[0] ถ้อยคำไม่กี่คำนี้ฟังดูไม่เหมือนความอาลัยที่มีต่อภรรยา กลับเหมือนอยากฉีกอะไรสักอย่างที่ยังมีชีวิตออกมากินทั้งเป็น
[1] ขาของอวี่เจาเริ่มสั่นควบคุมไม่ได้ สุนัขทั้งสองตัวก็ทำท่าราวกับเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ หล่อนอยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา “ถังเหยา คนรักของคุณกลายเป็นผีชายหม่นชื้นไปได้ยังไงเนี่ย!”
[2] “เอ่อ อึก—”
[3] จู่ ๆ ก็มีมือเย็นเฉียบข้างหนึ่งบีบคอหล่อน
[4] **
[5] ท้องฟ้าใกล้จะมืดสนิทแล้ว
[6] ทั่วทุกมุมโลก เหล่าผีร้ายหิวโหยและเต็มไปด้วยความอาฆาตนับไม่ถ้วนกำลังก่อตัวขึ้นตามมุมมืดอันดำมืด
[7] ในเวลานี้ ณ ชั้นเจ็ดของอาคารพักอาศัยแห่งหนึ่งในย่านเมืองหวยเฉิง แสงสีขาวจาง ๆ จากท้องฟ้าสาดเอียงผ่านหน้าต่างเข้ามา อวี่เจาถูกมือใหญ่ซีดขาวเรียวยาวบีบคอ เท้าลอยพ้นพื้น ร่างแข็งทื่อด้วยความเจ็บปวด ห้อยอยู่กลางอากาศ
[8] ทุกอย่างเกิดขึ้นในชั่วพริบตา
[9] กว่าอวี่เจาจะรู้ตัว…
[10] มีดสั้นวิเศษธาตุในมือถูกหมอกดำพันธนาการไว้ ลำคอถูกนิ้วมือเย็นเยียบกดทับอย่างไม่ใส่ใจ เบื้องหน้าคือเด็กหนุ่มที่มีดวงตาเรียวยาวงดงามวิจิตร ราวกับอัญมณีที่ควรถูกจัดแสดงในตู้กระจก ชวนให้ชื่นชม แต่ก็ไม่อาจมองข้ามความลี้ลับอันตรายที่วูบไหวอยู่เบื้องลึก แสงนั้นแผ่รัศมีคุกคามอย่างรุนแรง
[11] เด็กหนุ่มดูไม่เหมือนมนุษย์ ราวกับสัตว์ร้ายที่ไร้ความรู้สึกของมนุษย์ วินาทีถัดมาอาจหักคอหล่อนได้ทันที