เธอมาที่ร้านขายยาเพื่อซื้อยาสามัญประจำบ้านเป็นหลัก
เว่ยจิ่วไม่ได้เรียนจบแพทย์มา แต่เธอตะลุยเกมข้างเคียงมาสามปี ก็รู้ดีว่ายาตัวไหนขาดตลาดที่สุด
ไม่ต้องซื้อเยอะ ขอแค่ให้ตรงกับอาการก็พอ
แค่เอาชีวิตรอดให้ผ่านช่วงแรกไปได้ ยาจากผู้เล่นสายอาชีพพิเศษต่าง ๆ ก็จะเหนือกว่ายาสามัญมาก
แต่ก็ใช่ว่าจะซื้อน้อยเกินไปได้ ยาคือสินค้าแลกเปลี่ยนที่แข็งยิ่งกว่าอาหารในช่วงแรก ถึงเว่ยจิ่วมั่นใจว่าตัวเองไม่ต้องใช้ แต่เพื่อการแลกเปลี่ยน เธอก็ต้องเตรียมสต๊อกไว้สักชุด
แรงหิ้วของเว่ยจิ่วมีจำกัด เธอจึงเลือกแต่ของที่จำเป็นที่สุด
ลิสต์ช้อปปิ้งของเว่ยจิ่วมีดังนี้:
อะม็อกซีซิลลินสามกล่อง ไอบูโพรเฟนชนิดออกฤทธิ์นานสามกล่อง พาราเซตามอลสามกล่อง ยาชงบรรเทาหวัดห้ากล่อง ยาหวัดสามัญรวมสิบกล่อง
ผงมอนต์มอริลโลไนต์สองกล่อง นอร์ฟลอกซาซินสองกล่อง ผงเกลือแร่โออาร์เอสสองกล่อง วิตามินรวมสามชุด ที่เหลือคือผ้าก๊อซปลอดเชื้อสามห่อ แอลกอฮอล์ทางการแพทย์สองขวด โพวิโดน-ไอโอดีนสามขวด สำลีก้อนทางการแพทย์สามแพ็ก ไม้พันสำลีสามกล่อง พลาสเตอร์เทปทางการแพทย์สามม้วน หน้ากากอนามัยสามแพ็ก ยาจีนยูนนานไป๋เย่าต้านอักเสบห้ามเลือดสองขวด พลาสเตอร์ปิดแผลสามร้อยชิ้น
ท้ายสุดยังอัดครีมต้านเชื้อราสามหลอด ครีมรักษาแผลไฟไหม้น้ำร้อนลวกสามหลอดลงไปอีก ก็เต็มเป้
พนักงานขายเป็นสาวน้อย เธอมองตะกร้ายาใหญ่ยักษ์ที่เว่ยจิ่วยกมา แล้วกวาดตามองกองเสบียงหน้าร้านอีก ลังเลใจก่อนหันมาถามเว่ยจิ่ว: "...จะวันสิ้นโลกหรือคะ?"
"...เปล่า" เว่ยจิ่วบ่นในใจ มันจบไปแล้วต่างหากเล่า
เธอกระตุกหน้ากากอนามัยขึ้นปิดแน่น ลังเลครู่หนึ่งก่อนเอ่ย: "ฉันว่าเดี๋ยวนี้คนป่วยเยอะขึ้นนะ ตุนยาสามัญไว้ก็ไม่เสียหายอะไร คุณลองซื้อติดตัวไว้สักหน่อยก็ดีนะ"
นาถอยหลังเกมเอาชีวิตรอดบนทางหลวง: 01:21:27
เว่ยจิ่วไม่แน่ใจว่าไอ้ตัวเลขนาถอยหลังซวยนี่มีให้เห็นแค่เธอคนเดียว หรือผู้เล่นสำรองทุกคนที่จะถูกดึงเข้าร่วมเอาชีวิตรอดบนทางหลวงก็เห็น
กันไว้ดีกว่าแก้ ยังไงพูดไปคำเดียวเนื้อก็ไม่หลุดสักก้อน ถ้าเกมเลือกคนแบบกะทันหันจริง อย่างน้อยคนที่มียาติดไม้ติดมือสักสองสามกล่องก็เอาตัวรอดผ่านช่วงต้นเกมไปได้ไม่ยาก
พนักงานมองอย่างเลื่อมใส
ตอนที่เว่ยจิ่วสแกนคิวอาร์โค้ดจ่ายเงินเสร็จแล้วก้าวออกประตู ก็เห็นพนักงานแอบชักมือถือออกมากดสั่งของเดลิเวอรีจากซูเปอร์มาร์เก็ตอย่างเมามัน
เว่ยจิ่ว: "..."
เว่ยจิ่วรู้สึกทึ่งนิด ๆ
นี่ก็ให้แรงบันดาลใจกับเธอเหมือนกัน
จริงสิ! มีที่อยู่ก็สั่งเดลิเวอรีได้แล้ว ไม่ต้องง้ออยู่บ้านนี่หว่า!
เธอเรียกรถแท็กซี่หน้าประตู หลังจากลากข้าวของพะรุงพะรังขึ้นรถมาอย่างทุลักทุเล ก็ค้นหาโรงแรมแถวร้านอุปกรณ์ฮาร์ดแวร์
ร้านขายอุปกรณ์เอาต์ดอร์กับร้านฮาร์ดแวร์ที่เธอเล็งไว้ก็แค่สามสี่ร้อยเมตร เท่ากับว่าสะดวกให้เธอใช้เป็นที่พัก
ยังดีที่เธอติดนิสัยพกบัตรประชาชนติดตัวเวลาออกนอกบ้าน เลยหาเจอจนได้ เป็นโรงแรมเครือข้างร้านฮาร์ดแวร์นี่แหละ
จ่ายค่าโรงแรมสามร้อยหยวนไป เว่ยจิ่วเริ่มสั่งยาและอาหารบนแพลตฟอร์มเดลิเวอรี
เธอแยกสั่งเก้าออเดอร์ เป็นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสามสิบห่อ น้ำดื่มขวดแพ็คละสิบสองขวดสองแพ็ค เกล็ดข้าวโอ๊ตสามห่อใหญ่ น้ำผึ้งหนึ่งขวด เนื้อกระป๋องสิบกระป๋อง ผักกระป๋องสิบกระป๋อง เอเนอร์จี้บาร์สิบแท่ง ผลไม้อบแห้งสิบซอง พร้อมยาทั้งหมดที่ซื้อในร้านขายยาเมื่อกี้ เติมจำนวนยาแต่ละชนิดให้ได้ชนิดละสิบชิ้น และเพิ่มเลโวฟล็อกซาซินไฮโดรคลอไรด์อีกสิบกล่อง
นี่แหละข้อดีของการสั่งเดลิเวอรี ซูเปอร์มาร์เก็ตหน้าหมู่บ้านมีของจำกัด เนื้อและผักกระป๋องที่เว่ยจิ่วตามหามาตลอดก็ได้มาอยู่ในมือจนได้
ขนมปังอัดแท่งเก็บไว้สุดท้าย ค่อยไปซื้อที่ร้านอุปกรณ์เอาต์ดอร์
เงินเก็บในบัญชีทนไม่ไหวหล่นต่ำกว่าห้าพันแล้ว รอยยิ้มของเว่ยจิ่วกระตุกวูบอย่างรุนแรง เธอหลับตาลงไม่กล้ามองอีก
ไหน ๆ ก็ใช้เงินไปแล้ว เธอจะต้องฝ่าฟันช่วงแรกไปให้สบาย ๆ ให้ได้!
ช่วงต้นถึงกลางของเกมเอาชีวิตรอดจะไม่มีทางหลุดออกจากเกมเลย อยากเข้าถึงแก่นของเกม อย่างน้อยต้องเป็นหนึ่งในผู้เล่นที่มีชีวิตรอดถึงช่วงท้าย
เส้นทางที่เว่ยจิ่วผ่านมามีทางเป็นกับตายเต็มไปหมด แถมหลังจากเธอกลับมาสู่โลกความจริง ค่าสถานะที่เพิ่มจากการเล่นเกมโลกันตร์ก็ถูกเรียกคืนเสียสิ้น ร่างกายบอบช้ำถึงแก่น อ่อนเปลี้ยถึงขีดสุด สองสามวันแรกเธอถึงขั้นลุกจากเตียงไม่ไหว
ต่อให้ได้พักฟื้นมาหนึ่งเดือนแล้วตอนนี้ ก็ยังรู้สึกว่าร่างกายอ่อนแอกว่าก่อนเข้าสู่เกมโลกันตร์มาก
01:00:00
เว่ยจิ่วลงจากรถ เอาของวางไว้ในโรงแรม แล้วเริ่มพุ่งตัวไปร้านฮาร์ดแวร์กับร้านอุปกรณ์เอาต์ดอร์เพื่อช้อปปิ้งครั้งสุดท้าย
ลิสต์ช้อปปิ้งมีดังนี้:
เป้เดินป่าใบใหญ่ ×1, ซองอุปกรณ์อเนกประสงค์ติดเข็มขัด ×1, แว่นกันลม ×1, กระติกน้ำสะพายข้าง ×1, ถุงพับเก็บน้ำความจุใหญ่พกพาสะดวก ×5, ถุงน้ำเดินป่า ×1, ชุดกรองน้ำพกพาขนาดเล็กสำหรับเดินป่า ×2, ไส้กรองน้ำสำรอง ×2, เม็ดกรองน้ำแบบขวด ×20, ขนมปังอัดแท่ง 50 กรัม ×50, เกลือแร่เม็ดตามสมควร
มีดทหารพกพาขนาดเล็ก ×1, มีดพับสวิส ×1, พลั่วสนาม ×1, ไฟฉายแรงสูง ×2, ถ่านไฟฉาย ×30, สายชาร์จสำรอง ×5, ตะเกียงชาร์จพลังงานแสงอาทิตย์ ×2, ไฟแช็กกันลม ×10, หินเหล็กไฟแบบแมกนีเซียม ×2, เตาเผาฟืนพับได้ขนาดเล็กสำหรับเดินป่า ×1, เตาแอลกอฮอล์เดินป่า ×1, ก้อนแอลกอฮอล์แข็ง ×50
ชะแลง ×1, ชุดไขควง ×1, ประแจ ×1, ค้อน ×1, ตะปูเหล็กกล่อง ×1, อะไหล่กล่อง ×5, เชือกนิรภัย ×1, กล่องข้าวอะลูมิเนียม ×2, ถุงมือกันไฟกันบาด ×1, แบตเตอรี่สำรองความจุสูง ×3, เครื่องชาร์จแบตเตอรี่ ×2
ที่ต้องซื้อตะปูเหล็ก อะไหล่ และเครื่องมือจำนวนหนึ่งแบบนี้ เพราะเว่ยจิ่วคิดจะเดิมพันดูสักตั้ง
ถ้าหากตอนเริ่มเกม เธอสามารถปลุกอาชีพที่ใช้งานได้กว้างขวางมากอย่าง ‘ช่างซ่อมบำรุง’ ได้ เธอจะทะยานทันที!
อาชีพนี้ไม่เพียงแค่ได้รับการอำพรางให้มีตัวตนลดลงในภารกิจดันเจี้ยนต่าง ๆ แล้ว ยังสามารถกระตุ้นเควสเนื้อเรื่องรองได้เป็นพัก ๆ
นอกจากนี้ ช่างซ่อมบำรุงคือหนึ่งในไม่กี่อาชีพที่ระดับต้น ๆ ก็มาพร้อมโต๊ะช่างงาน!
เมื่อเกมดำเนินไป ความยากจะสูงขึ้นเรื่อย ๆ
ถึงตอนนี้เธอเตรียมตัวมาดีแค่ไหน ก็ต้องรีบหาอาวุธและเครื่องมือที่มีคำลงท้ายพิเศษให้ได้ ซึ่งวัสดุที่ใช้ประดิษฐ์มักจะหาวัสดุนั้นยากขึ้นเรื่อย ๆ ในภายหลัง
เว่ยจิ่วจะไม่บุ่มบ่ามเอาเกมโลกันตร์กับเกมเอาชีวิตรอดมาปนกัน ในเมื่อเป็นเกมใหม่ ประสบการณ์ด้านวัตถุดิบของเธอที่ผ่านมาก็อาจใช้ไม่ได้
ปลดล็อกโต๊ะเครื่องมือให้เร็วที่สุดจะบอกเธอได้ว่าช่วงแรกวัสดุอะไรขาดแคลนที่สุด พอเริ่มเก็บวัสดุในช่วงที่ง่ายต่อการเก็บที่สุดตั้งแต่ต้น สโนว์บอลที่ปั้นก็จะใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ
แต่เว่ยจิ่วก็ไม่ได้ฝากความหวังทั้งหมดไว้กับการปลุกอาชีพ ในเกมโลกันตร์ การปลุกอาชีพเป็นเรื่องสุ่มมาก
ยกตัวอย่างช่างซ่อมบำรุง ถ้าคุณบังเอิญมีเครื่องมือช่างซ่อมบำรุงในมือ และบังเอิญเจอเควสเนื้อเรื่องรองของ ‘บริษัทเว่ยฉีหนัว’ ถึงจะได้ตั๋วสู่การปลุกอาชีพ
หลังจากนั้นก็เป็นช่วงที่แต่ละคนงัดกลเม็ดเด็ดพรายออกมาประชันกันเต็มที่ เว่ยจิ่วจำได้ว่าช่างซ่อมบำรุงที่โคตรพิลึกคนหนึ่ง ผ่านภารกิจได้เพราะช่วยชีวิตเจ้านายถึงแปดครั้งแล้วใช้เส้นสายเข้างานได้...
แต่ละอาชีพมีโควตาปล่อยรวมจำกัด ช่างซ่อมบำรุงในฟอรัมผู้เล่นถูกจัดเป็นอาชีพหายากระดับม่วง ปล่อยคนมาถึง 24 คนในช่วงประมาณหนึ่งปีของเกม หลังจากนั้นก็ไม่เพิ่มอีก แม้แต่ช่างซ่อมบำรุงเดิมตายไปก็ไม่ปล่อยใหม่
กลับถึงโรงแรม ปิดประตูเสียงดังโครม เว่ยจิ่วทั้งตัวหมดแรงอ่อนระทวยลงบนเตียง
ทั้งร่างของเธอชุ่มเหงื่อมาตั้งนานแล้ว ความรู้สึกเมื่อยล้าอ่อนเปลี้ยในแขนขาพันรัดทั่วร่าง เธอนอนเหยียดแขนขาแผ่เป็นรูป大字 แล้วหายใจเข้าออกลึก ๆ อยู่สองสามครั้ง
เวลามุมขวาล่างเหลืออีกเพียงสิบห้านาทีสุดท้าย
อดทนอีกนิด!
ปล่อยให้ตัวเองได้นอนหนึ่งนาที เว่ยจิ่วก็เด้งตัวลุกจากเตียง