“น้องชาย พาแฟนวัยเด็กมาที่ตลาดของเก่าเมืองเจียงเที่ยวเล่นสินะ!”
คนขับรถเป็นคนช่างพูด ระหว่างทางจึงคุยกับหยุนอี้มาตลอด
“ใช่ครับ พอดีได้หยุดทั้งที เลยออกมาเที่ยวสักหน่อยครับ!”
หยุนอี้พยักหน้าอย่างสงบนิ่ง
“น้องชาย ถ้าพวกเธออยากซื้อของที่ระลึกก็ไม่เป็นไร แต่ห้ามเชื่อเด็ดขาดว่าของที่พวกพ่อค้าแผงลอยอ้างว่าเป็นของโบราณจะเป็นของจริง!”
“ในตลาดของเก่านี่ ต่อให้พวกเขาบอกว่าเป็นของสมัยราชวงศ์ซางกับโจว ของส่วนใหญ่คงเป็นของตั้งแต่สัปดาห์ที่แล้วมากกว่า!”
คนขับเตือนหยุนอี้ด้วยความหวังดี ไม่ให้ถูกหลอก
“ขอบคุณที่เตือนครับ พวกเราแค่เดินดูเฉย ๆ!”
“อีกอย่าง พวกเราก็ไม่มีเงินซื้อหรอกครับ!” หยุนอี้กล่าวขอบคุณ
“ก็จริงนะ!” คนขับพยักหน้าคล้อยตาม
“เอาละน้องชาย ถึงตลาดของเก่าแล้ว ขอให้เที่ยวให้สนุกนะ!”
คนขับจอดรถข้างอาคารแบบโบราณหลังหนึ่ง
“ครับ ขอบคุณสำหรับคำอวยพรครับ!”
หยุนอี้กับคนอื่น ๆ ยิ้มพลางลงจากรถ
ถนนหินเขียวในย่านของเก่าคดเคี้ยวไปมา สองข้างทางมีแผงขายของตั้งเรียงราย วางงานแกะสลักไม้เก่า ๆ และเครื่องประดับหยกสารพัดชนิด
ยังมีพวกเหรียญทองแดงกับเครื่องเคลือบอีกด้วย
หญิงสาวทั้งสามมองโน่นทีนี่ทีอย่างเด็กขี้สงสัย
ทุกสิ่งที่นี่ล้วนแปลกใหม่สำหรับพวกเธอ
“เยว่เยว่ หว่านหว่าน เหยาเหยา ของในย่านของเก่าอย่าต่อราคาเล่น ๆ นะ!”
“ถ้าพวกเธอเปิดปากต่อราคาแล้วเจ้าของแผงตกลง ก็ต้องซื้อของชิ้นนั้น นี่เป็นกฎของตลาดของเก่า!”
หยุนอี้อธิบายข้อควรระวังให้หญิงสาวทั้งสามฟัง
“อี้อี้ พวกเรารู้แล้ว!”
ทั้งสามพยักหน้าพร้อมกัน
พวกเธอเดินไปดูสินค้าตามแผงต่าง ๆ