【ยินดีต้อนรับนักอ่านทุกคนที่แวะเข้ามานะคะ~\(≥▽≤)/~ นี่คือนิยายหวานเอาใจ สาวสวยสุดแซ่บจอมเอาแต่ใจ x ท่านประธานตระกูลเศรษฐีผู้แสนอบอุ่นดุจพ่อ หวานฟินเอาใจตลอดทั้งเรื่อง ไม่มีดราม่าทรมานใจ ไม่มีเลือดสาด ไม่มีเข้าใจผิด มีแต่ความหวานชื่นชุ่มฉ่ำ ชีวิตจริงขมขื่นเกินไปแล้ว มากินน้ำตาลด้วยกันเถอะ(*╹▽╹*)~】
—
รถบรรทุกที่แล่นพุ่งเข้ามาชนจากด้านหน้า
แสงไฟสูงจ้าจนแทบลืมตาไม่ขึ้น
“โครม——”
เสียงดังสนั่นหวั่นไหว
เสียงเบรกครูดอย่างรุนแรง เสียงกระจกแตกละเอียด เสียงโลหะบิดงอแหลมบาดหู ดังระเบิดขึ้นพร้อมกันในชั่วพริบตา
ความเจ็บปวดแสนสาหัสที่ไม่เคยพบมาก่อนแล่นพล่านไปทั่วร่าง ราวกับกระดูกทุกชิ้นถูกบดขยี้จนแหลกแล้วประกอบขึ้นมาใหม่
เหวินหลี่รู้สึกว่าตรงหน้ามืดวูบ เลือนรางว่ามีใครบางคนพุ่งเข้ามาหาเธอ ก่อนสติจะจมดิ่งสู่ความมืดในทันที
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร จู่ ๆ ก็มีแสงสว่างจุดหนึ่งปรากฏขึ้นในความมืด
แสงนั้นสว่างเจิดจ้าขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนจะค่อย ๆ รวมตัวกันเป็นรูปร่างของหนังสือเล่มหนึ่ง ลอยอยู่ตรงหน้าเธอ
บนปกหนังสือมีตัวอักษรขนาดใหญ่เขียนไว้หนึ่งบรรทัด
《ทะยานขึ้นอันดับค้นหายอดนิยม! ดาราสาวโนเนมเซ็นสัญญารักแล้วโด่งดังเป็นพลุแตก!》
เหวินหลี่ “……”
นี่ไม่ใช่แนวนิยายออนไลน์น้ำเน่าที่เธอเคยชอบอ่านหรอกหรือ
แต่หลังจากแต่งงานกับจี้จงถิง เธอก็ไม่เคยแตะนิยายแนวนี้อีกเลย
ในแอปอ่านหนังสือบนโทรศัพท์ของเธอมีแต่วรรณกรรมคลาสสิกกับหนังสือธุรกิจ
สรุปก็คือ เธอไม่ได้อ่านนิยายออนไลน์พวกนี้มาหลายปีแล้ว
ไม่คิดเลยว่าชื่อนิยายออนไลน์สมัยนี้จะยิ่งหวือหวา ยิ่งชวนให้ตื่นเต้นขึ้นทุกที
ชวนให้คนอยากเปิดอ่านดูเดี๋ยวนั้นเลยว่าข้างในเขียนอะไรไว้
ทันทีที่เหวินหลี่คิดเช่นนั้น หนังสือก็เปิดออกเอง
สายตาของเธอลอยไปยังหน้ากระดาษอย่างควบคุมไม่ได้ แล้วอ่านต่อไปทีละบรรทัด
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร ในที่สุดเหวินหลี่ก็อ่านนิยายเล่มนี้ที่ “ชื่อเรื่องเร้าใจแล้ว เนื้อหายิ่งเร้าใจกว่า” จบลง
จากนั้นเธอก็เข้าใจเรื่องสองเรื่อง
หนึ่ง เธอตายแล้ว ตายในอุบัติเหตุรถชนเมื่อครู่นี้
สอง เธอมีชีวิตอยู่ในนิยายเล่มนี้
ในฐานะตัวประกอบโนเนมที่ไม่มีแม้แต่ชื่อ
แล้วเธอตายได้อย่างไร
เพราะสามีของเธอ สามีในนามของเธอ จี้จงถิง รัชทายาทแห่งตระกูลจี้ คือวายร้ายตัวฉกาจผู้พลิกฟ้าคว่ำฝนในนิยายเรื่องนี้
นี่เป็นนิยายรักหวานแหววในวงการบันเทิงตามแบบฉบับ
นางเอกเป็นนักแสดงสาวโนเนมที่ปฏิเสธการใช้เส้นสายแลกบท จนถูกสั่งพักงานโดยไม่มีกำหนด แล้วบังเอิญได้รู้จักกับพระเอก มหาเศรษฐีหน้าใหม่วงการเทคโนโลยีที่สร้างตัวขึ้นมาด้วยตนเอง
พระเอกรักเธอตั้งแต่แรกเห็น จึงยื่นสัญญาคบหาเพื่อเข้าหานางเอก คอยปกป้องดูแลเธอ ทั้งยังทุ่มทรัพยากรสนับสนุนให้อย่างไม่อั้น
ท้ายที่สุดนางเอกก็พลิกชีวิตกลายเป็นนักแสดงหญิงยอดเยี่ยม ตกหลุมรักพระเอกระหว่างที่เขาช่วยเธอให้พ้นวิกฤตครั้งแล้วครั้งเล่า ทั้งคู่จึงได้ลงเอยกันอย่างมีความสุข
ส่วนจี้จงถิง วายร้ายตัวฉกาจ กลับเริ่มหาเรื่องพระเอกอย่างบ้าคลั่งโดยไม่มีสาเหตุในช่วงกลางถึงท้ายเรื่อง
พระเอกมีพื้นเพธรรมดา สร้างตัวขึ้นมาด้วยตัวเอง แล้วจะไปสู้รัชทายาทแห่งตระกูลจี้ผู้ครอบครองทรัพย์สินนับล้านล้านได้อย่างไร
ถูกเล่นงานจนบาดเจ็บไปทั้งตัว บริษัทจวนเจียนจะล้มละลาย
ในช่วงเวลาคับขัน นางเอกควักค่าตัวทั้งหมดที่มีออกมาช่วยพระเอกให้ผ่านพ้นวิกฤต ทั้งคู่ร่วมทุกข์ร่วมสุขจนได้เห็นใจแท้ของกันและกัน พระเอกจึงฮึดสู้ เตรียมกลับมายืนหยัดอีกครั้ง
ตามเหตุผลแล้ว ด้วยอำนาจและสถานะของจี้จงถิง ต่อให้พระเอกกับนางเอกใช้เวลาทั้งชีวิตก็ไม่มีทางโค่นเขาลงได้
แต่แล้วจี้จงถิงกลับประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ในช่วงเวลานี้พอดี
อุบัติเหตุรถชนครั้งเดียว วายร้ายตัวฉกาจก็กลายเป็นเจ้าชายนิทรา แล้วหายไปจากเรื่องทันที
พออ่านมาถึงตรงนี้ เหวินหลี่ก็อยากคว้าคอเสื้อผู้เขียนแล้วด่ากราดสักยก
เขียนนิยายทั้งที ช่วยเห็นแก่ชีวิตตัวประกอบหน่อยได้ไหม?!
ตอนนั้นเธอก็อยู่บนรถคันนั้นด้วยนะ!
ตัวตนทั้งหมดของเธอ เหวินหลี่ ในหนังสือเล่มนี้ มีอยู่เพียงหนึ่งบรรทัดเท่านั้น
——มีรายงานว่า เมื่อเวลา 18:32 น. ของช่วงเย็นวันที่ x เดือน x ปี x เกิดอุบัติเหตุรถยนต์บนทางยกระดับในเมืองไห่ ผู้เสียชีวิตได้แก่ จี้จงถิง ซีอีโอกลุ่มจี้ ภรรยาของเขา และผู้ช่วย…
บ้าจริง!
เหวินหลี่อดสบถออกมาไม่ได้
เป็นตัวประกอบก็เรื่องหนึ่ง แต่ถูกลูกหลงจนตายทั้งที่ไม่มีความเกี่ยวข้อง นี่มันอะไรกัน
วายร้ายถูกบทสั่งฆ่าก็ว่าไปอย่าง แล้วเธอซึ่งเป็นแค่เครื่องมือแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ที่ไร้ความรู้สึก จำเป็นต้องตายตามไปด้วยหรือ
เธอตายอย่างไม่เป็นธรรมเลย ไม่เป็นธรรมที่สุด
รู้อย่างนี้วันนั้นเธอคงไม่ไปงานเลี้ยงกับจี้จงถิงหรอก
เสียดาย ตอนนี้พูดอะไรไปก็สายเกินไปแล้ว
เธอตายไปแล้ว
ความอัดอั้น ความโกรธ และความไม่ยินยอมปะทุขึ้นมาในคราวเดียว จนสายตาของเธอมืดวูบเป็นระลอก
ในตอนนั้นเอง เหวินหลี่ได้ยินเสียงเรียกแผ่วเบาดังแว่วอยู่ข้างหู
“คุณนายคะ? คุณนายจี้?”
เหวินหลี่ลืมตาโพลง พลันผุดลุกขึ้นนั่งตัวตรง
“คุณนายจี้ ตื่นแล้วหรือคะ” เสียงผู้หญิงอ่อนโยนพลันชัดเจนขึ้น
เหวินหลี่หันไปอย่างเหม่อลอย แล้วสบเข้ากับใบหน้ากลมคุ้นเคย
รูม่านตาของเธอหดวูบ
“สู่เฟย?”
หญิงสาวใบหน้ากลมมีท่าทีสุภาพอ่อนโยน ประดับรอยยิ้มแบบมืออาชีพ “ขอโทษที่ทำให้คุณตื่นนะคะ เดี๋ยวจะทำเล็บให้คุณแล้ว ลองดูสิคะว่าชอบลายไหน”
สมุดตัวอย่างลายเพ้นต์เล็บถูกยื่นมาตรงหน้าเหวินหลี่
เหวินหลี่มองเธออย่างเหม่อลอย ก่อนก้มลงมองสมุดตัวอย่าง
สู่เฟยคือผู้ช่วยดูแลชีวิตประจำวันที่จี้จงถิงจัดให้เธอ หลังจากเธอแต่งเข้าตระกูลจี้
นอกจากทำเล็บแล้ว ยังช่วยดูแลเรื่องแต่งหน้า ทำผม และเลือกเสื้อผ้าให้เข้าชุดด้วย
ทุกครั้งที่เหวินหลี่จะออกไปไหน เธอมักเรียกสู่เฟยมาที่บ้านให้ช่วยจัดลุคให้ ต่อให้ไม่ออกไปไหน สู่เฟยก็จะแวะมาหาตามกำหนด พร้อมนำกระเป๋าและเสื้อผ้าคอลเล็กชันใหม่ประจำฤดูกาลจากแบรนด์หรูต่าง ๆ มาให้
พูดง่าย ๆ ก็คือ ช่างแต่งตัวส่วนตัวที่ตระกูลจี้จ้างมาดูแลคุณนายใหญ่
แต่เหวินหลี่จำได้ว่า หลังแต่งงานได้ปีที่สาม สู่เฟยลาออกเพราะแต่งงานและมีลูก หลังจากนั้นช่างแต่งตัวของเธอก็เปลี่ยนเป็นซ่งชิง
แล้วทำไมตอนนี้…สู่เฟยถึงกลับมาอยู่ตรงนี้อีกล่ะ
หรือว่าเธอกำลังฝันอยู่
เหวินหลี่จ้องสู่เฟยเขม็งอยู่นานถึงครึ่งนาที
จ้องจนแก้มของสู่เฟยขึ้นสีระเรื่อ ริมฝีปากขยับอย่างลังเล “คุณนายคะ บนหน้าฉัน…มีอะไรหรือเปล่าคะ”
ไม่แปลกที่เธอจะแก้มแดง
หน้าตาของคุณนายจี้คนนี้งดงามสะดุดตาเกินไปจริง ๆ
เหวินหลี่เกิดมางดงามอย่างยิ่ง
คิ้วตาคมเข้มได้รูปมาแต่กำเนิด ไม่ต้องเขียนคิ้วก็เขียวขจี ไม่ต้องปัดมาสคาร่าขนตาก็ดำสนิท ดวงตาหางหงส์คู่หนึ่งมีขนตางอนหนา หางตาเชิดขึ้นเล็กน้อย เผยเสน่ห์เย้ายวนอย่างเกียจคร้าน
สันจมูกโด่งสวยได้รูป ริมฝีปากแดงระเรื่อเป็นธรรมชาติ ตัดกับผิวขาวราวเครื่องเคลือบ ราวดอกเหมยแดงที่ผลิบานกลางหิมะ
ความงามของเธอชวนให้คนหวั่นไหวอย่างรุนแรง ราวกับช่วงชิงแสงสว่างรอบตัวไปจนหมด เหลือไว้เพียงความงามล้ำลึกที่ทำให้ตะลึงพรึงเพริด
แม้ตอนนี้จะไม่ได้แต่งหน้า ใบหน้าสดไร้เครื่องสำอาง ผิวของเธอก็ยังขาวจนแทบโปร่งแสง เนียนละเอียดจนมองไม่เห็นรูขุมขนสักนิด
หญิงสาวเพิ่งสะดุ้งตื่นจากการหลับใหล เส้นผมยาวดำขลับคลอเคลียอยู่บนบ่า ยิ่งขับให้ผิวของเธอขาวผ่องดุจหิมะ
เพราะอยู่บ้าน เหวินหลี่จึงสวมเพียงชุดกระโปรงผ้าไหมหลวม ๆ เนื้อผ้าบางนุ่มแนบไปกับเรือนร่าง เผยให้เห็นส่วนโค้งเว้าที่งดงามราง ๆ
กระดูกไหปลาร้าเรียวเล็กเป็นเส้นตรง ลำคอและช่วงไหล่งามระหงดุจหงส์ ท่อนแขนที่โผล่พ้นแขนเสื้อขาวราวหิมะ สมส่วนทั้งกระดูกและเนื้อ ราวกับสัมผัสแล้วจะเย็นนุ่มมือ เป็นผิวพรรณละเอียดงดงามอย่างแท้จริง
ก่อนหน้านี้สู่เฟยมักคิดว่าผู้ชายอย่างจี้จงถิงเย็นชา ลึกล้ำ และกุมอำนาจล้นฟ้า ในสายตาของเขาคงมีแต่ผลประโยชน์กับอาณาจักรธุรกิจเท่านั้น ไม่น่าจะเป็นคนที่ถูกความงามล่อลวงได้
แต่เมื่อได้พบเหวินหลี่เป็นครั้งแรก ความคิดนั้นก็พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง
หญิงงามเช่นนี้ หากอยู่ในสมัยโบราณก็คงเป็นยอดหญิงงามล่มบ้านล่มเมือง เหมาะจะได้เคียงคู่จักรพรรดิผู้ครองใต้หล้า
บัดนี้ได้คู่กับรัชทายาทแห่งตระกูลจี้ ก็เป็นเรื่องสมเหตุสมผลที่สุดแล้ว
แม้ภายนอกจะมีข่าวลืออยู่บ้างว่าคุณนายจี้คนนี้มีชาติกำเนิดธรรมดา พื้นเพครอบครัวไม่คู่ควรกับตระกูลจี้
แต่สู่เฟยกลับคิดว่าคำพูดเหล่านั้นช่างน่าขันสิ้นดี
หน้าตางดงามถึงเพียงนี้แล้ว พื้นเพครอบครัวจะสำคัญอะไรอีก