไม่มีอะไรพิเศษ ก่อนตายพวกเขาจับเขาใส่ถังเหล้าแล้วโยนลงทะเลเพื่อให้หนีรอด
ถ้าเบลเมลไม่ได้ช่วยเขาขึ้นมาจากทะเลทันเวลา ป่านนี้คงได้ตายก่อนความทรงจำจะฟื้นคืนเสียอีก
แต่เบลเมลสงสัยแบบนั้นก็เป็นเรื่องปกติ
เพราะพละกำลังของร่างกายเขา ในหมู่บ้านโคโคยาชิและทั่วทั้งหมู่เกาะโคโนมิ ถือว่าเหนือธรรมดาอยู่ไม่น้อยจริง ๆ
อายุแค่ 14 ปี แต่พละกำลังกลับเป็นอันดับหนึ่งของหมู่เกาะทั้งหมดแล้ว
ตอนเทศกาลปีใหม่ หมู่เกาะโคโนมิจัดการแข่งขันยกน้ำหนัก เขาทิ้งห่างอันดับสองถึง 300 กิโลกรัม คว้าแชมป์ไปครอง แถมยังรับเงินรางวัล 10,000 เบรีด้วย
ทั้งชาติกำเนิดธรรมดา ครอบครัวธรรมดา ไม่มีพลังจากผลปีศาจ และไม่มีอาจารย์เก่ง ๆ คอยชี้แนะ
ที่ตู้หลงมาถึงจุดนี้ได้ ย่อมขาดนิ้วทองที่ผู้ข้ามโลกทุกคนต้องมีไปไม่ได้
“สีชาด!”