หลินหว่านหลีออกมาจากห้องน้ำ แล้วสวมกระโปรงตัวน้อยที่เธอชอบ
“อี้อี้ต้องชอบแน่เลย!”
เธอเข้าห้องตัวเอง กอดตุ๊กตาอี้อี้แล้วกลิ้งไปมาบนเตียงอย่างมีความสุข
บนโต๊ะหนังสือมีรูปถ่ายของเธอกับหยุนอี้ ซูชิงเยว่ และเซี่ยซิงเหยาเรียงรายอยู่เต็มไปหมด
ตั้งแต่อนุบาล ประถม จนถึงมัธยมต้น
พูดได้ว่าโลกของเธอแคบมาก แคบจนมีที่ให้เด็กผู้ชายอย่างหยุนอี้เพียงคนเดียว
แต่ก็พูดได้อีกว่าโลกของเธอกว้างใหญ่ กว้างพอจะบรรจุทุกสิ่งที่เกี่ยวข้องกับหยุนอี้ไว้ได้
ถึงต้องแบ่งหยุนอี้ให้ซูชิงเยว่กับเซี่ยซิงเหยา เธอก็ยังไม่อยากห่างจากเขา
“อี้อี้ ฮิ ๆ……”
พอนึกถึงเรื่องราวระหว่างเธอกับหยุนอี้ หลินหว่านหลีก็เริ่มหัวเราะอย่างคนโง่งม
“หว่านหลี ออกมากินข้าวได้แล้ว!” เสียงถังเยว่จากข้างนอกดังขึ้น ดึงความคิดของเด็กสาวกลับสู่ความเป็นจริง
“มาแล้วค่ะแม่!”
เด็กสาววางตุ๊กตาไว้ข้างหัวเตียงอย่างทะนุถนอม ก่อนเดินออกจากห้อง
“เอ๊ะ หว่านหลี แต่งหน้ามาหรือเปล่า?”
“หว่านหลีโตจนเริ่มรักสวยรักงามแล้วหรือ?”
“แต่งหน้าให้เสี่ยวอี้ดูหรือเปล่า?”
ถังเยว่เห็นหลินหว่านหลีเปลี่ยนไปมากในเวลาอันสั้น จึงคิดว่าเธอแต่งหน้า
ความคิดเล็ก ๆ ที่ลูกสาวชอบหยุนอี้นั้น เธอดูออกตั้งนานแล้ว
แต่ก็ไม่ได้คัดค้านแต่อย่างใด
“แม่ หนูไม่ได้แต่งหน้าค่ะ!”
หลินหว่านหลีหน้าแดงแล้วส่ายหน้า
“ไม่ได้แต่งหน้า แล้วจะเป็นไปได้ยังไง?”
ปฏิกิริยาแรกของถังเยว่คือไม่เชื่อ เธอยื่นมือไปลูบแก้มเล็ก ๆ ของหลินหว่านหลี
เนียนนุ่ม เด้งดึ๋ง!
ไม่มีรองพื้นแม้แต่นิดเดียว
“ไม่ได้แต่งหน้าจริง ๆ ด้วย แล้วทำไมผิวของหว่านหลีถึงขาวขึ้นตั้งเยอะล่ะ!”
“แม่เห็นแล้วยังแอบอิจฉาเลย!”
ถังเยว่ลูบใบหน้าตัวเองแล้วพบว่าผิวเริ่มหยาบกร้าน แถมมีริ้วรอยขึ้นมาบ้างแล้ว