ตอนที่เว่ยเหยียนพูดประโยคนี้ออกมา เขากลับรู้สึกสบายใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เมื่อก่อนเขาไม่เคยกล้าคิดด้วยซ้ำว่าจะต้องเสียเสิ่นเวยไป แต่ตอนนี้กลับตั้งตารออย่างยิ่ง
การไปรักคนที่ไม่ควรรัก ไม่เคยนำความสุขมาให้ มีแต่จะเป็นจุดเริ่มต้นของหายนะ
เว่ยเหยียนมองธาตุแท้ของเสิ่นเวยออกแล้ว และเข้าใจด้วยว่าความสัมพันธ์นี้ผิดพลาดมาตั้งแต่ต้น
เธอเป็นคนไร้หัวใจ ส่วนเขาเป็นคนมีน้ำใจ
ทั้งคู่คิดกันคนละทาง ไม่เหมาะสมกันเลย
ถ้ายังอยู่ด้วยกันต่อ เขาก็มีแต่จะถูกเธอรีดจนหมดตัว กอบโกยทุกอย่างไปจนเกลี้ยง
เสิ่นเวยมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ
“นายบ้าไปแล้วหรือไง? แค่ไม่กี่วัน นายก็กลายเป็นคนที่หมดทางเยียวยาขนาดนี้แล้ว? ลืมที่เคยพูดไว้แล้วเหรอว่าจะรักฉันไปตลอดชีวิต!”
จู่ ๆ เธอก็รู้สึกประหลาดใจอย่างมาก เพราะเพียงไม่กี่วัน เว่ยเหยียนก็เหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคน
จากเดิมที่สุภาพอ่อนโยน เข้าอกเข้าใจ และตามใจเธอทุกอย่าง กลับกลายเป็นผู้ชายสารเลวที่คบซ้อนแล้วทิ้งขว้างอย่างที่เห็นตอนนี้
ราวกับถูกใครแย่งร่างไป
เธอทำใจยอมรับไม่ได้
ก่อนหน้านี้เธอคิดว่าเว่ยเหยียนแค่โมโหชั่ววูบ เพราะเธอพูดคำว่า “ไม่มีทางเด็ดขาด” ไปกระทบศักดิ์ศรีของเขา เขาถึงได้เอาแต่หาเรื่องเธอ
ขอแค่ทะเลาะกันจนพอใจ หายโกรธแล้ว ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็จะกลับไปเหมือนเดิม
แต่ตอนนี้เธอเพิ่งรู้ว่าตัวเองคิดผิด เว่ยเหยียนไม่ได้แค่โกรธเท่านั้น แววตาที่มองเธอไม่มีความรักเหลืออยู่อีกแล้ว
ถึงขั้นมองเธอแย่กว่าคนแปลกหน้าเสียอีก คล้ายกำลังมองศพอยู่มากกว่า