วันถัดมา
เว่ยเหยียนนอนจนตื่นเองตามธรรมชาติ
เหลือเวลาอีกแค่ 2 วันก็จะถึงวันไปรับใบหย่าแล้ว
ดีจริง ๆ
ขอแค่อีก 2 วัน 48 ชั่วโมง ชีวิตคู่ของเขากับเสิ่นเวยก็จะปิดฉากลงอย่างสิ้นเชิง
เสิ่นเวยกับคนตระกูลเสิ่นกลัวมาตลอดว่าเขาจะใช้เงินของตระกูลเสิ่นแม้แต่สตางค์เดียว คอยระแวดระวังเขาราวกับโจร
คิดดูตอนนี้แล้วช่างน่าขำจริง ๆ
เว่ยเหยียนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ตั้งใจจะค้นหาร้านอร่อย ๆ แถวนี้
ชีวิตคนเราก็มีแค่เรื่องกิน อยู่ แต่งตัว และเดินทางไม่ใช่หรือไง?
เขาไม่ใช่คนชอบความฟุ่มเฟือย ขอแค่อาหารรสชาติดี เขาก็ชอบทั้งนั้น
แต่พอเปิดเครื่องได้ไม่นาน ก็เห็นว่าเสิ่นเวยโทรมา
เขากดตัดสายทันที ไม่รับ
ที่แท้เมื่อไม่ได้รักใครแล้ว แค่ได้ยินเสียงก็ยังรู้สึกรำคาญ
เสิ่นเวยเห็นว่าสายถูกตัดก็โมโหขึ้นมาทันที
“เว่ยเหยียนบ้าไปแล้วหรือไง ถึงกับไม่รับสายฉัน!”
เมื่อวานเธอจับเว่ยเหยียนขังไว้ได้ เธอก็แอบดีใจอยู่ไม่น้อย คิดว่าจะใช้โอกาสนี้จัดการเขาให้อยู่หมัดเสียหน่อย
ใครจะคิดว่าเมื่อครู่โจวเฉียนจะรีบร้อนมาบอกเธอว่า
“แย่แล้วครับ พี่เวยเวย ผู้ช่วยพิเศษเว่ยไม่ได้ถูกควบคุมตัว หลังจากพวกเราไปเมื่อวาน เขาก็ออกมาได้ไม่นานเหมือนกัน”
เสิ่นเวยร้อนใจขึ้นมาทันที “ทำไมถึงเป็นแบบนี้?”
เธอยังคิดจะทำให้เว่ยเหยียนต้องรับเคราะห์สักหน่อย ต่อไปจะได้ไม่กล้าขัดคำสั่งเธออีก
โจวเฉียนทำหน้าเศร้าสลด
“เหมือนเขาจะไปหาคนมาช่วยพูดกับเจ้าหน้าที่ไกล่เกลี่ย เลยได้รับการปล่อยตัวครับ”