ระหว่างทาง ผมคิดมาตลอดว่าพี่ชายจะพาผมไปไหน
จนกระทั่งพี่ชายดึงประตูรถเปิดแล้วเรียกให้ผมรีบลงมา ผมถึงได้ตั้งสติได้
พี่ชายพาผมมาที่คลับที่ตกแต่งอย่างหรูหรา แค่สาวต้อนรับสี่คนที่ยืนอยู่หน้าประตู ก็สวยกว่าดาวเด่นของห้องเราในตอนเรียนซะอีก แต่ก็ยังสวยไม่เท่าพี่สะใภ้
รับป้ายห้องที่เคาน์เตอร์เสร็จ ผมก็ตามพี่ชายไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่แผนกอ่างอาบน้ำชั้นใต้ดิน
"พี่ชาย นายไม่ได้บอกว่าจะพาฉันไปเล่นเกมตู้ไง มาอาบน้ำทำไมเนี่ย"
พี่ชายตบหัวผมฉาดหนึ่ง แล้วด่าทอพร้อมกับหัวเราะ "ไอ้หนูโง่ จะเล่นเกมตู้บ้าอะไร ของเด็กเล่นทั้งนั้น รอเดี๋ยวตามพี่มา รับรองว่านายจะติดใจ ที่เป็นอย่างนายเนี่ย ได้เงินอั่งเปาใหญ่อีกต่างหาก"
ได้ยินแบบนี้ ถึงผมจะโง่แค่ไหนก็รู้ว่าพี่ชายจะพาผมไปที่ไหน
ถึงแม้ผมจะไม่เคยไป แต่ไม่เคยกินหมู ก็เคยเห็นหมูเดิน
หน้าผมแดงจนแทบจะลุกเป็นไฟ รีบโบกมือปัด "ไม่ไปหรอก ถ้าแม่รู้ ต้องหักขาผมแน่"
"ไม่ไปจริง ๆ นะ?"
พี่ชายยิ้มเจ้าเล่ห์จ้องหน้าผม
ผมส่ายหัวเหมือนลูกตุ้มติดตั้ง อยู่ในท่าทีที่แข็งกร้าวสุด ๆ
ผมไม่เคยมีแฟนจริงจังด้วยซ้ำ ไม่อยากมอบครั้งแรกของตัวเองให้กับสถานที่แบบนั้นง่าย ๆ
พี่ชายเห็นท่าทีผมแข็งกร้าว ก็ไม่ฝืนอีก "ก็ได้ ไหน ๆ นายก็อายอย่างนี้ ปล่อยวางไม่ได้ก็แล้วไป ถึงตอนนั้นอย่ามาว่าพี่ไม่ต้อนรับก็แล้วกัน"
ผมลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็รวบรวมความกล้าพูดเตือน "พี่ชาย นายเองก็อย่ามาที่แบบนี้บ่อยนักสิ ถ้าหวงรู้เข้า เธอคงเสียใจแย่"
ถึงซูวานจะไม่มองหน้าผม แต่ผมคิดว่าคนเราต้องมีสำนึก ทำตัวนอกใจภรรยาแบบนี้ไม่ได้ มีคนที่จริงใจรักอยู่แล้ว
"เออ เออ อย่าพูดถึงเธอเลย นึกถึงแล้วก็หงุดหงิด"
พูดถึงซูวาน พี่ชายดูอารมณ์ไม่ดีนัก โบกมืออย่างหงุดหงิด
พูดจบก็เสริมอีกประโยค "เรื่องที่พาพวกนายออกมาเล่น อย่าไปบอกเธอเชียวนะ ไม่งั้นกลับไปเจออีกก็ต้องทะเลาะกันอีก"
ผมพยักหน้า "พี่ชายวางใจเถอะ ผมไม่ใช่เด็กแล้ว รู้ว่าอะไรควรพูดอะไรไม่ควรพูด"
พี่ชายกอดคอผมพาเดินไปทางลิฟต์ "ไป จะพานายไปรู้จักเพื่อนสองสามคน ต่อไปออกไปทำงานข้างนอก จะได้มีคนช่วยเหลือกัน"
ถึงห้องนวดชั้นสาม พี่ชายแนะนำให้ผมรู้จักผู้ชายวัยกลางคนหลายคน
ผมเก้ ๆ กัง ๆ ตามคำสั่งพี่ชาย เรียก พี่หวัง เจ๊หลี่ ไปทั่ว
ตอนนี้ทุกคนใส่ชุดซาวน่า ดูไม่ออกว่าฐานะใหญ่โตแค่ไหน แต่ฟังพวกเขาคุยกัน ปากก็เอ่ยถึงหลักแสนหลักล้าน คุยกันทีก็รู้ว่าเป็นคนทำเรื่องใหญ่
ผมนั่งฟังอยู่ข้าง ๆ แล้วก็อิจฉามาก ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ผมถึงจะพูดถึงธุรกิจใหญ่เป็นล้าน ๆ ได้แบบนั้นบ้าง
พอเห็นพี่หวังกอดสาวนวดเข้ามาในห้องนวด ผมก็รู้จักมารยาท ลุกขึ้นบอกว่าปวดท้อง ขอกลับบ้านก่อน
พี่ชายรู้ว่าผมไม่อยากไป ก็ไม่ฝืน ยื่นกุญแจรถให้ผม "ขับรถเป็นไหม?"
ผมบอกว่าตอนปิดเทอมเคยเรียน แต่พอออกจากโรงเรียนสอนขับรถแล้วก็ไม่เคยขับอีกเลย
"ได้ ก็เอาละ ถ้าอย่างนั้นขับรถของฉันกลับบ้าน ว่าที่ถ้าหวงถามว่าทำไมฉันไม่กลับ บอกว่าไปคุยงานข้างนอก อาจจะดึกหน่อย"
ผมรู้ว่าเขาจะไปเที่ยวเตร่ แต่คนเยอะแยะขนาดนี้ ผมก็ไม่กล้าพูดอะไร ทำได้แค่รับกุญแจรถมา
ถึงชั้นล่าง ผมเห็นข้างรถแลนด์โรเวอร์ของพี่ชาย มีสาวสวยคนหนึ่งใส่กระโปรงสั้นยืนพิงตัวรถกำลังถ่ายรูป
เวลาเลื่อนคลิปสั้น ๆ ผมเห็นผู้หญิงแนวนี้เยอะ แต่ที่เจอจริง ๆ กลับเป็นครั้งแรก ตะลึงอยู่กับที่ คิดไม่ตกว่าจะให้เธอไป หรือจะให้เธอถ่ายต่อ
สาวสวยคนนั้นก็รู้สึกได้ว่าผมจ้องเธออยู่ แก้มแดงขึ้นเล็กน้อย พอเห็นผมถือกุญแจรถในมือ ก็ยิ้มถาม "พี่คะ รถคันนี้ของคุณหรอ"
ผมยังไม่ทันได้ตอบ มีลุงวัยห้าสิบกว่าเดินมา ส่งบุหรี่ให้หนึ่งมวนด้วยรอยยิ้ม แล้วพูดด้วยท่าทีสุภาพมาก
"พี่ครับ ช่วยขยับรถหน่อยได้ไหมครับ รถผมจอดอยู่ข้างใน ออกไม่ได้"
พูดไปก็ชี้ไปทางด้านหลังรถแลนด์โรเวอร์ รถคันนั้นเป็นรถบ้านธรรมดา ราคาแค่สองแสนกว่าบาท
พี่?
อายุปูนนี้เป็นพ่อผมได้แล้ว กลับเรียกคนที่อายุน้อยกว่าเขาสามสิบปีว่าพี่
ผมรู้ว่าเขาไม่ได้เคารพผมจริง ๆ แค่เข้าใจผิดว่าแลนด์โรเวอร์คันหรูนี้เป็นของผม เลยทำท่าแบบนี้
รถถึงจะไม่ใช่ของผม แต่ตอนที่ผมกด unlock กุญแจรถ เอวผมก็ยืดตรงขึ้นมาทันที เกิดความรู้สึกว่าตัวเองมีค่าและมั่นใจอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
ต้องตั้งใจทำงานกับพี่ชายให้ดี หาเงินให้มาก ๆ แล้วซื้อรถแลนด์โรเวอร์เป็นของตัวเองให้ได้!
ผมกำลังเตรียมจะขับรถออกไป สาวสวยคนนั้นเดินมาที่ข้างหน้าต่าง ยิ้มให้พร้อมกับส่ายโทรศัพท์ "พี่คะ สะดวกเพิ่มไลน์หน่อยได้ไหมคะ"
โตมาขนาดนี้ เพิ่งเคยมีผู้หญิงเป็นฝ่ายมาขอเบอร์ติดต่อเป็นครั้งแรก ตื่นเต้นจนฝ่ามือชื้นไปหมด
ผมนึกถึงท่าทางพวกเสี่ยลูกคุณในคลิปสั้น ๆ ทำเป็นวางท่าเย็นชาตอบกลับ "ขอโทษนะ อ่างปลาเต็มแล้ว"
ไม่รอให้เธอพูดอะไร ผมเหยียบคันเร่งรถออกไปทันที
ไม่ใช่ไม่คิดจะเพิ่ม แต่ว่ารถคันนี้ไม่ใช่ของผม ถ้าโดนจับได้คงอายแย่
...
ถึงบ้านพี่ชาย ผมจอดรถเสร็จแล้ว ก็ไม่ยอมขึ้นไปชั้นบนสักที
ซูวานก็ไม่ชอบผมอยู่แล้ว ตอนพี่ชายอยู่ก็ยังพอไปได้ แต่ตอนนี้มีแค่เราสองคน มันช่างอึดอัด
ผมเดินวนอยู่ใต้ตึกสองชั่วโมงกว่า จนถึงสี่ทุ่มกว่า เห็นพี่ชายยังไม่กลับ ก็สูดหายใจลึก ๆ แล้วกัดฟันขึ้นไป
กระดิ่งเพิ่งดังครั้งที่สี่ ซูวานก็มาเปิดประตู
ผมรีบเรียก "พี่สะ...พี่หวาน"
นึกถึงคำสั่งของพี่ชายได้ รีบเปลี่ยนคำเรียก
ซูวานสแกนไปทางด้านหลังผมอย่างเฉยเมย ไม่เห็นพี่ชาย ก็ถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ "พี่ชายนายล่ะ?"
ในใจผมรู้สึกผิด จนต้องกัดฟันโกหก "พี่ชายกับเจ๊หลี่คุยงานอยู่ คงกลับดึก"
ซูวานตอบ "อืม รู้แล้ว เร็ว ๆ นี้อาบน้ำแล้วพักผ่อนเถอะ"
พอเดินไปถึงหน้าห้อง จู่ ๆ เธอก็หยุด แล้วหันมามองผม
"ผ้าเช็ดตัวในห้องน้ำอย่าใช้ปนกัน สีชมพูเป็นของฉัน สีเทาเป็นของพี่ชายนาย ส่วนนายใช้สีขาว อย่าใช้ปนกัน ของสกปรกที่เปลี่ยนออกมาเอาไปซักเครื่องที่ระเบียง อย่าซักมือในห้องน้ำ
ห้องน้ำมีความชื้นสูง ซักเสร็จตากไว้ข้างในไม่แห้ง ยังมีกลิ่นอีกด้วย เอาไปรวมซักเครื่องที่ระเบียงทั้งหมด"
พูดจบ เธอก็ปิดประตูเสียงดัง "ปัง" เห็นชัดว่าไม่อยากพูดกับผมแม้แต่คำเดียว
อาบน้ำเสร็จ ผมอุ้มเสื้อผ้าสกปรกไปที่ระเบียง พอเปิดประตูเครื่องซักผ้าก็ตะลึงไปเลย ข้างในเต็มไปด้วยเสื้อผ้าผู้หญิง
ผมลองสัมผัสดู เสื้อผ้ายังแห้งอยู่ เห็นได้ชัดว่ายังไม่ได้ซัก
ผมชั่วขณะไม่รู้จะทำยังไง ไม่รู้ว่าจะเอาของเธอออกมาแล้วซักของผมก่อน หรือซักให้เธอก่อน
พอดีตอนนั้น ข้างหลังมีเสียงฝีเท้าดังมา
ผมหมุนตัวไปโดยสัญชาตญาณ เห็นซูวานยืนอยู่ข้างหลังผม มองผมตรง ๆ
พอเห็นถุงน่องสีดำในมือผม หน้าซูวานก็มืดลงทันที ไม่พูดอะไรสักคำ แล้วหันหลังเดินออกไป
จบแล้ว เข้าใจผิดแน่! ซูวานเดิมทีก็ไม่ชอบผมอยู่แล้ว เจอเรื่องแบบนี้เข้าอีก ไม่รู้ว่าเธอจะคิดว่าผมเลวทรามแค่ไหน
มองเห็นประตูห้องที่ปิดสนิทของเธอ ผมอยากร้องเคาะประตูไปอธิบาย แต่สุดท้ายก็ไม่กล้า ทำได้แค่เดินกลับห้องตัวเองอย่างหงอย ๆ
ผมนอนลงกับพื้น พลิกไปพลิกมา นอนไม่หลับเลย กลัวว่าเธอจะไปพูดกับพี่ชาย แล้วกล่าวหาว่าผมแอบขโมยของเธอไปทำเรื่องไม่ดี
ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ๆ พี่ชายไม่เพียงแต่จะไล่ผมออก แต่ยังจะสั่งสอนผมอย่างหนักอีกด้วย
กำลังคิดฟุ้งซ่านอยู่ ก็มีเสียงเคาะประตู "ปัง ปัง ปัง" ดังมาจากหน้าห้อง
หัวใจผมแทบกระโดดขึ้นมาอยู่ที่คอ กล้ามเนื้อทั้งตัวตึงไปหมด
"ยังไม่นอนใช่ไหม ถ้ายังไม่นอนออกมาหน่อยสิ ฉันมีคำถามจะถาม" เสียงซูวานดังมาจากนอกประตู