เมื่ออวิ๋นเจาปรากฏตัว สายตาของเจียงวั่วซินก็จับจ้องอยู่ที่สายลูกปัดปะการังบนลำคอของนาง ภายในดวงตาคลุกเคล้าไปด้วยความอิจฉาริษยาและความเคียดแค้นที่ซ่อนเร้นอยู่ลึกลงไป
นางคิดว่าอวิ๋นเจาต้องตั้งใจทำเช่นนี้แน่นอน
เพิ่งถูกองค์หญิงใหญ่ยึดพัดปะการังอันล้ำค่าที่พระพันปีหลวงประทานให้ไปได้ไม่นาน ครานี้อวิ๋นเจากลับสวมสร้อยปะการังคุณภาพเยี่ยมปรากฏตัวต่อหน้า ความงดงามประณีตนั้นเกินกว่าต่างหูปะการังคู่นี้บนหูนางเสียอีก!
อวิ๋นเจารับสายตานาง แล้วมุมปากก็ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย—นางตั้งใจทำเช่นนี้จริงๆ
เพียงแต่นางก็ไม่คาดคิดว่า สีหน้าของเจียงวั่วซินดูเหมือนจะไม่รู้จักสร้อยปะการังเส้นนี้ ว่านี่คือของเก่าของมารดานาง!
“สร้อยลูกปัดของพี่สาวเจาสวยเหลือเกิน” เจียงวั่วลี่บุตรสาวสาขาสามเอ่ยขึ้นเสียงเบา “แม่ของข้ามีต่างหูปะการังอยู่คู่หนึ่ง ยังห่างไกลความสดใสเข้มข้นเพียงนี้”
“ปากมาก” ภรรยาสาขาสามรีบดึงเจียงวั่วลี่มาไว้ด้านหลัง แล้วเหลือบมองยายเฒ่าอย่างเงียบๆ
สายตาอึมครึมของยายเฒ่าจับจ้องอวิ๋นเจา แล้วจู่ๆ ก็เอ่ยขึ้น “ลูกสะใภ้สาขาสอง ข้าจำได้เลือนลางว่ามีกำไลหยกมงคลคู่อยู่ในคลัง เป็นของที่ข้าใส่ตอนสาวๆ ต่างก็ว่ากันว่าน้ำหยกงามยอดเยี่ยม
คิดว่าจะนำออกมาในงานเลี้ยงครอบครัววันนี้ ให้เจาเด็กน้อยได้เสริมสิริมงคล เหตุใดยังไม่ส่งมาเล่า?”
นางหยางเข้าใจได้ทันที แสร้งทำเป็นเสียดายตบหน้าผากตนเอง “ดูความจำข้า! ขอท่านแม่โปรดอภัย สิ่งของนำออกมาแล้วตั้งแต่แรก รอเพียงท่านแม่มีคำสั่งเท่านั้น”
นางกล่าวพลางรับถาดที่ปูด้วยผ้ากำมะหยี่สีแดงเข้มจากแม่นางสูงวัยด้านหลัง บนนั้นมีกำไลคู่หนึ่งวางอยู่จริงๆ
นางหยางยิ้มแย้มเดินเข้าหาอวิ๋นเจา “เจาเด็กน้อย เร็วเข้ารีบดู นี่คือของดีที่ยายเฒ่าเจาะจงให้แก่เจ้า