จบแล้ว มาถึงขั้นคิดบัญชีแล้วสินะ
ฉันลังเลอยู่นิดหน่อย สุดท้ายก็กัดฟันเปิดประตูออกไป
ซูวานนั่งอยู่บนโซฟา กอดแขนไขว้ขา ส่อท่าทีขึงขัง พอเห็นฉันก้มหน้าทำหน้าซื่อยืนงงอยู่กับที่ เธอก็ผงกหัวไปทางโซฟาตัวข้างๆ
“ยืนทำไม? นั่งสิ”
ฉันตอบรับ แล้วนั่งลงตรงข้ามเธออย่างระมัดระวัง ก้มหน้าไม่กล้าสบตาเธอ คิดอยู่ว่าจะเริ่มต้นยังไงดี
ยังไม่ทันคิดออก เธอก็ถามขึ้นก่อน:“เฉินอัน วันนี้พี่ชายพาแกไปไหนมา?”
ฉันกำลังคิดอยู่ว่าจะแก้ตัวยังไง พอได้ยินคำถามก็ตอบออกไปโดยไม่ทันคิด:“พี่หวาน ผมไม่ได้ทำอะไรไม่ดีจริงๆ นะ แค่เอามือไปแตะดู ว่าถ้าแห้งแล้วจะได้ช่วยพี่ตาก แล้วค่อยซักของผมทีหลัง”
ใบหน้าสวยๆ ของซูวานขึ้นสีแดงระเรื่อ สายตาเธอจิกมองฉันแรงๆ
วันนี้ตอนที่เธอจะซักผ้าเพิ่งรู้ว่าน้ำประปาตัด เธอเลยโยนผ้าไว้ในเครื่องซักผ้า คิดว่าจะรอตอนกลางคืนมีน้ำแล้วค่อยซัก ผลปรากฏว่าพอวุ่นวายไปก็ลืมเรื่องนี้ไปเลย
นอนเล่นโทรศัพท์เจอโฆษณาขายเสื้อผ้า ก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าผ้ายังอยู่ในเครื่องซักผ้า รีบลุกออกมาดู ก็เห็นฉันกำลังนั่งยองๆ อยู่หน้าเครื่องซักผ้า มือยังถือถุงน่องของเธออยู่เลย
ซูวานรู้ดีว่าฉันไม่ได้ทำอะไรแปลก ๆ แต่เรื่องแบบนี้ยิ่งอธิบายก็ยิ่งดูมีพิรุธ เธอเลยไม่ได้คิดจะถามฉันอีก แต่ฉันนี่แหละ กลับพูดออกมาตรง ๆ เสียเอง
ซูวานไม่อยากพูดต่อในประเด็นนี้มากนัก ถลึงตาใส่ฉันแล้วถามเสียงไม่ค่อยได้ใจนัก:“ฉันถามว่า พี่ชายแกพาแกไปไหนมา มีแนะนำงานให้ไหม”
เห็นท่าไม่ใช่เรื่องจะมาคิดบัญชี ฉันก็โล่งอก รีบบอก:“ไปกินข้าวที่ร้านอาหาร เจอเจ้าของธุรกิจหลายคน คนขายวัสดุก่อสร้างคนนั้น พี่หวัง เขายังบอกให้ผมไปทำงานด้วยเลย”
“ไม่ได้!”
ฉันพูดจบ ซูวานก็ยืดตัวตรงสีหน้าจริงจังมองฉัน:“ไม่ว่าพี่ชายแกจะแนะนำงานอะไรให้ แกก็ห้ามไปทำงานกับเขาเด็ดขาด”
พอได้ยินแบบนั้น ความโมโหก็พลุ่งขึ้นในใจ
ฉันรู้ว่าซูวานเกลียดฉัน ตั้งแต่ตอนไปรับฉันที่สถานีรถไฟ เธอก็ไม่เคยหน้ายิ้มให้ฉันเลย แต่ตอนนี้กลับไม่ให้ฉันทำงานกับพี่ชาย นี่มันจะมาทำลายอนาคตฉันหรือไง?
ฉันทั้งน้อยใจทั้งโกรธ อดไม่ได้ที่จะพูดออกไป
“พี่หวาน ผมเดินทางไกลมาจากบ้านนอกเพื่อมาพึ่งพี่ชาย ก็แค่อยากหางานทำ หารายได้เลี้ยงตัวเอง ผมรู้ว่าพี่ไม่ชอบหน้าผมมาตลอด รังเกียจว่าผมเป็นคนบ้านนอก แต่พี่ก็ไม่ควรขวางผมไม่ให้ได้ทำงานกับพี่ชาย ตัดหนทางทำมาหากินของผมนะ”
“แก……”
ซูวานโมโหจนหน้าอกกระเพื่อมไม่หยุด นานกว่าจะใจเย็นลงได้ น้ำเสียงก็อ่อนลงไม่น้อย:“ฉันไม่ได้จะตัดหนทางแก แต่ที่พี่ชายแกทำอยู่น่ะ แกทำไม่ได้หรอก”
ฉันไม่ยอม:“ทำไมผมจะทำไม่ได้ล่ะ? ผมมีพละกำลังเต็มเปี่ยม อดทนได้ ใครทนได้ผมก็ทนได้ ไหนบอกว่าผมทำไม่ได้?”
พี่ชายฉันเรียนไม่จบมัธยมต้นก็ออกมาสู้ชีวิตในสังคม จากเด็กบ้านนอกที่ชาวบ้านมองข้าม ผ่านการดิ้นรนมาจนตอนนี้ขับรถหรูราคาเป็นล้าน ตั้งหลักปักฐานในเมืองได้แล้ว ตอนนี้ชาวบ้านพูดถึงพี่ชายทีไรก็ยกนิ้วให้ บอกว่าประสบความสำเร็จ
ฉันยังไงก็จบปริญญาตรี (ปวส.) มา เขายังทำได้ ฉันไม่เชื่อว่าฉันจะทำไม่ได้
เห็นฉันหน้านิ่วคิ้วขมวด ซูวานก็ขมับแล้วพูดปลอบอย่างใจเย็น
“เฉินอัน ฉันรู้ว่าแกอยากหาเงินเยอะ ๆ แต่ทางที่พี่ชายแกเดินมันไม่เหมาะกับแกจริง ๆ ถ้าแกอยากหางานจริง ฉันหางานมั่นคง ๆ ให้แกได้”
ฉันเริ่มจับประเด็นได้ สงสัยถาม:“งานพี่ชายผมไม่ถูกกฎหมายหรือไง?”
ซูวานชะงักไปเล็กน้อย ส่ายหัว:“ก็ไม่ได้ถึงขั้นผิดกฎหมายหรอก แต่หลัก ๆ คือแกคิดอะไรง่าย ๆ เป็นคนซื่อเกินไป อยู่กับเขาแล้วโดนเอาเปรียบเอาง่าย ๆ ยังไงก็ฟังฉันไว้ ไม่ผิดแน่นอน พี่สะใภ้ไม่เคยคิดร้ายกับแกหรอก”
อะไรนะ อยู่กับพี่ชายแล้วโดนเอาเปรียบ? เขาเป็นลูกพี่ลูกน้องแท้ ๆ ของฉัน ดูแลฉันมาตั้งแต่เด็ก จะมาคิดร้ายกับฉันได้ยังไง?
ฉันรับคำ แล้วไม่ได้เถียงต่อ
แต่ในใจก็แอบคิดว่า ซูวานที่ refusing ไม่ให้ฉันทำงานกับพี่ชาย ก็แค่กลัวว่าฉันจะถ่วงพี่ชายตัวเอง
แม้จะรู้สึกไม่สบายใจ แต่พอคิดอีกทีก็พอเข้าใจได้
ดูทีวีก็เห็นว่า บริษัทหลายแห่งเกลียดความสัมพันธ์เส้นสายมาก พอเจอคนที่มีความเกี่ยวข้องกันก็ไล่ออกหมด
เธอคงกลัวว่าสามีตัวเองจะตกงานเพราะญาติอย่างฉัน เลยทำหน้าตาเข้มตั้งแต่แรก หวังจะไล่ฉันออกไป
คุยกันต่ออีกสักพัก ฉันก็ลุกกลับห้อง
จะปิดประตูพอดี ก็เห็นซูวานยืนอยู่หน้าประตู ทำหน้านิ้วมองเข้ามาในห้อง
“แกนอนพื้นเหรอ?”
ฉันเกาหัวเขินๆ:“ผมเห็นบนเตียงมีแต่ผ้าปูที่นอนและผ้าห่มสำหรับเด็กทารก ยังใหม่อยู่ทั้งนั้น กลัวทำสกปรก ตอนนี้อากาศร้อน นอนพื้นก็ไม่หนาวเลย”
ซูวานอึ้งไปพักหนึ่ง ไอ้คนนี้นี่มันซื่อเกินไปจริง ๆ
“อากาศไม่หนาวหรอก แต่ในห้องความชื้นเยอะ นอนพื้นเดี๋ยวไม่สบาย ทิ้งโรคไว้ได้ แกยืนรอตรงนี้ก่อน”
พูดจบเธอก็เดินกลับเข้าห้องตัวเอง รื้อค้นของดูเหมือนจะหาอะไรสักอย่าง
ประมาณสองนาทีผ่านไป ก็ได้ยินเสียงเธอเรียกจากในห้อง:“เฉินอัน เข้ามาช่วยหน่อย”
ฉันเพิ่งก้าวเข้าไปในห้อง ก็เห็นซูวานใส่ชุดนอนยืนอยู่บนเก้าอี้ เขย่งเท้าขึ้นไปหยิบผ้าปูที่นอนและปลอกหมอนที่อยู่สูง
ได้ยินเสียงฝีเท้าเธอก็ไม่หันกลับมาพูด:“ฉันจะส่งผ้านวมลงไป แกรับไว้เร็ว ๆ ของในตู้มันเต็ม ฉันต้องใช้มือประคองไว้ เดี๋ยวพลาดของอื่นหล่นลงมา”
ฉันรับคำแล้วรีบเดินเข้าไป ยืนใต้เก้าอี้ยกมือขึ้นรอรับ
ยังไม่ทันได้รับของ ซูวานก็พลาดเท้ากะทันหัน ตัวเอียงลงมา เสียหลักทั้งตัว ตกใจจนเผลอเหยียบเท้าลงบนหน้าฉัน
เหตุการณ์ไม่คาดฝันนี้ทำเอาฉันช็อคไปชั่วขณะ มึนไปทั้งคน
ซูวานก้มหน้ามอง เห็นชัดว่าเท้าตัวเองกำลังเหยียบหน้าฉันอยู่ หน้าก็แดงขึ้นไปจนถึงโคนหู
“ขอ……ขอโทษ ฉันไม่ตั้งใจ”
ซูวานรีบจะขยับเท้าออก
แต่ไม่รู้ว่าเพราะตื่นเต้นเกินไป หรือยังไง บนเก้าอี้ก็โซเซอยู่เรื่อย ทั้งตัวยืนไม่ค่อย stable
ฉันไม่ทันได้คิดอะไรมาก คว้าขาเธอทั้งสองข้างไว้โดยสัญชาตญาณ กลัวเธอล้มลงมา
ปลายนิ้วเพิ่งสัมผัสไป ก็รู้สึกได้ถึงเนื้อเนียนละเอียดนุ่มมือ พร้อมกับสัมผัสผิวที่อุ่น ๆ นุ่มลื่น
แทบจะในวินาทีเดียวกัน ฉันสัมผัสได้ชัดเจนว่าร่างกายเธอเกร็งไปทั้งตัว กล้ามเนื้อทุกส่วนตึงเครียด
ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก ซูวานก็กอดผ้านวมกระโดดลงจากเก้าอี้ หน้าผลุ่ยแดงวิ่งออกจากห้องไป
เรื่องเมื่อกี้ที่เครื่องซักผ้ายังพอพูดได้ว่าเป็นความเข้าใจผิด แต่ครั้งนี้ ฉันเองก็อธิบายไม่ถูก
ต้องยอมรับว่าซูวานสวยจริง ๆ ไม่ว่าจะจุดไหนก็ไร้ที่ติ
ฉันเองก็ไม่รู้ว่ากลับมาถึงห้องได้ยังไง พึ่งก้าวเข้าประตู ก็เห็นซูวานคุกเข่าอยู่บนเตียง กำลังจัดที่นอนให้ฉัน
ฉันชะงักไปนิด รีบเดินเข้าไปพูด:“พี่หวาน ผมจัดเองได้ ไม่ต้องรบกวนพี่หรอก”
เพียงแต่ตอนพูดประโยคนี้ ฉันไม่กล้ามองเธอแม้แต่น้อย รู้สึกผิดจนหัวใจเต้นแรง uncontrollable สมองเต็มไปด้วยภาพเมื่อกี้
“ไม่เป็นไร!”
ซูวานเสยปอยผมที่หลุดร่วงไปไว้หลังหู แล้วยิ้มบาง ๆ
“แกเรียกฉันว่าพี่สะใภ้ ก็แปลว่าเราเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน พวกผู้ชายน่ะมือไม้ถึกทึกไปหมด ยังไงให้ฉันจัดการให้ดีกว่า กันแกไปนินทาพี่ชายแก ว่าฉันทำหน้านิ่วคิ้วขมวดใส่แกตลอด”
พูดไปก็ลงมือไปด้วย ก้มตัวจัดผ้าปูที่นอนกับผ้านวมอย่างพิถีพิถัน
แสงไฟสีเหลืองนวลสาดลงมาจากข้างบน อาบร่างเธออย่างนุ่มนวล เหมือนฉาบเธอไว้ด้วยรัศมีอันอ่อนโยน ท่วงท่าอ่อนหวานน่ามอง สวยจนละสายตาไม่ได้
พี่ชายฉันก็จริง ๆ มีเมียสวย ๆ เก่ง ๆ แบบนี้นอนอยู่บ้าน ยังออกไปเที่ยวเตร่ทุกวัน นี่มันจริงอย่างที่เขาพูดกันว่า ดอกไม้บ้านไกลหอมกว่าดอกไม้บ้านใกล้หรือไง?
จังหวะนั้นเอง มือหนึ่งก็วางลงบนไหล่ฉัน เสียงพี่ชายดังขึ้นเบา ๆ ข้างหู
“สวยไหมล่ะ?”