หน้า ประตูแดงฉานของจวนตระกูลเจียง
ยายเฒ่าตระกูลเจียงถูกรุมล้อมด้วยสาวใช้และแม่เลี้ยงจำนวนหนึ่ง รีบเร่งเดินออกมาต้อนรับอย่างเร่งด่วน
นางประดับประดาด้วยเครื่องทองและหยกมากมาย พยายามเสริมสร้างความมั่งคั่งให้ดูยิ่งใหญ่ ใบหน้าที่โบกแป้งหนาๆ ไม่อาจปิดบังความหยาบคายและความใจแคบได้
ยายเฒ่าจวนตระกูลเจียงผู้นี้ ครึ่งชีวิตอาศัยอยู่ในหมู่บ้าน ภายหลังจึงติดตามเจียงซื่ออันบุตรชายคนโตเข้าสู่เมืองหลวง เรียนรู้ที่จะเป็นไท้ฮูหยินของจวนเสนาบดีอย่างยากลำบาก
สายตานางกวาดมองผู้คนอย่างกระวนกระวาย แล้วก็เห็นสภาพอันน่าอนาถของสองพี่น้องทันที โดยเฉพาะเจียงเหิงที่เสื้อผ้าเปื้อนสกปรก กลางอกยังมีรอยเท้าจางๆ ประทับอยู่ชัดเจน!
ยายเฒ่าตบทึ้งอกทึ้งเท้าทันที รั้งผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาโอดครวญว่า “โอ๊ย! เนื้อหัวใจของข้า! กรรมอะไรกันนักหนา? ไปงานเลี้ยงดีๆ เหตุใดจึงถูกคนมาทำร้ายจนกลายเป็นสภาพเช่นนี้ได้!”
เจียงซื่ออันขมวดคิ้วแน่น: “มารดา เรื่องนี้ให้ลูกชายเล่าทีหลังเถิด เข้าจวนก่อนดีกว่า”
“เข้าจวนอะไร!” สายตายายเฒ่าตระกูลเจียงตกลงบนตัวอวิ๋นเจา น้ำเสียงพลันสูงขึ้นทันที: “ก็เด็กหญิงป่าเถื่อนนี่เป็นต้นเหตุใช่หรือไม่? ยังไม่ทันเข้าบ้านก็ทำร้ายของรักของหวงของข้าเป็นเช่นนี้แล้ว!”
นางยิ่งพูดก็ยิ่งโกรธ ชี้นิ้วไปที่อวิ๋นเจาตะคอกว่า: “พบคุณย่าแล้ว เหตุใดไม่คุกเข่า? สมกับเป็นลูกไม่มีใครสั่งสอน!”
หมวกใหญ่ใบโตคำว่า “อกตัญญู” ก็ถูกสวมใส่อยู่ในทันที!
ในตระกูลเจียง ยายเฒ่ามักเป็นคนที่โอหังและเอาแต่ใจ ฝ่ายสายรอง สายสามและบริวารทั้งหลายที่อยู่ด้านข้าง ต่างกลั้นหายใจ หลบตาต่ำ ไม่กล้าสบอารมณ์นี้