เช้าวันที่ 8 ตุลาคม ถึงวันเปิดเรียนอีกครั้ง
หยุนอี้กับเพื่อนอีกสามคนเดินเข้าห้องเรียนมาด้วยกัน
ทันทีที่เข้ามา ก็เห็นนักเรียนกลุ่มหนึ่งกำลังก้มหน้าก้มตาเร่งทำการบ้าน
ดูท่าช่วงวันหยุดคงมัวแต่เที่ยวเล่นจนลืมทำการบ้านไปเสียสนิท
ถึงอย่างนั้น ต่อให้เป็นนักเรียนที่เรียนเก่ง ก็ใช่ว่าจะตั้งใจทำการบ้านกันทุกคน
“พ่อทูนหัวทั้งหลาย มีใครทำข้อสอบฟิสิกส์เสร็จแล้วบ้าง?”
“ขอยืมดูหน่อยเร็ว!”
“ใกล้ถึงเวลาส่งแล้ว!”
“รอคำตอบอยู่นะ ด่วนมาก!”
หลี่เฉียงโพล่งขึ้นว่า “โธ่ เหลียงจื่อ นายก็ไม่ได้ทำเหมือนกันเหรอ?”
“ฉันยังคิดจะลอกของนายจากสองโรงเรียนอยู่เลย!”
เด็กผู้ชายในห้องแทบไม่มีใครทำการบ้านมาเลยสักคน
จางเหลียงพูดอย่างอึกอัก “เอ่อ เฉียงจื่อ มีความเป็นไปได้ไหมว่าฉันก็คิดเหมือนนาย?”
หลี่เฉียงถาม “แล้วนายทำวิชาไหนเสร็จบ้าง? เอามาช่วยชีวิตฉันหน่อย!”
จางเหลียงแบมือออก “ช่วงวันหยุดกลับบ้านมา ฉันยังไม่ได้เปิดกระเป๋านักเรียนเลยด้วยซ้ำ!”
หลี่เฉียงร้อง “โธ่ แบบนี้ก็จบเห่แล้วสิ!”
“เฉียงจื่อ อย่าเพิ่งลน ดูสิว่าใครมา?”
จางเหลียงชี้ไปทางประตู ซึ่งหยุนอี้กับเพื่อน ๆ เพิ่งเดินเข้าห้องมาพอดี
“หยุนอี้ พ่อทูนหัว ในที่สุดนายก็มาแล้ว! ช่วยลูกด้วยนะ พ่อทูนหัว!”
มิตรภาพระหว่างเด็กผู้ชายก็เรียบง่ายตรงไปตรงมาแบบนี้แหละ พอเจอปัญหาก็เรียกพ่อทูนหัว แต่พอไม่มีเรื่องอะไรกลับเรียกไอ้ลูกอกตัญญู!
ไม่ใช่แค่จางเหลียงกับหลี่เฉียง เด็กผู้ชายหลายคนต่างก็กรูกันเข้ามา
พากันเรียกหยุนอี้ว่าพ่อทูนหัวไม่ขาดปาก
“ได้ อยากได้วิชาไหนก็มาเอาเองเลย!”
ในเมื่อเรียกเขาว่าพ่อทูนหัวแล้ว หยุนอี้ย่อมไม่ปฏิเสธ