หยุนอี้ทั้งสี่คนหาหวังเสี่ยวจวินพบ แล้วบอกจุดประสงค์ที่มาโดยตรง
“อาจารย์หวัง พวกเรามีพี่ลูกพี่ลูกน้องอยู่ที่มหาวิทยาลัยหลินเจียง เลยคิดจะไปหาเธอแล้วเที่ยวเล่นกันครับ!” หยุนอี้บอก
หวังเสี่ยวจวินตอบตกลงทันที “ถ้าเป็นคนอื่น ฉันคงไม่ยอมแน่ แต่พวกเธอทั้งสี่คน ฉันก็วางใจ!”
“ไปเถอะ อย่าลืมกลับมาเร็ว ๆ ล่ะ!”
“ขอบคุณครับอาจารย์หวัง!” เมื่อเห็นว่าหวังเสี่ยวจวินอนุญาต ซูชิงเยว่กับอีกสองสาวก็ยิ้มหน้าบานทันที
หวังเสี่ยวจวินเอ่ยเตือนอีกครั้ง “อ้อ จริงสิ อย่าลืมรวบรวมยอดเงินที่ใช้ไปด้วยล่ะ กลับไปจะได้ให้ผู้อำนวยการเบิกคืนให้!”
นี่มันอะไรกัน? นี่มันเอาเงินโรงเรียนไปสร้างบุญคุณให้ตัวเองชัด ๆ!
“ไม่ต้องหรอกครับอาจารย์หวัง พวกเราอยากไปเที่ยวกันเอง ไม่ต้องให้โรงเรียนเบิกคืนให้หรอกครับ!”
“พวกเรามีเงินเองค่ะ!”
หวังเสี่ยวจวินช่วยเปิดทางให้ขนาดนี้ หยุนอี้ก็รู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง
อย่างไรเสียหยุนอี้ก็ไม่ได้ขาดเงิน จึงไม่จำเป็นต้องเอาเปรียบโรงเรียน
หวังเสี่ยวจวินไม่ได้พูดอะไรต่อ “ถ้าอย่างนั้นก็ไปเถอะ ขอให้เที่ยวให้สนุก!”
“ลาก่อนครับอาจารย์หวัง พวกเราจะกลับมาตอนเย็น!”
ทั้งสามสาวโบกมือให้หวังเสี่ยวจวิน
จากนั้นหยุนอี้ทั้งสี่คนก็ออกจากโรงแรม แล้วเรียกรถริมถนน
ทั่วทั้งหลินเจียงมีทั้งผู้คนและกล้องวงจรปิด ไม่เหมาะกับการเหินกระบี่
“คุณลุงครับ ไปมหาวิทยาลัยหลินเจียง!”
“ได้เลย!”
ครึ่งชั่วโมงต่อมา หยุนอี้ก็มาถึงหน้าประตูฝั่งตะวันออกของมหาวิทยาลัยหลินเจียง
หยุนอี้ส่งข้อความหาหยุนฮุ่ย “พี่ฮุ่ยฮุ่ย พวกเรามาถึงแล้ว ตอนนี้อยู่หน้าประตูฝั่งตะวันออก!”
ไม่กี่วินาทีต่อมา หยุนฮุ่ยก็ตอบกลับ “ได้จ้ะ เสี่ยวอี้ พวกเรากำลังไปเดี๋ยวนี้!”