เป็นแบบนี้อีกแล้ว ทุกครั้งที่เว่ยเหยียนมีเรื่องอะไร เธอก็จะเลือกช่วยคนอื่นและตำหนิเขาโดยไม่ลังเล
ตอนแรกเว่ยเหยียนคิดว่าเธอแค่หัวแข็งไปหน่อย แต่ตอนนี้ดูแล้ว ที่แท้ก็เพราะเธอไม่ได้รักเขา ทุกครั้งที่มีเรื่องอะไรจึงเอาแต่โทษเขาคนเดียว
ก่อนหน้านี้เว่ยเหยียนยอมเธอมาตลอด เพราะเสิ่นเวยเป็นผู้หญิงของเขา
ลูกผู้ชายอย่างไรก็ไม่ควรถือสาผู้หญิงหรอก ยิ่งผู้หญิงคนนั้นเป็นภรรยาและรักแรกของเขาด้วย
แต่ตอนนี้เขาเข้าใจแล้ว
ที่เรียกว่าลำเอียง ก็แค่เพราะไม่รัก เสิ่นเวยไม่เคยรักเขาเลย
ตอนแรกเธอใช้ประโยชน์จากเขา ให้เขากับครอบครัวช่วยส่งเสียเธอเรียนปริญญาตรีและปริญญาโท
ต่อมาเห็นว่าเว่ยเหยียนทำงานในรัฐวิสาหกิจได้ดี ความสามารถในการทำงานก็โดดเด่น เงินเดือนเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เธอถึงยอมรับคำขอแต่งงานของเขา
แต่ภายหลังพอคนตระกูลเสิ่นพาเธอกลับไป เธอถึงได้รู้ว่าตัวเองเป็นคุณหนูตระกูลร่ำรวย
ในใจก็รู้สึกทันทีว่าเว่ยเหยียนไม่คู่ควรกับเธอ
จากนั้นก็เริ่มดูถูกดูแคลนเขาสารพัด ทั้งยังเอาแต่ใจไม่หยุด
ตอนนี้เว่ยเหยียนจะไม่ยอมถอยอีกแล้ว เขาไม่รักเธอแล้ว
ตอนที่เขารักเธอ เธอจะเอาแต่ใจแค่ไหนก็ได้ แต่พอหมดรักแล้ว เธอก็เป็นแค่เศษสวะ
เว่ยเหยียนจึงหยิบกระปุกซอสยื่นให้เสิ่นเวย:
“ถ้าอย่างนั้นก็เอาซอสกลับไปกินเองสิ”
เขาจ้องเธอไม่กะพริบตา แววตาไม่เหลือความอ่อนโยนแม้แต่น้อย
เสิ่นเวยขมวดคิ้ว มองซอสกระปุกนั้น สีหน้ารังเกียจจนปิดไม่มิด แล้วก็โพล่งออกมา: