“เต้าฮวย เต้าฮวยขาวนุ่มน่ากิน อร่อยจัง!” ซูชิงเยว่กินเต้าฮวยไปพลาง หรี่ตายิ้มอย่างมีความสุข
เซี่ยซิงเหยากับหลินหว่านหลีก็เป็นเช่นเดียวกัน ใบหน้าเล็ก ๆ เปี่ยมไปด้วยความสุข
หยุนอี้เองก็ยกเต้าฮวยรสเค็มของตัวเองขึ้นมาชิม
“แป้งอบมาแล้ว!”
ตอนนั้นเอง เจียงเหล่ยก็ซื้อแป้งอบกลับมาพอดี
“น้องหยุนอี้ พวกเธอลองชิมดู!”
“แป้งอบนี่รับรองว่าไม่ทำให้ผิดหวัง!”
เจียงเหล่ยแบ่งแป้งอบให้ทุกคนคนละชิ้น ก่อนจะลงมือกินคำโต
“รสชาตินี้แหละ แค่เว้นไปสักพักก็อยากกลับมากินอีกแล้ว!”
ทั้งสี่คนรับแป้งอบมาแล้วเอ่ยขอบคุณ “ได้เลย ขอบคุณนะพี่เจียง!”
“หอมจัง!” ซูชิงเยว่ เซี่ยซิงเหยา และหลินหว่านหลีได้กลิ่นหอมเข้มข้นของแป้งอบ ก็อดลองชิมไม่ได้
ทั้งสามถูกแป้งอบแสนอร่อยตกเข้าให้ทันที
“อร่อย อร่อย!”
ซูชิงเยว่กินแล้วก็หยุดไม่ได้
“เยว่เยว่ กินช้า ๆ ไม่มีใครแย่งหรอก!” หยุนอี้เห็นท่าทางของซูชิงเยว่แล้วก็ส่ายหน้าหัวเราะ
ซูชิงเยว่เพิ่งนึกขึ้นได้ว่ารอบข้างยังมีคนนอกอยู่ ใบหน้าจึงแดงก่ำ ก่อนจะวูบไปหลบหลังเซี่ยซิงเหยากับหลินหว่านหลี
“ฮ่า ๆ ๆ ไม่เป็นไรหรอก ชิงเยว่เป็นแบบนี้ก็น่ารักดี!” หยุนฮุ่ยกับคนอื่น ๆ ถูกเธอทำเอาหัวเราะกันลั่น
หลังจากกินแป้งอบเสร็จ ทุกคนก็พาหยุนอี้ทั้งสี่คนเดินชมมหาวิทยาลัย
หยุนฮุ่ยเดินแนะนำไปด้วย “ตรงนี้คือคณะวัฒนธรรมของเรา ส่วนอาคารที่สูงที่สุดตรงนั้นคืออาคารเรียน ปกติพวกเราเรียนกันที่นั่น!”
ซูชิงเยว่มองอาคารเรียนสูงตระหง่านแล้วอดอุทานไม่ได้ “อาคารเรียนของมหาวิทยาลัยนี่ไม่เหมือนที่อื่นจริง ๆ ดูยิ่งใหญ่กว่าโรงเรียนมัธยมต้นของพวกเราตั้งเยอะ!”