ตอนซูหรูอี้เอ่ยชื่อ “เวินซวี่” ออกมา มุมปากของคนตรงข้ามก็โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มจาง ๆ แล้ว
เธอไม่คิดว่าจะได้พบเขาที่นี่ หลี่เซี่ยงหนานเองก็เช่นกัน หัวหน้าวงเชลโลดึงสายตากลับจากที่ไกล ก่อนจะมองใบหน้าที่ดูแข็งเกร็งเล็กน้อยของซูหรูอี้ แล้วถามอย่างอ่อนโยนว่า “เพื่อนคุณหรือ?”
ซูหรูอี้อ้าปาก แต่ยังไม่ทันตอบ เวินซวี่ก็เดินผ่านโต๊ะลูกค้าไปหลายโต๊ะ ตรงมาหยุดข้างเก้าอี้ว่างข้างเธอ แล้วนั่งลงอย่างคุ้นเคยราวกับเก้าอี้ตัวนี้ควรเป็นของเขาอยู่แล้ว เขาพยักหน้าให้หลี่เซี่ยงหนาน “คงไม่ว่าอะไรใช่ไหมถ้าผมจะนั่งด้วย?”
“แน่นอนว่าไม่ว่าอะไร” หลี่เซี่ยงหนานยิ้มพลางยื่นเมนูให้ “ที่สั่งไปเมื่อครู่อาจไม่พอ ลองดูสิว่าจะสั่งอะไรเพิ่มไหม”
ซูหรูอี้มองทั้งสองพูดคุยโต้ตอบกัน ปลายนิ้วเผลอกำถ้วยชาแน่น ผนังถ้วยร้อนจนปลายนิ้วซีดขาว แต่เธอกลับไม่รู้สึกตัว เพียงก้มหน้าจิบชา รสฝาดแผ่ซ่านที่ปลายลิ้นจนกลืนลงไปอย่างยากลำบาก
“ไม่แนะนำให้รู้จักกันหน่อยหรือ?” เวินซวี่เอียงหน้ามา สายตาหยุดอยู่บนมือที่กำถ้วยของเธอชั่วครู่ จากนั้นก็หยิบถ้วยใบนั้นไปอย่างเป็นธรรมชาติ เปลี่ยนเป็นถ้วยชาร้อนใบใหม่แล้ววางคืนไว้ข้างมือเธอ พลางรอให้เธอพูด
ซูหรูอี้สูดหายใจลึก ดิ้นรนอยู่สองสามวินาทีกว่าจะฝืนยิ้มออกมา “เพื่อนร่วมงานฉัน” เธอหันไปทางหลี่เซี่ยงหนาน “นี่เพื่อนฉัน เราไม่ได้เจอกันมานานแล้ว ไม่คิดว่าจะมาเจอกันที่นี่”
หลี่เซี่ยงหนานลุกขึ้นยืน ยื่นมือออกไปอย่างสุภาพ “สวัสดีครับ หลี่เซี่ยงหนาน เป็นเพื่อนร่วมงานของหรูอี้”
“เวินซวี่”
ทั้งสองจับมือกันเบา ๆ แล้วปล่อย ถือว่าทำความรู้จักกันแล้ว
ตลอดมื้ออาหารหลังจากนั้น ซูหรูอี้แทบไม่ได้เป็นฝ่ายชวนคุยเลยสักครั้ง บางคราวที่เธอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นหลี่เซี่ยงหนานกับเวินซวี่คุยกันถูกคอไม่น้อย ที่แท้เวินซวี่ก็มาร่วมการประชุมสุดยอดหนึ่งแถบหนึ่งแผ่นดินด้วย ไม่น่าแปลกใจเลยที่บังเอิญมาเจอกันที่นี่