ข้าวของที่ซื้อมากองเต็มพื้นจนแทบไม่มีที่ว่าง ถุงใหญ่สิบหกใบวางเรียงกันเป็นแถว เว่ยจิ่วถอดเสื้อกล้ามแห้งไวและกางเกงขายาวที่พกสำรองไว้ออก ยัดลงในถุงอุปกรณ์เอาท์ดอร์ แล้วเริ่มคาดกระเป๋าคาดเอวอเนกประสงค์
กระเป๋าคาดเอวกับเป้ประกอบกันเป็นการป้องกันขั้นพื้นฐาน บวกกับเสื้อโค้ทเปลือกแข็ง ช่วงแรกๆ คงไม่มีมอนสเตอร์ไหนเจาะแนวป้องกันของเว่ยจิ่วได้
มีดสั้นตรงเสียบเข้าซองมีดด้านซ้ายที่ยึดแน่น สะพายกระติกน้ำเฉียง ถอดสายสะพายออก ใส่ลงในซองกระติกน้ำของกระเป๋าคาดเอว
นี่คือสภาพแบบจัดเต็ม ถ้าต้องการเบาพิเศษแบบสุดๆ กระติกน้ำก็มีสายสะพายมาด้วยอยู่แล้ว ดัดแปลงง่าย
จัดอุปกรณ์เสร็จ เว่ยจิ่วเริ่มจัดการของในกระเป๋า
กระเป๋าคาดเอวด้านหน้ากับด้านขวาที่ติดกันมีซองผ้าสองซอง ด้านซ้ายเป็นซองกระติกน้ำ กระเป๋าคาดเอวเลือกรุ่นที่ค่อนข้างเล็กกะทัดรัดน้ำหนักเบา แต่มีช่องเยอะมาก
แค่ซองผ้าหลักด้านหน้า ก็ดึงออกมาเป็นช่องเก็บของแยกได้ถึงสี่ช่อง
หลังจากปลดล็อคโต๊ะคราฟต์ ผู้เล่นสายอาชีพพิเศษอย่าง【ช่างตัดเสื้อ】【ปรมาจารย์การดัดแปลง】ก็ปรับแต่งอุปกรณ์ธรรมดาให้กลายเป็นอุปกรณ์พิเศษได้
กระเป๋าคาดเอวเป็นอุปกรณ์ที่ค่อนข้างพิเศษ เพราะตรรกะพื้นฐานของการดัดแปลงเป้คือ หนึ่งช่องเก็บของคิดเป็นหนึ่งช่องเป้ขั้นต่ำ ถ้าเป้ใหญ่เน้นที่ความใหญ่ล่ะก็ กระเป๋าคาดเอวที่ยังไงก็ใหญ่ไปกว่านี้ไม่ได้ เน้นที่ช่องเยอะ
กระเป๋าคาดเอวของเว่ยจิ่วมีซองผ้าสองซอง รวมกันได้เจ็ดช่อง เท่ากับขั้นต่ำเจ็ดช่องเป้!
ที่สำคัญที่สุดคือ ซองกระติกน้ำ+กระติกน้ำบนกระเป๋าคาดเอวมีโอกาส 100% ที่จะดัดแปลงเป็นพื้นที่เก็บน้ำขนาดจิ๋วได้!
ถ้าเธอได้เจอผู้เล่นระดับอาชีพสูงๆ ฝึกอัปเลเวลเก่งๆ แม้แต่ตำแหน่งมีดเอวของเธอก็อาจถูกดัดแปลงเป็นพื้นที่เก็บอาวุธได้!
ดังนั้น ในเกมโลกันตร์ กระเป๋าคาดเอวถึงเป็นที่ต้องการยิ่งกว่าเป้ใบใหญ่ แถมของพวกนี้หายากมาก แทบเป็นไปไม่ได้เลยที่จะได้เจอในเกม
เว่ยจิ่วลูบมันอย่างปลื้มอกปลื้มใจจนแทบวางไม่ลง แล้วหมุนตัวหยิบเม็ดเกลือแร่จากถุงช้อปปิ้งขึ้นมา
นอกจากกระเป๋าคาดเอว นี่เป็นของฟลุ๊คชิ้นใหญ่ของเธออีกอย่าง
เม็ดเกลือแร่เข้าใจง่ายๆ ว่าเป็นเม็ดเสริมเกลือแร่
หลังจากเข้าเกม ไอเทมบางอย่างจะถูกแปลงเป็น道具โดยธรรมชาติ ยาและเม็ดเกลือแร่ก็รวมอยู่ด้วย
ยาส่วนมากใช้กับโรคต่างๆ ส่วนเม็ดเกลือแร่เกี่ยวข้องกับค่าสถานะสำคัญอีกค่าหนึ่ง——ค่าพลังงาน
เวลาผ่านไปสามปี ความทรงจำของเว่ยจิ่วต่อช่วงต้นเกมของเกมโลกันตร์เลือนรางไปมาก สิ่งที่จำได้แม่นที่สุดคือมีเด็กโชคดีคนนึงก่อนเข้าเกมกำลังเดินป่าปีนเขาอยู่พอดี เม็ดเกลือแร่ที่พกมาในเป้กลายเป็น道具ฟื้นฟูค่าพลังงานแบบต่อเนื่อง
รู้ใช่ไหม ในช่วงต้นเกม อาหารพิเศษและยาพิเศษส่วนใหญ่ฟื้นฟูค่าชีวิตหรือค่าพลังจิต ยาบำรุงที่ฟื้นฟูค่าพลังงานถึงอยากซื้อก็ไม่มีใครขาย แถมมีผลข้างเคียงเพียบ
จนถึงช่วงกลางเกม ผู้เล่นสายอาชีพพิเศษเลเวลสูงขึ้นเรื่อยๆ ถึงเริ่มมียาบำรุงค่าพลังงานที่เสถียรออกมา
อยากสโนว์บอลตั้งแต่ช่วงต้น ค่าพลังงานจำเป็นต้องมี
หลังจากซื้อของจำเป็นอื่นๆ หมด เว่ยจิ่วเอาเงินที่เหลือทั้งหมดซื้อเม็ดเกลือแร่ ตอนนี้เธอมีในมือทั้งหมด 400 เม็ด แบ่งออกมายี่สิบเม็ดใส่ลงในกระเป๋าคาดเอว
ไฟฉายกำลังสูงและตะเกียงเป็นของใช้บ่อย เธอเสียบไฟฉาย ตะเกียง และพาวเวอร์แบงค์เข้ากับไฟฟ้าโรงแรม รีบชาร์จอย่างเอาเป็นเอาตาย
พอเข้าเกมแล้ว ทุกคืนต้องมีแหล่งกำเนิดแสง การไม่มีแสงสว่างไม่ใช่แค่มองไม่เห็น
ถ้าไม่ได้【ช่างซ่อมบำรุง】ก่อนที่อาชีพ【ปรมาจารย์การดัดแปลง】จะถือกำเนิดขึ้นมา แผงโซลาร์ของตะเกียงให้กำลังไฟจำกัด ก็ได้แต่ภาวนาให้มีแดดแรงทุกวัน
ที่เหลือง่ายนิดเดียว
เว่ยจิ่วหยิบบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป 5 ซองกับขนมปังกรอบอัดแท่ง 20 ห่อใส่ลงในเป้ปีนเขา น้ำแร่โรงแรมแถมให้ห้องละสองขวดเธอก็ไม่ปล่อยผ่าน เปิดฝาเทใส่กระติกน้ำในกระเป๋าคาดเอว แล้วต้มน้ำร้อนใส่ขวดเปล่าและกระติกน้ำจนเต็ม
แว่นกันลมถูกยัดใส่เป้ เพื่อลดน้ำหนักให้ถุงพลาสติก
เตาแอลกอฮอล์เอาท์ดอร์ขนาดเล็กมาก เบากว่าเตาพับฟืน เว่ยจิ่วกะว่าใช้แต่เตาแอลกอฮอล์ช่วงแรก แยกเตาแอลกอฮอล์ออกมาต่างหาก ใส่ไว้ในเป้เหมือนกัน
พลั่วทหารพาดไว้ด้านขวาของเป้ ตำแหน่งที่เอื้อมมือถึงได้เลย มีดทหารขนาดเล็กหน้าตาคล้ายมีดดาบสั้นขนาดเท่าฝ่ามือ ใช้บ่อยไม่น้อย เว่ยจิ่วแยกออกมาต่างหาก ใส่รวมซองมีดไว้ในซองด้านซ้ายของเป้
นอกจากนี้ เธอหยิบพลาสเตอร์ปิดแผล 20 ชิ้น ไฟแช็กกันลมอันนึง ถ่าน 2 ก้อน กับมีดพับสวิสใส่ลงในกระเป๋าคาดเอว
พลาสเตอร์ปิดแผลจัดเป็นยา จะแปรสภาพเป็น道具 แม้ผลฟื้นฟูเลือดจะน้อยนิด แต่ปริมาณพอเหมาะทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพ
ถึงตรงนี้ อุปกรณ์บนตัวก็จัดเรียบร้อยแล้ว เว่ยจิ่วเริ่มแยกข้าวของที่เหลืออย่างรวดเร็ว
อาหารแยกเป็นสี่ถุง: อาหารหลัก ผักผลไม้ โปรตีน ขนมขบเคี้ยวใส่เครื่องปรุง ขนม绿豆糕แยกออกมา 99 ชิ้นใส่ถุงสำรองไว้ นอกนั้นยัดใส่ถุงขนมขบเคี้ยวฯ มัดปากถุงแน่นวางไว้ด้านซ้ายมือ
น้ำแร่ถุงเดียวใส่ไม่หมด เว่ยจิ่วแกะพลาสติกด้านนอก เอาน้ำแร่ทั้งหมดกองกระจายใส่ถุง外卖ใบใหญ่สองใบ
จะยกขึ้นหรือไม่ไม่สำคัญ แค่ใส่ได้ก็พอ
ยาเว่ยจิ่วหาถุงใหญ่สุดสองใบแยกต่างหาก จัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ
ของที่เหลือเธอแยกไว้ตั้งแต่ตอนซื้อของก่อนหน้านี้แล้ว รวมเป็นสามถุง
ถึงตรงนี้ จำนวนถุงมีมากถึงสิบสองถุง ถึงขั้นที่ต่อให้บรรพบุรุษลงมาก็ยกไม่ไหว
ถุงเปล่าสี่ใบที่เหลือเธอขยำๆ ยัดทั้งหมดเข้าไปในเป้
เว่ยจิ่วมองเวลา แบตพาวเวอร์แบงค์เดิมก็เกือบเต็ม ตะเกียงกับไฟฉายก็ใกล้เต็มเหมือนกัน เธอหยิบไฟฉายด้ามนึงใส่ไว้ในกระเป๋าคาดเอว ที่เหลือเก็บใส่ถุงเดิม
เหลืออีกไม่ถึงสองนาที
เว่ยจิ่วสูดหายใจลึก สมองสับสนลังเล
เธอหันไปมองโถส้วมในห้องน้ำ เงียบไป
มีวิธีที่พอจะรักษาหน้าตาหน่อยไหม?
ลังเลอยู่ชั่วครู่ เว่ยจิ่วเลิกดิ้นรนอย่างเด็ดขาด
เพื่อความชัวร์ เธอลากถุงทั้งหมดเข้าไปในห้องน้ำ สายตาจับจ้องไปมาบนถุงทั้งสิบสองใบ
ของกินเป็นไปไม่ได้เลยที่จะใส่ลงไปแน่ ของดื่มก็เป็นไปไม่ได้ ยาล้ำค่ายิ่งกว่า
ของที่เหลือแยกตามรายการซื้อของ อย่างแรกคือถุงเครื่องมือกรองน้ำ ขนมปังกรอบอัดแท่งถูกหยิบออกมาใส่ถุงอาหารหลักแล้ว แต่ส่วนใหญ่เกี่ยวกับน้ำสะอาด ไม่ได้เด็ดขาด
อย่างที่สองคือแหล่งกำเนิดแสง อันนี้ไม่ต้องพูดถึงเลย เกือบครึ่งเป็นของที่อย่าให้โดนน้ำดีที่สุด
อย่างที่สาม...
เว่ยจิ่วมองไปที่ถุงเครื่องมือซ่อมบำรุงอย่างเงียบๆ
เธอหยิบกล่องข้าวอะลูมิเนียมกับที่ชาร์จแบตเตอรี่ออกมายัดใส่เป้ แล้วสวมถุงมือทนไฟกันบาด สูดหายใจลึก หลับตาปี๋ เอาถุงเครื่องมือซ่อมบำรุงยัดใส่เข้าไปอย่างไม่ดูดีกว่า
ที่เหลือง่ายแล้ว ถุงแหล่งกำเนิดแสงที่หนักที่สุดวางบน水箱 เว่ยจิ่วนั่งบนโถส้วม มือข้างนึงยกถุงได้สี่ใบ ในอ้อมอกกอดไว้อีกสองใบ
เกมเอาชีวิตรดเวรนี่มันจะเริ่มเมื่อไหร่กันแน่!
ก่อนที่เว่ยจิ่วจะเดือดดาลจนกลายเป็นความอับอาย เสียงประกาศที่คุ้นหูไม่เท่าไหร่ก็ดังขึ้นข้างหู
【ยินดีต้อนรับผู้เล่นทุกท่านเข้าสู่เกมเอาชีวิตรอดบนทางหลวง ท่านได้รับเลือกให้เป็นผู้เล่น เกมจะเริ่มต้นอย่างเป็นทางการในอีกสิบวินาที】
เวลาเดียวกัน ผู้คนนับไม่ถ้วนจากชีวิตประจำวันที่แสนสงบเงยหน้าขึ้น
นักเรียนในโรงเรียนสองสามคนมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างงุนงง แต่เพื่อนร่วมชั้นกับครูกลับไม่มีปฏิกิริยาอะไร เขาสะบัดหัว แล้วจดจ่อกับหนังสือต่อ
【สิบ เก้า แปด เจ็ด...】
นักศึกษามหาวิทยาลัยที่อ่านหนังสือในห้องสมุดถอดหูฟัง มองซ้ายมองขวา พ่อครัวใหญ่ในร้านอาหารตะคอกใส่ลูกมือ “เปิดซีรีส์สั้นเบาๆ หน่อย!”
【หก ห้า สี่...】
“พี่ พี่คะ ออเดอร์หนู!” พนักงานร้านขายยาวิ่งไปหาพนักงานส่งของที่มาสายตรงหน้าร้าน รับถุง外卖แล้ววิ่งไปที่ชั้นวางของด้วยความเร็วสูงสุดในชีวิต
【สาม สอง หนึ่ง...】
เด็กผู้หญิงใส่แว่นเตรียมอาหารและน้ำทั้งหมดไว้พร้อมแล้ว ยาในกล่องยาจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบอยู่ข้างมือ เธอดันแว่น มองท้องฟ้าสีครามนอกบ้าน
โทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างโต๊ะ ฟอรั่มหนึ่งกำลังรีเฟรชโพสต์ใหม่ด้วยความเร็วหลักสิบโพสต์ต่อวินาที
【โหลดเสร็จสมบูรณ์ เกมเอาชีวิตรอดบนทางหลวงเริ่มต้นอย่างเป็นทางการ ขอให้ทุกท่านเดินทางโดยสวัสดิภาพ】
เว่ยจิ่วกอดถุงที่กำลังจะลื่นหลุดแน่น หลับตาสนิท รอจนแสงสีขาวที่คุ้นเคยกลืนกินเธอและทุกสิ่งรอบตัวเธอจนสิ้น