ฉวีซิวฉือเพิ่งรู้ตัวเอาตอนพุ่งออกจากเต็นท์แล้วพบว่าคนอื่น ๆ กับสุนัขสองตัวหายไปหมด ว่าถังเหยาไม่ได้จากไปเอง เขากุมหัวใจที่เต้นช้าลง ก่อนจะย่อตัวลงจ้องเปลวไฟสีเหลืองอุ่นที่ไหววูบอยู่ท่ามกลางลมหนาว เงียบไปครู่ใหญ่กว่าจะเอ่ยสองคำนั้นออกมาด้วยเสียงแหบพร่า ถัง... เหยา
เขารู้สึกสับสนอย่างบอกไม่ถูก อย่างเมื่อครู่ ตอนเห็นที่นอนข้างกายว่างเปล่า สิ่งแรกที่ถาโถมเข้ามาคือความตื่นตระหนก จากนั้นก็เป็นความเกลียดชังรุนแรงสุดขีด เขาเกลียดที่เธอเป็นคนหลอกลวง เกลียดที่เธอทอดทิ้งเขา
แต่พอรู้ว่าถังเหยาไม่ได้จากไปเอง หากแต่ประสบอันตรายบางอย่าง ความเกลียดชังนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นอารมณ์ซับซ้อนที่ยากจะอธิบาย
ในนั้นมีความยินดีเจือปนอยู่เล็กน้อย ทว่าก็มีความมืดมนและความรู้สึกด้านลบอื่น ๆ งอกงามขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
เขากำลังจะเป็นบ้า อยากหักขาเธอแล้วล่ามเธอไว้ข้างกายให้แน่นหนา แบบนั้นก็ไม่ต้องกลัวว่าเธอจะเปลี่ยนใจหนีไป หรือถูกสัตว์ประหลาดตัวอื่นทำร้าย
...
อีกด้านหนึ่ง
ถังเหยา อวี่เจา และสวี่ชิงหลินนั่งสบาย ๆ อยู่บนเก้าอี้ใต้เวที แทะเมล็ดแตงฟังสิ่งลี้ลับบนเวทีร้องงิ้ว พอถึงช่วงสนุกก็ลุกขึ้นปรบมืออย่างตื่นเต้น ส่วนสุนัขสองตัวหมอบอยู่บนพื้นอย่างน่าสงสาร พอจบเพลงงิ้วหนึ่งเพลง ตัวพวกมันก็ถูกเปลือกเมล็ดแตงที่ทุกคนโยนลงมาทับจนมิด
ฉวีซิวฉือบุกเข้ามาในแดนลี้ลับตอนเพลงงิ้วที่สองร้องไปได้ครึ่งหนึ่งพอดี เวลานั้นถังเหยากำลังหยิบคอเป็ด ตีนไก่ และขนมขบเคี้ยวต่าง ๆ ออกจากมิติส่วนตัวมาแบ่งให้เพื่อนอีกสองคน จู่ ๆ ลมหนาวเย็นก็พัดมาจากด้านหลัง ปะทะต้นคอของเธอ ยังไม่ทันหันกลับไปก็มีหมอกดำเส้นหนึ่งพันรอบเอวแล้วชูเธอลอยขึ้นกลางอากาศ เธอมองอวี่เจาที่กำลังแทะคอเป็ดกับสวี่ชิงหลินที่คาบตีนไก่อยู่เบื้องล่างอย่างงุนงง ทั้งคู่มองหน้ากัน ก่อนหมอกดำจะลากเธอถอยหลังอย่างรวดเร็ว ไม่สนใจหัวใจดวงน้อย ๆ ของเธอเลยสักนิด ความเร็วทำเอาเธอเกือบกรีดร้อง พอหยุดลง แผ่นหลังก็แนบเข้ากับร่างเย็นเฉียบที่ชวนขนลุก