ซูหรูอี้พาเวินหร่วนเที่ยวชมสถานที่ซึ่งทำเครื่องหมายไว้ในคู่มือแทบทุกแห่ง แดดที่ตุนหวงแผดเผาจนถนนยางมะตอยอ่อนยวบ แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความคึกคักในการเที่ยวเล่นของทั้งคู่ลดลงเลยแม้แต่น้อย
ซูหรูอี้เป็นลูกสาวที่คุณตาได้มาในยามชรา แม้จะห่างกันถึงหนึ่งรุ่น แต่ตั้งแต่เล็กเธอก็ได้รับความรักเอ็นดูจากคุณตาคุณยายราวกับไข่ในหิน แม้แต่แม่กับน้าชายของเวินหร่วนก็ยังรักและตามใจน้องสาวคนนี้เป็นพิเศษ บางทีเพราะเติบโตมาท่ามกลางความรัก ซูหรูอี้จึงมีนิสัยและการแต่งกายที่ดูเป็นพี่สาวมากกว่า—รักอิสระ ตามใจตัวเอง และบางครั้งก็สงบนิ่งราวกับไม่หวั่นไหวต่อเรื่องราวบนโลก
ตอนนี้ทั้งคู่นั่งอยู่มุมหนึ่งของร้านกาแฟ เวินหร่วนค่อย ๆ จิบอเมริกาโนเย็น สายตากลับลอบมองคนที่นั่งฝั่งตรงข้าม ซูหรูอี้ก้มหน้าไล่ดูรูปในอัลบั้มโทรศัพท์ นิ้วชี้เลือกภาพไปเรื่อย ๆ เวินหร่วนพินิจน้าสาวจากมุมของตัวเอง รู้สึกว่าอีกฝ่ายมีเสน่ห์ที่ขัดแย้งกันอย่างน่าหลงใหล—เนื้อแท้เป็นคนอ่อนโยน แต่แววตากลับเผยความไม่ยี่หระและรักอิสระอยู่เสมอ ราวกับบทกวีโบราณที่เขียนไปได้ครึ่งเดียว จู่ ๆ ก็หักมุมกลายเป็นทำนองร็อก
ขณะที่กำลังมองเพลิน โทรศัพท์ของซูหรูอี้ก็สั่น มีคำขอเป็นเพื่อนในเวยซิ่นเด้งขึ้นมา ทั้งรูปประจำตัวและชื่อคุ้นตาเสียจนไม่ต้องดูซ้ำ นิ้วของเธอชะงัก ขนตาหลุบลงเล็กน้อย ครู่ต่อมาก็ปัดการแจ้งเตือนทิ้งด้วยสีหน้าเรียบเฉย
ไม่ถึงห้านาที คำขออีกอันก็ส่งมา พร้อมข้อความกำกับว่า: ไม่รับฉันเป็นเพื่อน ฉันจะไปหาเวินหร่วน
เวินซวี่รู้จุดอ่อนของเธอดีเกินไป เธอไม่อยากให้ใครรู้เรื่องความสัมพันธ์ในอดีตระหว่างพวกเขา และ “เวินหร่วน” ก็คือกุญแจที่ใช้ไขปากเธอได้พอดี
เวินหร่วนเหลือบเห็นน้าสาวขมวดคิ้ว มุมปากกดแน่นด้วยโทสะที่ไม่มีทางระบาย จึงวางถ้วยกาแฟอย่างรู้กาลเทศะ ลุกขึ้นพูดว่า “น้าคะ ข้างนอกมีร้านของที่ระลึก หนูขอไปเดินดูหน่อยนะคะ”