ในห้อง แสงเทียนสั่นไหว บนเตียงเสียงหอบหายใจแผ่ซ่าน
หญิงสาวเสื้อผ้าหลุดลุ่ย เอามือปิดริมฝีปากแดงก่ำแล้วร้องไห้ด้วยความสิ้นหวัง “ไม่ ฉันไม่อยากให้เป็นแบบนี้ แกตายไปแล้วนะ ไปให้พ้นๆ...”
ทันใดนั้น มือใหญ่ซีดเผือกยื่นออกมาจากม่านหมอกดำประหลาดที่ปกคลุมด้วยไอพิโรธ โอบเอวของหญิงสาวเข้ามาแนบชิด ร่างของชายหนุ่มมีผมสีเงินราวกับหิมะ ดวงตาหงส์ที่งดงามคู่นั้นก็เป็นสีขาวซีดเย็นชาไม่ต่างจากหิมะ
“ที่รัก ทำไมเธอถึงไม่ยอมให้ฉันสมใจอยากบ้างล่ะ เธอก็น่าจะรู้นี่ ว่าฉันหิวกระหายง่ายแค่ไหน”
ชายหนุ่มก้มหน้ามอง เสียงแหบพร่า “ที่รักบอกว่าชอบสูทกับรองเท้าหนังพื้นแดง ฉันก็ใส่แล้ว โซ่สุนัขสีดำ ฉันก็สวมและคุกเข่าลงตรงเท้าเธอแล้ว แล้วทำไมยังจะไล่ฉันอีก หรือว่าที่เคยบอกว่ารักฉันมันเป็นแค่เรื่องโกหก?”
ระหว่างที่ถาม หมอกดำก็ค่อยๆ ม้วนตัวพันรอบเรือนร่างขาวเนียนของหญิงสาว มือทั้งสองข้างที่เห็นเส้นเอ็นปูดขึ้น ข้อนิ้วชัดเจน ค่อยๆ ลูบไล้ไปตามต้นขาอวบอิ่มด้วยท่าทางน่าอาย
ใบหน้าของหญิงสาวแดงระเรื่อราวกับทาด้วยชาดเพราะความขายหน้า มือที่ปิดปากอยู่ก็ถูกจับกดไว้เหนือศีรษะจนขยับไม่ได้ “อา...”
ทันทีที่เสียงหอบหวานเล็ดลอดออกจากเรียวปาก แสงเทียนที่สั่นไหวก็ดับวูบลงในพริบตา ค่ำคืนที่แสนยาวนาน เงาร่างทับซ้อนกัน
ผีหนุ่มมืดมนอับชื้นดูดดื่มริมฝีปากของเธออย่างเหนียวแน่น เสียงทุ้มกังวานที่แฝงด้วยความปรารถนาอัดแน่น กระเซ้าออดอ้อนเบาๆ “*เลอะไปหมดแล้วนะ ให้ฉันปรนนิบัติที่รักเถอะ...”
**
ถังเหยาปวดหัวอย่างรุนแรง และสะดุ้งตื่นขึ้นมาบนเตียงในหอพัก ฝันร้ายนั่นอีกแล้วหรือ?!
ทั้งร่างของเธอชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อจากความหวาดกลัวไอ้อสุรกายที่เอาแต่เรียกเธอว่าที่รัก แถมร่างกายยังถูกกระตุ้นจนเกิดปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณ
ที่น่ากลัวกว่านั้นคือซอกนิ้วของเธอยังแฉะๆ ราวกับยังคงมีน้ำลายเหนียวๆ ของเจ้าตัวแสบนั้นเลียทิ้งไว้...
ผีชายมืดมนอับชื้นในฝันนั่นทั้งน่าขยะแขยงและวิปริตเกินไป โชคดีที่ไม่ใช่เรื่องจริง แค่ฝันร้ายฝันหนึ่งเท่านั้นเอง...
ถังเหยาทั้งใจสั่นและรู้สึกขายหน้า กอดตุ๊กตาผ้าสีชมพูตัวยาวกว่าเธอ กลิ้งไปมาหลายตลบก่อนจะลงจากเตียง
ฤดูร้อนในเมืองนี้ฟ้าฝนไม่แน่นอน ตอนนี้ข้างนอกหน้าต่างมีพายุฝนฟ้าคะนอง บางครั้งก็มีฟ้าแลบแทรกเข้ามา
เธอนั่งลงหน้าโต๊ะเพื่อดื่มน้ำอุ่น เท้าทั้งสองข้างค่อยๆ หดขึ้นมาวางบนเก้าอี้ กอดเข่าปล่อยใจให้ล่องลอยไปชั่วขณะ
แล้วก็ตอบกลับข้อความที่ยังไม่ได้อ่านหลายข้อความ หลังจากนั้นจึงเอาเช็ดตัวและไดร์เป่าผมใส่ตะกร้าใบเล็กน่ารักสีชมพูอ่อน ก่อนจะหิ้วตะกร้าน้อยน่ารักไปอาบน้ำอย่างสุขสบายที่ห้องน้ำรวม
หลังจากเป่าผมแล้วกลับมาถึงหอพักก็เป็นเวลาเกือบเช้าแล้ว ห้องพักว่างเปล่าไม่มีใครอยู่เลย ใกล้จะเรียนจบแล้ว เพื่อนร่วมห้องต่างก็ออกไปเช่าห้องฝึกงาน หรือไม่ก็ไปอยู่กับแฟนหนุ่ม
มีเพียงถังเหยาคนเดียวที่เพิ่งลาออกจากบริษัทฝึกงานและยังไม่เข้าใจความรัก ต้องมาหลบอยู่ในหอพักเพื่อเร่งเขียนวิทยานิพนธ์
แถมเส้นตายในการส่งงานก็กำลังจะถึงแล้วนะ!
ถังเหยานั่งลงหน้าโต๊ะหนังสือแล้วเปิดคอมพิวเตอร์ เธอสวมชุดนอนผ้าซาตินสีชมพูที่มีลวดลายแมวน่ารักมากมาย เพราะเพิ่งอาบน้ำร้อนเสร็จ ดวงตากลมรูปแหยมที่งดงามจึงดูเปียกชื้นและอ่อนโยน ปลายจมูกขาวเนียนกับสองแก้มก็แดงเรื่อขึ้นเล็กน้อย ดูน่ารักน่าชัง
แต่ตอนนี้เธอกลับเท้าคาง พึมพัมด้วยความหงุดหงิด “ร่างแรกยังเขียนไม่เสร็จ ถ้านอนต่อ มีหวังได้ถูกดึงให้เข้าไปในฝันร้ายนั่นอีกแน่ สู้อดนอนทำวิทยานิพนธ์ให้เสร็จดีกว่า”
ครั้นลงมือเขียนวิทยานิพนธ์ก็จริงจังอย่างกับอะไรดี
กาแฟดำข้นๆ ดื่มหมดไปสามแก้วเต็มๆ
ไฟดวงเล็กๆ ในหอพักสว่างอยู่ตลอดทั้งคืน หลังฝนตกฟ้าก็สดใส นอกหน้าต่างมีเสียงนกร้องจิ๊บๆ
——นี่ก็วันที่สองแล้ว
เบ้าตาของถังเหยาดำคล้ำ ค่อยๆ อัปโหลดร่างวิทยานิพนธ์ที่เขียนเสร็จแล้วขึ้นไปบนซอฟต์แวร์ฟรีเพื่อตรวจสอบเปอร์เซ็นต์ AI
ผลตรวจออกมาเร็วกว่าที่คิดอย่างไม่น่าเชื่อ แต่ผลลัพธ์กลับสูงถึง 90% เลยนะ มันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่นอน?!
สามหมื่นกว่าคำนี้เธอพิมพ์ด้วยมือล้วนๆ เลยนะ!
ถังเหยาถึงกับโกรธจนหน้ามืด แถมยังบอบช้ำจากการอดนอนบ่อยๆ ตลอดสี่ปีในมหาวิทยาลัยจนเลือดลมไม่พอ ก็เลยเป็นลมไปเสียเฉยๆ
นึกว่าตัวเองจะถูก 120 ส่งไปโรงพยาบาลใกล้ๆ เสียอีก
แต่พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง กลับพบว่าตัวเองได้ทะลุเข้าไปในนิยายฟื้นคืนชีพสยองขวัญเรื่องหนึ่ง กลายเป็นอดีตภรรยาผู้ชั่วร้ายของจอมวายร้ายทำลายโลก ที่โดยกำเนิดเป็นพวกต่อต้านสังคม แถมยังมีบุคลิกเย็นชาอำมหิต
นิยายเรื่องนี้ชื่อว่า——《คลื่นประหลาด》
ในฐานะตัวประกอบผู้หญิงที่จะมีชีวิตอยู่ไม่เกินสามตอนในเรื่อง เธอเป็นคนรังเกียจคนจน ใฝ่หาคนรวย โง่เขลา ไร้สมอง เจ้าเล่ห์และปากร้าย
พระเอกกับนางเอกไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับเธอเลย ฝ่ายวายร้ายอย่างฉวีซิวฉือเป็นอัจฉริยะที่มี IQ สูงล้ำ แต่กลับไร้ความรู้สึก
ส่วนเจ้าของร่างเดิมก็ใช้แผนการต่างๆ นานาเพื่อให้ได้เข้าใกล้และแต่งงานกับวายร้ายตอนที่ยังร่ำรวยพันล้านและอยู่สูงส่งราวกับบุปผาบนยอดเขา แต่หลังจากที่บริษัทของเขาล้มละลาย นางก็ฉีกหน้ากากทิ้ง เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลยทีเดียว เอาแต่ไม่พอใจกับสภาพที่เป็นอยู่ แล้วยังดูถูกเหยียดหยามวายร้ายตามอำเภอใจ...
ไม่ใช่แค่บังคับให้เขาไปแบกอิฐก่อสร้างทำงานใช้แรงงานเท่านั้น
ยังเอาแส้เฆี่ยนเขาเพื่อระบายอารมณ์ทุกคืนอีกต่างหาก ซ้ำร้ายหลังจากแอบไปเล่นพนันจนเป็นหนี้ก้อนโตก็ชิ่งหนีไป ทิ้งให้วายร้ายคนเดียวถูกพวกเจ้าหนี้ใช้มีดฟันขาขาดไปข้างหนึ่ง
วายร้ายไม่มีเงินไปโรงพยาบาล ใจห่อเหี่ยวและสิ้นหวัง คลานกลับไปที่ห้องเช่า ก็ตายเพราะเสียเลือดมากเกินไป
วันสิ้นโลกมาถึง เนื่องจากมีไอพิโรธรุนแรงเกินไป เขาจึงฟื้นคืนชีพขึ้นมา กลายเป็นปีศาจกระหายเลือดที่ฆ่าคนโดยไม่กะพริบตา เป้าหมายแรกในการล้างแค้นก็คืออดีตภรรยาผู้ชั่วร้ายที่เขาเกลียดชังเข้ากระดูกดำคนนี้เอง
ต่อมาอาจเป็นเพราะขาดความรักมามากเกินไป ฉวีซิวฉือถูกน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ ที่นางเอกหนานชิงหยายื่นให้ ทำให้รู้สึกซาบซึ้งใจ และตกหลุมรักเธออย่างคลั่งไคล้ผิดปกติ แถมยังคอยขัดขวางพระเอกลู่ซือเหย่เพราะหึงหวงอีกต่างหาก ภายในเวลาไม่กี่เดือน ก็นำทัพปีศาจเข่นฆ่าฐานที่มั่นเอาชีวิตรอดของมนุษย์ไปหลายแห่ง สุดท้ายพอถูกหนานชิงหยาแทงด้วยกระบี่หนึ่งที ก็สิ้นใจและระเบิดตัวเองทำลายโลกไปเสียเฉยๆ
ถัง·ผู้รับเคราะห์·เหยา: Σ(ŎдŎ|||)ノノ
เธอที่เข้ามาอยู่ในร่างนี้ก็คือตัวประกอบชั่วร้ายที่เป็นตัวเปรียบเทียบให้นางเอกหนานชิงหยา และยังเป็นประเภทที่มีจุดจบที่แสนน่าสังเวชอีกด้วย
**
ส่วนที่แน่ใจได้ยังไงว่าเป็นการทะลุเข้าไปในนิยาย ไม่ใช่ฝันหรือจินตนาการอะไรนั้น เส้นเวลาต้องย้อนกลับไปเมื่อสามนาทีก่อน
เวียนหัวอยู่ครูหนึ่ง ทุกอย่างก็หมุนติ้ว
ถังเหยารู้สึกได้ว่าปลายจมูกของตนมีกลิ่นอับแปลกๆ คละคลุ้ง พอลืมตาขึ้นด้วยความยากลำบาก สิ่งแรกที่เห็นก็คือเพดานเก่าที่ชื้นและปริแตกเพราะน้ำรั่ว
นี่คือห้องเช่าเล็กๆ ที่มีพื้นที่มากสุดแค่ 30 ตารางเมตรเท่านั้น ภายในไม่มีหน้าต่าง แสงไฟสลัวๆ กระเบื้องปูพื้นที่เก่าแก่ราวกับถูกปกคลุมด้วยคราบมันหนาๆ ตามร่องกระเบื้องก็มีสีเหลืองปนน้ำตาลน่าเกลียด มองแค่แวบเดียวก็เหมือนได้กลิ่นของห้องน้ำ
ข้าวของเครื่องใช้ในชีวิตประจำวัน เสื้อผ้าและกระเป๋าในห้องเช่าถูกยัดเยียดกันอย่างไม่เป็นระเบียบ ส่วนใหญ่เป็นเพราะพื้นที่เดิมก็ไม่ได้ใหญ่ และไม่มีที่เก็บของอยู่แล้ว แต่ก็ดูออกได้ไม่ยากนักว่าเจ้าของห้องเป็นคนอารมณ์รุนแรงและไม่รักความสะอาด
ถังเหยาเหนื่อยใจจนหน้าย่น แย่แล้วสิ จู่ๆ เธอก็มาโผล่อยู่ในกองขยะเน่าๆ นี่ได้ยังไงกัน!
ถังเหยาเรียนจบด้านวิศวกรรมศาสตร์ แต่เนื่องจากตัวเธอเองไม่ได้สนใจการออกแบบฮาร์ดแวร์ เธอจึงมุ่งมั่นหาหนทางอื่น โดยรับจ้างเขียนนิยายเป็นงานพิเศษระหว่างเรียนมากว่าสองปีแล้ว นอกจากนี้เธอยังเริ่มอ่านนิยายตั้งแต่ประถมหก ดังนั้นจึงยอมรับองค์ประกอบการทะลุเข้าไปในนิยายได้เป็นอย่างดี โดยคิดในทันทีว่าเธออาจจะข้ามภพข้ามชาติมาแล้วหลังจากที่เป็นลม
และอีกสาเหตุที่ทำให้เธอยอมแพ้โดยไม่ดิ้นรนอีกต่อไปก็คือ หลังจากลุกขึ้นมาแล้ว เธอเห็นในกระจกเงาบานใหญ่ตรงข้ามกับผนัง ซึ่งสะท้อนให้เห็นใบหน้าที่เหมือนกับเธอทุกประการ
ผิวขาวนุ่มนวล รูปหน้าไข่ ดวงตากลมใหญ่รูปแหยมคู่หนึ่งเป็นสีดำสนิท ด้านล่างเป็นริมฝีปากสีชมพูอ่อนๆ หากดูแค่รูปหน้าของเธอแล้ว เป็นความงามที่ไม่ขาดเสน่ห์และดูบริสุทธิ์
แต่ถึงแม้ว่ารูปลักษณ์ภายนอกจะเหมือนกันทุกประการ แต่เธอกับเจ้าของร่างเดิมนั้นแตกต่างกันโดยสิ้นเชิงในเรื่องของนิสัยและการแต่งตัว
สาขาวิชาของถังเหยามีนักศึกษาชายมากเกินไป อีกทั้งยังเป็นสายวิศวะที่ต้องทำการทดลองบ่อยๆ ดังนั้นทุกวันจึงไม่มีการแต่งหน้าเลยสักนิด เสื้อผ้าก็มักจะใส่แบบไหนก็ง่ายสบาย
แต่หญิงสาวในกระจกบานนี้กลับแต่งตัวอย่างประณีต ใบหน้าแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางที่ฉูดฉาดจนเกินงาม หว่างคิ้วเรียวเชิดขึ้นนั้นแผ่แววหยิ่งยโสและเย็นชา รวมๆ แล้วดูเย้ายวนใจเป็นที่สุด
ถังเหยาไม่เคยคิดเลยว่าใบหน้าของตัวเองหลังจากแต่งหน้าจะกลายเป็น... มีพลังในการโจมตีทางสายตาได้ถึงเพียงนี้...
ความรู้สึกนี้ มันช่างคาดไม่ถึงจริงๆ
ความแตกต่างเหล่านี้ทำให้ถังเหยาคิดเชื่อมโยงไปถึงนิยายวันสิ้นโลกแนวฟื้นคืนชีพสยองขวัญเรื่องหนึ่งที่เพิ่งอ่านจบไปเมื่อไม่กี่วันก่อน นิยายเรื่องนั้นมีตัวประกอบหญิงร้ายกาจที่ชื่อเหมือนกับเธอเลย
꒦ິ^꒦ິ (กระโดดตึกตายเพื่อผ่อนคลาย.jpg)
เฮ้อ อย่าเพิ่งสิ้นหวัง ยังพอมีทางแก้ หายใจเข้าลึกๆ ใจเย็นลงเร็วๆ แล้วค่อยคิดว่าจะทำยังไงต่อไปดี การเป็นแพะรับบาปแทนเจ้าของร่างเดิมแล้วรอตายแบบนี้ไม่ใช่สไตล์ของเธอหรอกนะ
ถังเหยาพยายามนึกถึงเนื้อเรื่องในนิยายต้นฉบับ
ตอนนี้คงดำเนินมาถึงตอนที่บริษัทของวายร้ายล้มละลาย แล้วตัวประกอบหญิงร้ายกาจก็ย้ายตามเขามาอยู่ในห้องเช่าด้วยกัน
ถังเหยารีบวางแผนในทันที แค่เธอแสดงท่าทางว่าหญิงร้ายกาจคนนั้นกลับเนื้อกลับตัวได้ทันการ เสียใจกับการดูถูกและเฆี่ยนตีที่เคยทำกับสามี แล้วคอยปลอบโยนและใช้ชีวิตอยู่กับเขาอย่างอ่อนโยนและอดทน ก็จะไม่ต้องพบกับจุดจบที่ตัวประกอบหญิงร้ายกาจถูกวายร้ายแก้แค้นอย่างโหดเหี้ยมและตายอย่างน่าสยดสยองแน่นอน
ใช่แล้ว ทำแบบนี้แหละ!
แน่นอน มาถึงขั้นนี้แล้วก็ต้องทำแบบนี้เท่านั้น ถ้าไม่ได้รับการให้อภัยจากวายร้ายก็มีแต่ทางตายสถานเดียว!
ถังเหยาคิดทบทวนอย่างละเอียดอีกครั้ง
ช่วงเวลาที่วายร้ายตกอับ เขาต้องไปแบกอิฐที่ไซต์ก่อสร้างทุกวัน ออกแต่เช้ากลับค่ำ ดูเวลาแล้วอีกเดี๋ยวก็คงจะกลับมาแล้ว
ไม่มีเวลามัวรีรออีกต่อไปแล้ว ต้องลงมือทำเดี๋ยวนี้!
แต่ทำไมการมาอยู่ในนิยายของเธอมันถึงได้เลวร้ายแบบนี้นะ!
——ระบบล่ะ? นิ้วทองล่ะ?!
ถังเหยาฝืนยิ้มขมขื่นให้กับเงาของตัวเองในกระจกด้วยความยากลำบาก ตั้งใจว่าจะลงจากเตียงไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วก็จะเก็บกวาดข้าวของในห้องให้เรียบร้อย ทำความสะอาดห้องให้สะอาด จากนั้นก็จะทำบะหมี่ร้อนๆ สักชามให้สามีวายร้ายกิน
หวังว่าหลังจากวันสิ้นโลกมาถึง วายร้ายจะไว้ชีวิตเธอเพราะเห็นแก่ที่เธอกลับตัวกลับใจและดีกับเขา...
แต่พอดวงซวยขึ้นมา อะไรๆ ก็มักจะไม่ราบรื่นเสมอ
“เคร้ง——” โอ๊ย เจ็บจังเลย
เท้าของเธอไปกระแทกกับอะไรแข็งๆ เข้าอย่างจัง หลังเท้าขาวเนียนนุ่มกลายเป็นสีแดงปื้นใหญ่ในพริบตา
ถังเหยามองลงไป ที่พื้นข้างเตียงเหล็กกลับมีกระเป๋าเดินทางที่จัดของไว้ครึ่งหนึ่งวางอยู่
...เดี๋ยวนะ ทำไมต้องจัดกระเป๋าเดินทางด้วย!?
ถังเหยามีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีขึ้นมาทันที
วินาทีต่อมา ความทรงจำแปลกปลอมจำนวนมากก็พุ่งเข้ามาในสมองของเธอราวกับภาพยนตร์ที่ฉายแบบกรอไปข้างหน้า
“อือ......” หัวเหมือนจะระเบิดออก
ผ่านไปหลายนาที หลังจากที่ย่อยความทรงจำวุ่นวายของเจ้าของร่างเดิมเสร็จ ถังเหยาที่มีสีหน้าทุกข์ระทมก็ทรุดตัวลงนั่งหมดแรงอยู่บนเตียง
ใบหน้าของเธอซีดเผือดจนไม่มีสีเลือดเลยแม้แต่น้อย
ในที่สุดก็รู้แล้วว่าจังหวะเวลาที่เธอเข้ามาในร่างนี้มันสายเกินไปเสียแล้ว แผนการที่หญิงร้ายกลับเนื้อกลับตัวนั้นจะต้องล้มเหลวแน่ๆ
สถานการณ์จริงในตอนนี้ก็คือ——
เจ้าของร่างเดิมได้กดขี่ข่มเหงไอ้วายร้ายผู้น่าสงสารจนแทบจะไม่เหลือสภาพมนุษย์แล้ว แถมยังแอบไปเล่นพนันจนก่อหนี้นอกระบบก้อนโตอีก คิดจะเก็บกระเป๋าเดินทางหนีไปในคืนนี้...
ถังเหยา: ◝₍ᴑ̑ДO͝₎◞ ฟ้าถล่มแล้วจริงๆ!
เธอใช้ลายนิ้วมือปลดล็อกโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างๆ ตัว ก็พบตั๋วรถไฟใบหนึ่งในแอปจองตั๋วจริงๆ ด้วย เพราะตอนนี้ตกอับไม่มีเงินติดตัว ถังเหยาจึงซื้อตั๋วรถไฟสีเขียวไว้ กำหนดออกรถในอีกสองชั่วโมง
“เฮ้อ ยังจะมีทางรอดอีกไหมเนี่ย...”
ถังเหยาเกือบจะพังทลายจนแทบจะคลานหนีไปก็ไม่ปาน
…ทำยังไงดี? วิ่งหนีไม่ได้แน่ๆ ไม่อย่างนั้นเธอก็เดินซ้ำรอยเดิมของตัวประกอบหญิงร้ายกาจน่ะสิ สุดท้ายต้องถูกวายร้ายที่กลายเป็นปีศาจคลั่งแค้นตามล้างตามเช็ดอย่างบ้าคลั่งแน่
แต่ไม่หนีก็ไม่ได้นะ ในเมื่อหนี้นอกระบบนี่มันก็ถูกก่อขึ้นมาแล้ว และนี่ก็เป็นกำหนดเส้นตายสุดท้ายแล้ว ถ้าไม่หนี ไอ้เจ้าพ่อเสือที่มีมังกรสักอยู่บนแขนอย่างพี่เฉียง ก็คงจะพาพวกสมุนมาจับเธอไปผ่าเอาไตขายแน่!
ขณะที่กำลังใจลอยและไม่รู้จะทำอย่างไรดี ก็มีเสียงไขกุญแจดังมาจากนอกประตูห้องเช่า
หลังจากนั้น——
ประตูไม้แผ่นบางก็ถูกผลักออกอย่างกะทันหัน
ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่คนหนึ่งถือตะกร้าสตรอว์เบอร์รีเดินเข้ามาจากข้างนอก เขามีช่วงไหล่กว้างและเอวสอบ เสื้อยืดสีขาวเรียบง่ายที่สวมอยู่บนตัวกลับกลายเป็นเสื้อรัดรูป ทำให้เห็นกล้ามเนื้อหน้าอกที่ชัดเจน มองแวบเดียวก็รู้เลยว่ามีพลังมหาศาล
นอกจากนี้ ผิวของชายหนุ่มก็ซีดขาวราวกับไม่เคยถูกแสงแดด เขาปรือตามองอย่างเหนื่อยหน่าย ปลายผมที่ค่อนข้างยาวระรานอยู่บนผิวบริเวณหลังคอ กลิ่นอายโดยรวมของคนๆ นี้ดูเย็นชาและหม่นหมอง “ผมกลับมาจากที่ทำงานแล้วครับ”
“?”
“!”
——
นิยายรักหวานแหววในวันสิ้นโลกที่ไม่ปกติ เรื่องนี้เดินเรื่องตามเส้นทางความรักเป็นหลัก หวานแหววและบริสุทธิ์ทั้งคู่ วายร้ายเป็นปีศาจหนุ่มรุ่นน้องที่ทั้งโรคจิต บ้าคลั่ง โรคจิต และมืดมนอับชื้น งุ้งงิ้ง~ มอบหัวใจให้~