หลังหวังเสี่ยวจวินออกจากห้องเรียน เพื่อน ๆ ก็พากันฮือฮาและเริ่มพูดคุยกันเซ็งแซ่
หลี่เฉียงร้องอุทานว่า “โห! รางวัลตั้งหนึ่งหมื่นหยวน ผอ.ใจกว้างจริง ๆ!”
“นี่คงเท่ากับเงินเดือนทั้งเดือนของผอ.เลยมั้ง ลงทุนหนักจริง ๆ!”
สำหรับนักเรียนมัธยมต้นตัวเล็ก ๆ เงินหนึ่งหมื่นหยวนถือเป็นเงินก้อนโตจริง ๆ!
จางเหลียงกล่าวว่า “อิจฉาล่ะสิ? ถ้าแน่จริงก็ไปสมัครสิ!”
หลี่เฉียงตอบว่า “ไม่เอาดีกว่า!”
“ฉันรู้ตัวเองดี ลายมือฉันเหมือนกรงเล็บไก่ขนาดนั้น ไปก็มีแต่ขายหน้า!”
“อีกอย่าง หยุนอี้กับอีกสามคนก็สมัครกันหมดแล้ว ลายมือดีที่สุดในห้องก็เป็นของพวกเขา จะมีโอกาสให้พวกเราได้อันดับได้ยังไง!”
หลิวซิงแทรกขึ้นมาว่า “ก็จริงนะ แต่นายเคยคิดไหมว่าแค่สมัครก็ได้เงินจากโรงเรียนไปเที่ยวเล่นสามวันแล้ว?”
จางเหลียงกับหลี่เฉียงร้องขึ้นพร้อมกันว่า “เออจริงด้วย! ทำไมฉันถึงนึกไม่ถึงนะ!”
“ตอนนี้ไปสมัครยังทันไหม?”
หลิวซิงว่า “ไม่ทันแล้ว! ครูประจำชั้นกลับไปแล้ว!”
หลี่เฉียงหันไปถามหลิวซิงว่า “เซี่ยปิงเป้า ในเมื่อนายคิดได้ แล้วทำไมไม่สมัครล่ะ!”
หลิวซิงแทบคลั่ง “บอกแล้วไงว่าอย่าเรียกฉันว่าเซี่ยปิงเป้า โธ่เอ๊ย!”
หลี่เฉียงว่า “ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็ชินเอง!”
“นายยังไม่ได้ตอบคำถามฉันเลยนะ!”
หลิวซิงตอบว่า “ครั้งก่อนฉันสอบประจำเดือนได้อันดับ 49 นายลองดูหวังต้าลี่สิ แล้วจะรู้ว่าทำไมฉันถึงยอมสละโอกาสเที่ยวสามวัน!”
หวังต้าลี่ได้อันดับ 50 ในการสอบประจำเดือน ส่วนหลิวซิงได้คะแนนมากกว่าเขาแค่คะแนนเดียว สถานการณ์จึงน่าเป็นห่วงมาก!
เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่เฉียงก็หันไปมองหวังต้าลี่ แล้วเห็นว่าแม้เลิกเรียนแล้ว อีกฝ่ายก็ยังตั้งหน้าตั้งตาอ่านหนังสือ