ตอนนี้เว่ยเหยียนรู้สึกเสียใจมากเหลือเกิน ถ้าย้อนกลับไปได้ เขาคงไม่คบกับเสิ่นเวยตั้งแต่แรก ความรักครั้งนี้ทำให้เขาเหนื่อยล้าจนหมดแรง เจ็บปวดราวกับถูกลูกธนูนับพันปักกลางใจ
เขาหลับไป แล้วฝันยาวเหยียด
ในฝัน เขากลับไปเมื่อสิบปีก่อน
ปีนั้นเสิ่นเวยอายุ 19 ปี ส่วนเว่ยเหยียนอายุ 20 ปี
พ่อแม่ของเธอล้มป่วยหนักและเสียชีวิตต่อเนื่องกัน ครอบครัวเว่ยเหยียนเป็นเพื่อนบ้าน แถมยังมีน้ำใจ จึงช่วยเหลือเธอไว้ไม่น้อย
น่าเสียดายที่ครอบครัวเธอมีฐานะยากจน เมื่อไม่มีพ่อแม่ก็เท่ากับไม่มีรายได้ หลังจัดงานศพให้พ่อแม่เสร็จ เธอก็ต้องเผชิญความเสี่ยงที่จะต้องลาออกจากโรงเรียน
ตอนนั้นชาวบ้านต่างคิดว่าเวยเวยคงต้องออกจากโรงเรียนไปทำงาน
อย่างไรเสีย ในยุคนั้น เด็กยากจนในชนบทก็แทบไม่มีทางเลือกอื่น
แต่แล้ว
จู่ ๆ เสิ่นเวยก็สารภาพรักกับเว่ยเหยียน บอกว่าเธอชอบเขา อยากเป็นแฟนเขา และจะแต่งงานกับเขาหลังเรียนจบมหาวิทยาลัย
วันนั้นเสิ่นเวยสวมกระโปรงยาวสีขาว ผมดำยาวตรงสลวย ใบหน้าปราศจากเครื่องสำอางแต่ก็สวยสะดุดตา
ใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือ ประกอบกับดวงตากลมโตไร้เดียงสาคู่นั้น ทำให้เธอดูน่าทะนุถนอม
กลางดึก เธอมาหาเว่ยเหยียน แล้วลากเขาไปยังมุมลับตาคน
「พี่เว่ยเหยียนชอบฉันไหมคะ?」
เว่ยเหยียนเกาหลังศีรษะ มองใบหน้าใสซื่อชวนเอ็นดูของเธอแล้วก็อดหวั่นไหวไม่ได้
แต่ก็รู้สึกว่าไม่ค่อยเหมาะ จึงพูดเพียงว่า
「เวยเวย เธอยังเด็ก เรื่องนี้เอาไว้ก่อนเถอะ ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกมาได้เลย」
เขาฉลาดพอจะรู้ทันทีว่าเบื้องหลังคำถามนี้ต้องมีจุดประสงค์อื่น เธอถึงได้มาหาเขา
เสิ่นเวยหน้าแดง เขินอายพลางจับมือเขาไว้