บทที่ 154 วันส่งท้ายปีเก่า
เครื่องบินลงจอดที่เมืองหนาน
คณะเดินทางกลับถึงบ้านตระกูลซูด้วยความเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง แพทย์มารออยู่ในโถงใหญ่ก่อนแล้ว
เวินหร่วนสวมกางเกงยีนส์ จึงตรวจหัวเข่าที่บาดเจ็บได้ไม่สะดวก เธอทำได้เพียงเดินกะเผลกกลับไปยังเรือนเล็กของตัวเองเพื่อเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าหลวมสบาย
เรื่องที่เกิดขึ้นกับเวินหร่วนในบ้านเก่าตระกูลเวิน ทั้งเรื่องที่เธอทะเลาะกับอาสามและทำให้อีกฝ่ายโกรธจนต้องเข้าโรงพยาบาล ก่อนจะถูกลงโทษให้คุกเข่าในโถงพระเล็ก ๆ คุณตาไม่ได้ซักถามเธอสักคำ
ในโถงใหญ่ พ่อบ้านเฒ่าหน้าแดงก่ำ แม้แต่ตอนยกอาหารเช้าร้อน ๆ มาวางบนโต๊ะอาหาร ท่าทางก็ยังแฝงความขุ่นเคืองอยู่หลายส่วน
“ตระกูลเวินเป็นตระกูลใหญ่ในเมืองจิง มีกฎระเบียบมากมาย คราวนี้หร่วนหร่วนทำให้อาสามของเธอโกรธจนเข้าโรงพยาบาล แล้วถูกลงโทษ หากมองจากเหตุผลของทางนั้น ก็พอจะเข้าใจได้” คุณตาถอนหายใจเบา ๆ “อีกอย่าง อาสามของเธอกำลังตั้งครรภ์และใกล้ถึงช่วงท้ายของการตั้งครรภ์แล้ว ย่อมทนต่อเรื่องกระทบกระเทือนไม่ไหว”
“แต่ทุกเรื่องย่อมมีเหตุมีผลไม่ใช่หรือคะ?” ซูหรูอี้เอ่ยเสียงเย็น “ปกติหร่วนหร่วนเป็นคนอ่อนโยน ถ้าไม่ถูกบีบคั้นจนหมดทาง เธอจะทำให้อีกฝ่ายโกรธจนต้องเข้าโรงพยาบาลได้อย่างไร? กระต่ายถูกต้อนจนมุมยังหันมากัดคนได้เลย”
“ใช่แล้ว คุณหนูหรูอี้พูดถูก” พ่อบ้านรีบรับคำอยู่ข้าง ๆ ในบ้านตระกูลซู ใคร ๆ ก็รู้ว่าเวินหร่วนเป็นคนอ่อนโยนที่สุด “คุณหนูหร่วนไม่เคยเป็นฝ่ายหาเรื่องใคร หากไม่ถูกบีบคั้นจนเกินไป คงไม่กลายเป็นเรื่องใหญ่โตถึงเพียงนี้”
พ่อบ้านพูดจบก็ชะงักไป ก่อนจะเผยสีหน้าชื่นชมที่ปิดไม่มิด แล้วหัวเราะเบา ๆ “แต่ครั้งนี้คุณหนูหร่วนสู้ได้ไม่เลวเลยนะครับ”
ซูหรูอี้เห็นด้วยอย่างยิ่ง จึงพยักหน้าทันที มุมปากยกเป็นรอยยิ้ม “ไม่เลวจริง ๆ”
ซูชิงถอนหายใจเบา ๆ น้ำเสียงแฝงความปวดใจ “ทำร้ายศัตรูได้พัน แต่ตัวเองเจ็บแปดพัน”
ไม่นานนัก เวินหร่วนก็เปลี่ยนกลับมาในชุดกระโปรงถักเนื้อนุ่ม