วายร้าย...ถึงกับขอโทษเป็นด้วยเหรอ?
หรือเธอจะหูฝาดไปเองนะ
ถังเหยาขมวดคิ้วด้วยความประหลาดใจ “พูดกับใครเหรอ?”
เด็กหนุ่มผมทองทำหน้าบึ้ง เงยหน้าขึ้นถลึงตามองอวี่เจา ดวงตาเรียวยาวงดงามราวกับน้ำตาจะร่วงลงมาในวินาทีถัดไป เขาใช้นิ้วจับชายแขนเสื้อซับหางตา แล้วอธิบายเสียงสะอื้นอย่างน่าสงสาร “หยาวหยาว ผมไม่ได้ตั้งใจรังแกเธอ แล้วก็ไม่ได้ตั้งใจแกล้งทำเป็นเจ็บขา ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองเป็นอะไร จู่ ๆ ก็กลายเป็นแบบนี้ แถมยังห้ามความคิดตัวเองไม่ได้ เอาแต่คิดว่าหยาวหยาวหลอกผม หยาวหยาวจะทิ้งผมไป เมื่อกี้ขาผมจู่ ๆ ก็ไม่เจ็บแล้ว ผมเองก็ไม่รู้ว่าทำไม ที่โกหกก็แค่อยากให้หยาวหยาวสงสารและดูแลผมเท่านั้น หยาวหยาว ผมผิดไปแล้วจริง ๆ...”
ไม่เพียงขอโทษเท่านั้น ท่าทียังดีขนาดนี้อีก
ถังเหยาลูบผมสีทองที่แห้งกรอบราวกับฟางของเขา แล้วทำหน้าขรึมสั่งสอนอย่างจริงจัง “เรื่องโกหกฉันยกโทษให้นายได้ แต่เรื่องที่นายทำร้ายอวี่เจา นายควรขอโทษเธอ ก่อนจากกันฉันเป็นคนฝากให้เธอดูแลนายเอง”
อวี่เจาเหงื่อเย็นผุดเต็มตัว เธอโบกมือเตรียมจะบอกว่าไม่ต้อง แต่กลับเห็นอีกฝ่ายเชื่อฟัง หันมามองเธอจริง ๆ
เขากะพริบตาปริบ ๆ แล้วพูดอย่างจริงใจ “ขอโทษครับ”
เธอจึงได้แต่เกาหัวอย่างกระอักกระอ่วน “ไม่เป็นไร”
ถังเหยาพอใจมาก ดวงตาสดใสโค้งเป็นเสี้ยวสวย ก่อนจะยิ้มออกมา “อาฉือว่าง่ายจังเลย”
อวี่เจาถอยหลังไปเล็กน้อย กลืนน้ำลายแล้วพูดว่า “ถังเหยา เมื่อกี้เขา...เหมือนจะไม่ค่อยปกติ...”
สิ้นเสียง เธอก็เห็นเด็กหนุ่มผมทองผู้ว่าง่ายและดูไร้พิษภัยคนนั้น ดวงตาพลันเย็นเยียบลง บรรยากาศรอบตัวกดดันและหม่นหมองขึ้นมาทันที