พอคำพูดนี้หลุดออกมา ทั้งห้องก็เงียบกริบ
ทุกคนจับจ้องเสิ่นเวย รอคำตอบจากเธอ
เว่ยเหยียนกำหมัดโดยไม่รู้ตัว ในใจตึงเครียดถึงขีดสุด
เขาคิดว่าทั้งคู่ยังมีความรู้สึกดี ๆ ต่อกัน เธอคงไม่ใจร้ายขนาดนั้น
แต่แล้ว
วินาทีถัดมา
เสิ่นเวยเงยหน้าขึ้น ริมฝีปากบางสีชมพูขยับเอ่ยคำสี่คำที่ทำให้เว่ยเหยียนเจ็บปวดราวกับถูกธนูนับหมื่นดอกปักกลางใจ
“แน่นอนว่าไม่”
คำตอบนั้นราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ ทำลายความทรงจำดี ๆ ทุกอย่างจนสิ้น
จู่ ๆ เว่ยเหยียนก็รู้สึกว่าสิ่งที่เขาทุ่มเทและความรักที่มอบให้เธอมาหลายปี กลายเป็นเรื่องตลกไปหมด
ที่แท้เธอก็ดูแคลนชาติกำเนิดของเขามาตลอด และเสียใจมาตลอดที่แต่งงานกับเขา
คนรักที่เธอใฝ่ฝันคือทายาทตระกูลใหญ่แบบโจวเฉียน
เสียงหัวเราะครืนดังขึ้นในห้องส่วนตัว บางคนถึงกับปรบมือ
เว่ยเหยียนรู้สึกราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง มือที่กำลังผลักประตูคลายออกโดยไม่รู้ตัว
ดูท่าคงไม่จำเป็นต้องง้อเธอแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงความลับที่เขาเก็บซ่อนไว้ในใจ
เพราะคนที่ไม่คู่ควรจริง ๆ คือเธอต่างหาก!
เด็กที่ถูกลักพาตัวในปีนั้นไม่ได้มีแค่เสิ่นเวย เว่ยเหยียนก็เป็นหนึ่งในนั้น
แก๊งคนร้ายกลุ่มนั้นจงใจลงมือกับลูกหลานคนรวย การลักพาตัวที่กล่าวอ้าง แท้จริงแล้วเป็นการข่มขู่เรียกค่าไถ่
ไม่นาน ตำรวจก็ตามมาถึง
คนร้ายจนตรอก จึงตัดสินใจฆ่าปิดปากเด็ก ๆ แล้วโยนพวกเขาลงแม่น้ำ
โชคดีที่เสิ่นเวยกับเว่ยเหยียนไม่จมน้ำตาย กระแสน้ำพัดพาพวกเขาไปจนชาวบ้านที่ผ่านมาพบและช่วยขึ้นมา
น่าเสียดายที่ตอนนั้นทั้งคู่ยังเล็ก อายุแค่สามสี่ขวบ ทั้งยังตกใจจนจำอะไรไม่ได้ ชาวบ้านจึงรับไปเลี้ยง
เมื่อครึ่งปีก่อน พ่อแม่แท้ ๆ ของเว่ยเหยียนตามหาเขาจนพบ และบอกชาติกำเนิดของเขา
ที่แท้เขาเป็นลูกหลานตระกูลซี ซึ่งมั่งคั่งและทรงอำนาจกว่าตระกูลเสิ่นนับล้านเท่า
หากสังคมชั้นสูงมีพีระมิดอยู่จริง
ตระกูลซีในฐานะตระกูลผู้ทรงอิทธิพลอันดับหนึ่งแห่งเมืองไห่ ก็คงยืนอยู่บนยอดสุดของพีระมิด
ตระกูลนี้สืบทอดมาตั้งแต่ปลายราชวงศ์ชิงจนถึงปัจจุบัน ครอบคลุมธุรกิจการเงิน การต่อเรือ ทางรถไฟ เหมืองทอง และอีกหลายแขนง มีสายสัมพันธ์หยั่งรากลึก ทรัพย์สินมหาศาลยิ่งกว่าท้องพระคลัง แม้แต่นายกเทศมนตรีหรือผู้ว่าราชการมณฑลยังต้องดูสีหน้าตระกูลซี
ตระกูลเสิ่นที่เพิ่งร่ำรวยขึ้นมา เมื่ออยู่ในสายตาตระกูลซีแทบไม่มีความหมาย เล็กจ้อยราวกับมด
เพียงตระกูลซีขยับนิ้ว ก็สามารถบีบตระกูลเสิ่นให้ตายได้อย่างง่ายดาย
เดิมทีเว่ยเหยียนตั้งใจจะบอกเรื่องนี้กับเสิ่นเวย แต่สามีภรรยาตระกูลซีไม่เพียงห้ามเขาพูด ยังเร่งให้เขาหย่ากับเสิ่นเวยโดยเร็ว
ยิ่งเป็นสังคมชั้นสูง ก็ยิ่งให้ความสำคัญกับทรัพย์สิน แม้แต่การแต่งงานของลูกหลานก็ยังต้องคำนึงถึงความเหมาะสมทางฐานะ
เขายังจำคำพูดของพ่อแม่แท้ ๆ ได้
“ลูกเอ๋ย จะไว้ใจใครมากไปไม่ได้หรอก ถ้าเสิ่นเวยรู้ตัวตนที่แท้จริงของลูก เกรงว่าจะตามตื๊อไม่ยอมเลิกและไม่ยอมหย่า ถึงตอนนั้นคงยุ่งยากแน่”
“ตระกูลซีของเรามีลูกชายแค่คนเดียว ถ้าลูกไม่มีทายาท แล้วสมบัติมหาศาลของตระกูลจะให้ใครสืบทอดล่ะ”
เหตุผลที่พวกเขาดูแคลนเสิ่นเวย
ไม่ใช่แค่เพราะเห็นว่าชาติตระกูลของเธอไม่คู่ควรกับตระกูลซี
สิ่งสำคัญที่สุดคือพวกเขาสืบรู้ว่าเธอเคยประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์อย่างร้ายแรง มดลูกได้รับความเสียหายจนสูญเสียความสามารถในการมีบุตรแล้ว
เรื่องที่เสิ่นเวยมีลูกไม่ได้ เว่ยเหยียนปิดบังเธอมาตลอด
เขากลัวว่าเธอจะรับไม่ได้เมื่อรู้เรื่อง จึงแบกรับความเจ็บปวดทั้งหมดไว้เพียงลำพัง
เขารักเธอมาก ถึงขั้นเตรียมใจใช้ชีวิตโดยไม่มีลูกไปตลอดชีวิตเพื่อเธอ
ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา เว่ยเหยียนแบกรับแรงกดดันมหาศาล คอยพูดเกลี้ยกล่อมพ่อแม่ หาทางให้พวกเขายอมรับเสิ่นเวย
ถึงขั้นเตรียมใจสละตำแหน่งทายาทตระกูลซีเพื่อเธอ
น่าเสียดาย
เธอกลับไม่เห็นคุณค่า
เธอเหยียบย่ำความจริงใจของเขา
ถ้าอย่างนั้น เขาก็จะทวงทุกอย่างที่เคยมอบให้เธอกลับคืน
เว่ยเหยียนตัดสินใจแน่วแน่แล้วหันหลังออกจากคาราโอเกะ ขับรถไปบ้านเกิดเพื่อฉลองวันเกิดให้พ่อบุญธรรม
เขาไม่ได้บอกแม้แต่พ่อแม่บุญธรรมว่าพ่อแม่แท้ ๆ มาหา
เดิมทีตั้งใจจะบอกพวกท่านวันนี้ หลังจากฉลองวันเกิดและแขกกลับกันหมดแล้ว
แต่ดูท่าคงไม่จำเป็นแล้ว
รอหย่ากับเสิ่นเวยเรียบร้อยค่อยเปิดเผยเรื่องนี้ต่อทุกคนก็แล้วกัน
เขาเพิ่งเดินจากไป
สายตาของเสิ่นรั่วหลิงก็เหลือบมองไปยังทิศทางที่เว่ยเหยียนจากไปอย่างแนบเนียน
มุมปากยกขึ้น เผยรอยยิ้มของคนที่สมใจ ราวกับทุกอย่างอยู่ในแผนของเธอ
เธอสวยมาก เป็นความงามเย้ายวน รูปร่างมีส่วนเว้าส่วนโค้งชัดเจน หน้าอกอวบอิ่ม เซ็กซี่สุด ๆ เป็นที่ชื่นชอบของผู้ชายยิ่งกว่าดาราหญิงเสียอีก
แต่เว่ยเหยียนกลับไม่ชอบเธอเลย ตั้งแต่พบกันครั้งแรก เขาก็ไม่เคยทำดีกับเธอสักครั้ง
*
เที่ยงคืนของวันนั้น
เว่ยเหยียนฉลองวันเกิดครบรอบ 70 ปีให้พ่อที่บ้านเกิดเสร็จ ก็ขับรถกลับมาถึงวิลล่า
ที่นี่คือบ้านของเขากับเสิ่นเวย เป็นเรือนที่ตระกูลเสิ่นจัดให้พวกเขาอยู่
ดึกขนาดนี้แล้ว เสิ่นเวยยังไม่กลับมา
เมื่อก่อนเว่ยเหยียนยังเป็นห่วงเธอ แต่ตอนนี้เขาขี้เกียจจะสนใจแล้ว
อารมณ์ดิ่งลงเหว หงุดหงิดจนหลับไม่ลง
เขาจึงไปที่ห้องหนังสือ ร่างข้อตกลงหย่าขึ้นมาฉบับหนึ่ง
ตอนนั้นเอง
เสียงปลดล็อกประตูดังขึ้น
เสิ่นเวยกลับมาแล้ว ข้อตกลงหย่าของเว่ยเหยียนก็พิมพ์ออกมาเรียบร้อย เขาถือเอกสารแล้วเดินลงไปชั้นล่าง
เสิ่นเวยกำลังเปลี่ยนรองเท้าอยู่ตรงโถงทางเข้า รูปร่างอรชร ผิวขาวผ่อง แม้จะเหนื่อยมาทั้งวัน ใบหน้าเล็กสวยสดใสก็ยังเปล่งประกาย
พอเห็นเว่ยเหยียนเดินมา เธอก็สั่งเขาเหมือนทุกครั้ง ราวกับเขาเป็นคนรับใช้
“ไปทำซุปแก้เมาค้างมาให้ฉันชามหนึ่ง”
เธอไม่แม้แต่จะมองหน้าเขา และไม่ได้สังเกตด้วยซ้ำว่าเขาถือเอกสารหย่าอยู่
ตั้งแต่กลับไปอยู่ตระกูลเสิ่น เธอก็เริ่มไม่สนใจเขา
ไม่ใส่ใจอะไรเกี่ยวกับเขาเลย
ราวกับเขาไม่ใช่สามีของเธอ เป็นแค่คนรับใช้ที่เธอจะสั่งอะไรก็ได้
เว่ยเหยียนไม่ได้ไปทำซุปแก้เมาค้าง แต่ยื่นเอกสารในมือให้เธอ
“เราหย่ากันเถอะ”
น้ำเสียงของเขาสงบนิ่ง จนนึกไปเองว่าตัดใจได้แล้ว
แต่ที่จริงหัวใจของเขากำลังถูกมีดกรีด ถูกเข็มทิ่มแทง
ความรู้สึกที่มีต่อกันมานานกว่าสิบปี จะตัดใจได้อย่างไรในทันที แต่ถ้าไม่ยอมตัดใจ ก็มีแต่จะยิ่งเจ็บปวด
เหตุผลบอกเขาว่า ยิ่งเจ็บสั้น ๆ ก็ยังดีกว่าทนเจ็บนาน
ฤทธิ์เหล้าของเสิ่นเวยสร่างไปกว่าครึ่งทันที ดวงตาคู่สวยมองเว่ยเหยียนอย่างไม่อยากเชื่อ
“นายพูดว่าอะไรนะ”
“เราหย่ากันเถอะ” เว่ยเหยียนพูดซ้ำอีกครั้ง “นี่คือข้อตกลงหย่า ฉันไม่เอาอะไรเลย ทุกอย่างในบ้านเป็นของเธอ ฉันจะออกไปแต่ตัว”
ตลอดหลายปีที่อยู่ด้วยกัน เขาไม่เคยใช้เงินของเธอแม้แต่บาทเดียว
ตรงกันข้าม เขาเอาเงินเก็บทั้งหมดกับเงินเดือนมาใช้กับเธอ
ตอนนี้หย่ากันแล้ว เขาย่อมไม่เอาอะไรไป
เขากำลังจะกลับไปเป็นคุณชายใหญ่แห่งตระกูลซี สิ่งของเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเสิ่นเวยไม่มีค่าอะไรสำหรับเขา เป็นเพียงฝุ่นผงที่ไม่ควรค่าแก่การเอ่ยถึง
เสิ่นเวยจ้องตาเขาไม่กะพริบ สีหน้าเปลี่ยนจากตกตะลึงในตอนแรกเป็นโกรธเกรี้ยว
“แค่เพราะฉันไม่ได้ไปฉลองวันเกิดให้พ่อนาย นายถึงกับต้องมาโวยวายเรื่องนี้กลางดึกเลยเหรอ”
หน้าอกของเธอกระเพื่อมขึ้นลงเล็กน้อย แววตาคมกริบ ราวกับคนที่ทำผิดคือเว่ยเหยียน
ในใจเธอเชื่อมาตลอดว่าเว่ยเหยียนไม่มีวันจากไป ทุกอย่างที่เขาทำก็แค่เอะอะโวยวายและหึงหวงเท่านั้น