เว่ยเหยียนเดิมทีกำลังจะลาออกแล้วไป ก่อนหน้านี้แค่ถูกถ่วงเวลาไว้ชั่วครู่เท่านั้น
เสิ่นเวยมองเอกสารในมืออย่างไม่อยากเชื่อ ก่อนจะหันไปมองเว่ยเหยียน แววตาเต็มไปด้วยความผิดหวังทันที
“นาย... นายจงใจหาเรื่องฉันชัด ๆ!”
จากนั้นเธอก็ฉีกใบลาออกเป็นชิ้น ๆ เหมือนเมื่อคืนที่ฉีกใบหย่าไม่มีผิด
“จะลาออกก็ได้ แต่ไม่ใช่ตอนนี้ รอฉันหาคนมาแทนนายได้ก่อน แล้วนายจะไปเมื่อไรก็ได้!”
เสิ่นเวยพูดอย่างวางอำนาจจบ ก็จูงมือโจวเฉียนเดินจากไปอย่างไม่แยแสต่อหน้าทุกคน
เธอไม่มีทางหลงกลเขาหรอก ไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะทิ้งเธอไปจริง ๆ
ตอนนี้เธอเป็นถึงคุณหนูตระกูลเสิ่น เป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ การแต่งงานกับเธอก็นับว่าเขาได้เปรียบมากแล้ว
อีกอย่าง เขารักเธอขนาดนั้น ถึงกับเกือบเสียชีวิตเพื่อเธอ แล้วจะทิ้งเธอไปง่าย ๆ ได้ยังไง?
ความรักของเว่ยเหยียนทำให้เธอได้ใจและยิ่งกำเริบเสิบสาน จนไม่ต้องเกรงกลัวอะไรทั้งนั้น
แต่เธอไม่รู้เลยว่า ความรักนี้ถูกเธอใช้จนหมดไปนานแล้ว
เพื่อนร่วมงานทยอยแยกย้ายกันไป
ตอนเดินจากไป พวกเขามองเว่ยเหยียน บ้างก็เห็นใจ บ้างก็เยาะเย้ย บ้างก็สะใจ
มีเพียงเว่ยเหยียนที่ยืนอยู่กับที่ มองน้ำพริกถั่วหมักที่พ่อเอามาให้หกเกลื่อนพื้น
สิ่งที่ทำให้เขาเสียใจไม่ใช่ความอ้างว้างและโดดเดี่ยวในตอนนี้
แต่เป็นความรังเกียจของเธอ
เธอไม่เพียงรังเกียจเขา แต่ยังรังเกียจทุกคนในครอบครัวของเขาด้วย
ทั้งที่เมื่อก่อนเธอเคยบอกว่าจะกตัญญูต่อพ่อแม่ของเขาไปตลอดชีวิต แต่ตอนนี้เธอกลับเปลี่ยนไปจนไม่เหลือเค้าเดิม
ช่างเถอะ
ตัดสินใจจะไปแล้ว จะหาเรื่องให้ตัวเองเจ็บปวดอีกทำไม?
เว่ยเหยียนเก็บน้ำพริกถั่วหมักกับไหจนเรียบร้อย แล้วพิมพ์ใบลาออกอีกฉบับ ก่อนนำไปให้เสิ่นเวยเซ็น